Anas Alam Faizli https://aafaizli.com Magna Est Veritas Prae Velabit - The Truth is Mighty and will always Prevail! Sun, 21 May 2017 16:09:33 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.4.2 Wanita Kunci Kekuatan Sosio-Ekonomi Negara: Perkasakan Wanita, Perkasakan Malaysia! https://aafaizli.com/wanita-kunci-kekuatan-sosio-ekonomi-negara-perkasakan-wanita-perkasakan-malaysia/ https://aafaizli.com/wanita-kunci-kekuatan-sosio-ekonomi-negara-perkasakan-wanita-perkasakan-malaysia/#respond Wed, 11 Jan 2017 07:30:04 +0000 http://aafaizli.com/?p=1321 Sasaran Negara Berpendapatan Tinggi telah menjadi tumpuan dalam perbincangan dasar ekonomi sejak tujuh tahun lepas. Pelbagai dasar telah dirangka untuk mencapai tujuan ini tetapi jawapan tepat masih belum ditemui.

Eureka! Di sini saya ingin kongsikan rahsianya. Kunci untuk mencapai sasaran ini terletak pada separuh sisi kemanusian; iaitu Wanita. Biar saya jelaskan.

Pemerkasaan wanita mempunyai potensi untuk membuka peluang untuk tambahan pendapatan per kapita dianggarkan berjumlah ASD 2,300 kepada negara; yang mana dengan mudahnya membolehkan sasaran kita tercapai dalam masa yang singkat.

Perenggan pertama Pengisytiharan Hak Asasi Manusia Sejagat menyebut: “Bahawasanya pengiktirafan keutuhan kemuliaan dan hak samarata serta asasi yang tak terpisah bagi seluruh umat manusia adalah asas kebebasan, keadilan dan kedamaian dunia.”

Bagaimanapun, dunia tidak sempurna. Betul semua manusia setaraf, tetapi ada yang lebih tinggi taraf berbanding yang lain, dan kenyataannya tiada yang lebih rendah tarafnya daripada wanita dan semua orang perlu bertanggungjawab.

Wanita membentuk separuh daripada kemanusian sejagat, setaraf dengan lelaki dalam semua aspek, kecuali kekuatan fizikal- maka, dipanggil jantina yang lebih lemah, dan lebih cantik untuk dilihat- maka, dipanggil jantina yang lebih lembut.

Malang, dewasa ini walaupun era moden dan progresif, diskriminasi dan stereotaip gender masih tebal dan sering berlaku.

Wanita Dikemuncak Pendidikan Tinggi

Masyarakat secara umumnya sering merendahkan pencapaian wanita. Ini termasuklah pencapaian mengagumkan wanita dalam pendidikan tinggi; satu arena di mana wanita telah memecahkan batasan yang sebelum ini hanya menjadi hak milik lelaki.

Ini tidaklah mengejutkan memandangkan pendidikan tinggi telah didominasi oleh lelaki sejak berkurun lamanya. Oleh kerana tidak mahu menerima hakikat, terdapat yang mengatakan wanita berjaya di pendidikan tinggi kerana bilangan mereka yang ramai!

Bagaimanapun, fakta bertentangan dengan tanggapan umum. Menurut Jabatan Perangkaan Malaysia (DOSM); sehingga 2016, nisbah jantina di Malaysia ialah pada kadar 107 lelaki berbanding 100 wanita. Ini membawa kepada jumlah lelaki seramai 16.4 juta dan wanita seramai 15.3 juta di Malaysia.

Sejak beberapa dekad yang lepas, wujud perubahan besar dalam keseimbangan gender; wanita telah mula mengatasi lelaki dalam jumlah kemasukan ke universiti. Aliran global yang bukan sahaja berlaku di negara maju seperti Amerika dan Eropah, tetapi juga wujud di negara Asia seperti Brunei, China, Filipina dan Indonesia; Malaysia pula kes paling ekstrim di rantau ini.

Pada tahun 2015, hampir 55% pengambilan pelajar ke pendidikan tinggi (universiti awam dan swasta, kolej komuniti, dan politeknik) didominasi oleh wanita dengan jumlah 280,296 berbanding lelaki yang berjumlah 230,858. Wanita juga mendominasi pengambilan di universiti awam dengan sejumlah 106,277 diterima masuk; iaitu 63% daripada jumlah kemasukan berbanding pelajar lelaki yang berjumlah 61,850.

Bagaimanapun, di universiti swasta; lelaki dan perempuan nisbahnya hampir 50:50. Tahun yang sama juga menyaksikan 169,198 wanita berjaya menamatkan pengajian daripada institusi pendidikan tinggi berbanding 120,596 lelaki yang menamatkan pengajian.

Angka ini membuktikan wanita mendahului dalam pendidikan tinggi. Dengan lebih daripada 50,000 graduan wanita dibandingkan dengan lelaki pada tahun 2015 sahaja, bayangkan jumlah perbezaan yang wujud sejak satu dekad lepas!

Malangnya, kejayaan yang diraih wanita dalam pendidikan tinggi tidak diterjemahkan kepada pekerjaan.

Selain daripada sektor pendidikan, wanita tidak dilihat terlibat secara besar-besaran dalam tenaga kerja baik sebagai pemimpin korporat, undang-undang, akademik, ekonomi atau politik jika dibandingkan dengan jumlah graduan wanita.

Kadar Penglibatan Pekerjaan

Pada tahun 2015, penglibatan tenaga buruh wanita berada pada tahap 54.1% (daripada jumlah 9.9 juta tenaga buruh wanita yang ada), ketinggalan jauh di belakang penglibatan lelaki yang mencatat 80.6%. Jumlah ini hanya meningkat sedikit sahaja berbanding 47.2% pada tahun 2000.

Negara jiran kita mempunyai kadar penglibatan tenaga buruh wanita yang jauh lebih tinggi iaitu Myanmar pada tahap 75.2%, Kemboja 78.8%, Laos 76.3%, Vietnam 73% dan Thailand pada kadar 75.2%.

Statistik ini meninggalkan kita dengan persoalan, “Ke mana pergi wanita dan di mana mereka kini dalam masyarakat kita?”

Soalan seterusnya ialah, “apakah manfaat sosio-ekonomi dalam pemerkasaan wanita?” dan “Apakah cabaran yang dihadapi mereka dan bagaimana hendak mengatasinya?”.

Kajian Bank Dunia mengenai penglibatan wanita Malaysia dalam tenaga kerja mendapati wujud satu corak yang menerangkan situasi wanita Malaysia yang berusia lebih daripada 26 tahun lebih sensitif kepada kitaran perubahan hidup berbanding negara lain di dunia. Wanita yang berkahwin di kawasan bandar dan luar bandar mempunyai kadar penglibatan tenaga buruh paling rendah. Selain itu, wanita Malaysia juga bersara lebih awal berbanding rakan sekerja lelaki mereka.

Bank Dunia menyifatkan situasi ini berlaku kerana wanita terperangkap dalam sindrom “dwi bebanan” iaitu pengurusan anak-anak atau orang tua di rumah. Selain itu, faktor yang menyumbang kepada jurang kadar penglibatan tenaga buruh ini ialah wanita yang meninggalkan pasaran kerja selepas umur 26 tahun tidak akan kembali menyertainya.

Situasi ini dikenali sebagai profil “satu kemuncak”. Berbanding negara lain di Asia, seperti di Jepun dan Korea, mereka mempunyai profile “dua kemuncak”; di mana terdapat penglibatan semula wanita dalam tenaga kerja selepas mereka mencapai umur 35 tahun.

Persekitaran yang menyumbang kepada keputusan wanita untuk terus kekal di luar atau tidak masuk kembali ke dalam tenaga kerja perlu dinilai dalam konteks nilai budaya dan sosial Malaysia bagi menentukan kesesuaian persekitaran dasar dan insentif bagi mengekalkan jumlah wanita yang tinggi dalam pasaran kerja selepas perkahwinan.

Selain daripada sektor formal, wanita dilihat lebih melibatkan diri dalam sektor tidak formal di mana mereka ditawarkan masa kerja yang lebih fleksibel. Salah satu jalan yang paling popular diambil oleh wanita kini ialah menjalankan perniagaan melalui platform media sosial.

Wanita dalam Politik, Kerajaan Tempatan dan Negeri

Sejak kita merdeka, wanita Malaysia telah mempunyai hak untuk mengundi dalam pilihanraya dan memegang jawatan pentadbiran. Kini, wanita ialah sebahagian daripada pengundi berdaftar dan aktif melibatkan diri dalam kegiatan politik.

Bagaimanapun, berbanding menjadi pemimpin, majoriti wanita meneruskan corak berpolitik yang hanya melibatkan aktiviti sokongan kepada lelaki terutama sekali dalam penjanaan kewangan politik, melibatkan diri sepenuhnya hanya sewaktu pilihanraya, melakukan tugas rutin berkaitan dengan kempen harian, dan menjadi perantara dengan pengundi semasa proses pilihanraya untuk parti politik masing-masing.

Peranan gender yang lapuk kekal sama di mana wanita hanya menuruti pemimpin lelaki dan mengekalkan kedudukan tradisional dalam parti politik.

Jumlah wanita yang memegang jawatan dipilih rakyat dalam kerajaan negeri dan persekutuan juga mengecewakan. Ketidaksamaan gender masih lagi wujud dalam arena ini, seperti yang terbukti dengan jumlah penglibatan wanita yang sangat rendah dalam semua tahap pentadbiran politik.

wanita-di-parlimen

Malaysia menduduki tangga ke 156 daripada 189 negara di mana jumlah perwakilan wanita di peringkat parlimen sangat kecil iaitu hanya 10.4% atau 23 kerusi daripada jumlah keseluruhan 222 kerusi parlimen. Persidangan peringkat negeri juga menunjukkan corak yang hampir serupa dengan hanya sejumlah 10.8% atau 55 kerusi dipegang wanita, daripada 505 jumlah kerusi di dewan undangan negeri.

Mungkin Malaysia boleh membandingkan situasi ini dengan negara jiran kita, yang mana mempunyai jumlah wanita yang lebih tinggi dalam penglibatan politik; Vietnam (24%), Laos (25%), Singapura (25%) dan Filipina (27%).

Situasi yang wujud dalam cabang Eksekutif Kerajaan persis dengan cabang Legislatif.

Sejak 1957, jumlah menteri wanita tidak pernah melebihi tiga orang dan ianya kekal sehingga hari ini di mana daripada 35 ahli kabinet; seorang memegang portfolio Kementerian Wanita dan dua orang lagi menjadi menteri di Jabatan Perdana Menteri.

Situasi hampir sama juga wujud di semua kerajaan negeri malah Terengganu dan Sarawak tidak pernah melantik exco wanita. Kerajaan Selangor di bawah Pakatan Rakyat memecahkan corak ketidaksamaan ini apabila mereka melantik empat wanita memegang jawatan exco daripada 10 orang pemegang jawatan exco pada 2008.

Bagaimanapun, mereka tidak melakukan perkara serupa di Perak ketika mereka memegang kuasa, gagal untuk melantik seorang pun wanita menjadi exco walaupun mempunyai jumlah kedua tertinggi perwakilan wanita dalam Dewan Undangan Negeri dan Selangor pula mengurangkan exco wanita mereka kepada hanya 2 orang pada tahun 2013.

Pemerhatian juga mendapati wanita terbatas peluangnya dalam perlantikan ahli majlis kerajaan temapatan apabila hanya 362 (14.1%) wanita dilantik ke dalam jawatan itu daripada jumlah 2,567 jawatan yang wujud.

Pemimpin Wanita dalam Perkhidmatan Awam dan Korporat

Sehingga 2015, terdapat 718,044 (57.1%) kakitangan awam wanita daripada jumlah keseluruhan kakitangan awam sebanyak 1,257,166 dalam gred pengurusan dan profesional (Gred 1-54), bagaimanapun dalam lapisan tertinggi pengurusan (Gred Jusa C dan ke atas), hanya 1,498 (37.1%) ialah wanita daripada jumlah jawatan sebanyak 4,041.

Namun hanya 5 orang (11.4%) dilantik sebagai pengarah di badan berkaitan kerajaan, 13 orang (31.7%) sebagai timbalan ketua setiausaha dan 7 orang (29.2%) sebagai ketua setiausaha.

Dalam bidang korporat, menurut Bursa Malaysia bagi tahun 2015, sejumlah 26.3% wanita memegang jawatan pengurusan tertinggi dalam syarikat yang disenaraikan di pasaran saham. Bagaimanapun, wanita hanya membentuk 15% daripada jumlah ahli lembaga pengarah syarikat yang dimiliki Kementerian Kewangan.

Wanita pernah dan masih memegang beberapa jawatan tertinggi sebagai Gabenor Bank Negara, Pengerusi Suruhanjaya Sekuriti, Pengarah Urusan Bank, Pengerusi Majlis Peguam, Ketua Pegawai Eksekutif di Air Asia X dan SME Corp sekadar menyebut beberapa nama. Namun begitu ini adalah luar dari kebiasaan dan bukan perkara norma.

Wanita sebagai Pendidik dan di dalam Sistem Perundangan

Terdapat 421,828 guru di Malaysia dan hampir 72% daripada mereka ialah wanita. Bagaimanapun, hanya 3,580 (37.2%) wanita menjadi guru besar di sekolah rendah, atau pengetua di sekolah menengah biasa atau sekolah berasrama penuh daripada jumlah jawatan sebanyak 9,615. Wujud jurang yang sangat besar di sini memandangkan jumlah guru wanita yang ada dan jumlah guru wanita yang berjaya memegang jawatan pembuat keputusan tertinggi sekolah.

Jurang yang sama wujud di universiti, walaupun terdapat 11,931 (56.6%) pensyarah wanita daripada 21,077 jumlah pensyarah, hanya 13 orang (19.12%) dilantik menjadi timbalan naib canselor daripada 68 jumlah jawatan dan hanya 4 orang (20%) wanita dilantik menjadi naib canselor daripada 20 jawatan naib canselor yang ada.

Jumlah wanita dalam sistem perundangan semakin bertambah, situasi yang diharapkan akan menjadi kunci penggerak dalam perubahan sistem yang akan meningkatkan status perlindungan perundangan untuk wanita. Terdapat 3 orang (27%) wanita daripada 11 orang hakim di Mahkamah Persekutuan, 12 orang (41.4%) hakim wanita di Mahkamah Rayuan daripada 29 orang hakim dan 29 orang (50%) daripada 58 orang hakim di Mahkamah Tinggi.

Mahkamah Syariah jauh ketinggalan dimana wanita hanya diwakili oleh 8 orang (10.8%) daripada jumlah keseluruhan hakim seramai 74 orang.

Dalam aspek pengamal undang-undang, jumlah wanita ialah 8,551 (51.7%) daripada 16,537 jumlah keseluruhan peguam berdaftar. Bagaimanapun, sepertimana guru, wanita masih jauh ketinggalan dalam nisbah gender peguam muda dan kanan berbanding jumlah wanita yang diangkat menjadi rakan kongsi malah dalam jawatan eksekutif Majlis Peguam negara. Lebih ramai wanita perlu mengisi jawatan pembuat keputusan.

Pemerkasaan Wanita untuk Manfaat Sosio-Ekonomi

Kajian dilakukan Organisasi untuk Kerjasama dan Pembangunan Ekonomi (OEDC) tentang ketidaksamaan gender mendapati peningkatan pendapatan isi rumah yang dikawal oleh wanita membawa manfaat kepada anak-anak dan keluarga secara keseluruhannya.

Kajian itu juga mendapati peningkatan tahap perbelanjaan untuk pendidikan wanita dan gadis menyumbang kepada pertumbuhan ekonomi yang lebih tinggi sehingga 50% di negara-negara ahli OEDC sejak 50 tahun lepas.

Selain itu, satu lagi kajian dilakukan Dr. Emmanuela Gakidou dari University of Washington mendapati; untuk setiap tambahan tahun pendidikan kepada wanita dalam umur subur (reproductive age), kadar kematian kanak-kanak berkurangan sebanyak 9.5% (berdasarkan data sejarah dari 219 negara daripada tahun 1970 hingga 2009).

McKinsey & Company (2014) merumuskan yang kesaksamaan ekonomi wanita bagus untuk perniagaan. Syarikat dapat meraih manfaat besar dalam konteks kecekapan organisasi dengan meningkatkan peluang kepimpinan untuk wanita. Syarikat dengan tiga atau lebih wanita dalam pengurusan kanan meraih mata lebih tinggi dalam semua ukuran dimensi kecekapan organisasi. Wanita mampu menjalankan tugas dengan lebih baik dalam bidang tersebut kerana umumnya mereka mempunyai wawasan dan kebijaksanaan emosi yang lebih tinggi.

Sekiranya kita mahu setanding dengan kadar penglibatan tenaga buruh wanita di Singapura iaitu 63%; tambahan 1.4 juta wanita diperlukan dalam tenaga kerja dan sekiranya kita mahu mencontohi Kanada yang mempunyai kadar 74%; tambahan 2.3 juta wanita diperlukan dalam tenaga kerja. Jumlah itu hanyalah sebahagian daripada jumlah keseluruhan wanita negara yang tidak terlibat dalam tenaga kerja seramai 4.5 juta orang.

Bank Dunia menjangkakan yang 2.3 juta wanita yang hilang daripada pasaran tenaga kerja ini boleh meningkatkan jumlah pendapatan per kapita secara mendadak sebanyak 23% daripada aktiviti keusahawanan (6%) dan tenaga kerja wanita yang “hilang” (17%) sekiranya diterjemahkan ialah ASD 2,300 per kapita, yang mampu membantu Malaysia mencapai status negara berpendapatan tinggi dalam masa yang singkat.

Ibu Bekerja Membentuk Anak Lelaki dan Perempuan Lebih Baik

Kajian terhadap 50,000 orang dewasa dari 25 buah negara oleh Harvard Business School mendedahkan hasil kajian mengejutkan yang bertentangan dengan kepercayaan popular dan pegangan tradisional.

Kajian itu mendapati anak-anak yang membesar dengan ibu yang bekerja meningkatkan peluang kerjaya masa depan untuk anak lelaki dan perempuan dan tidak memberi kesan buruk kepada perkembangan anak-anak menuju usia dewasa dalam aspek sosial dan ekonomi.

Wanita yang dibesarkan ibu bekerja menunjukkan prestasi yang lebih baik di tempat kerja. Mereka akan cenderung diberi tanggungjawab mengawalselia di tempat kerja, dan memperolehi upah yang lebih tinggi berbanding wanita yang dibesarkan ibu yang tidak bekerja sepenuh masa. Kajian itu bagaimanapun tidak menemui kesan kepada prestasi anak lelaki di tempat kerja kerana lelaki kebiasaannya dianggap perlu bekerja.

Bagaimanapun, lelaki yang mempunyai ibu bekerja mempunyai prestasi yang lebih baik dalam urusan domestik dan menghabiskan lebih banyak masa menjaga ahli keluarga. Kajian juga mendapati lelaki yang mempunyai ibu bekerja menghabiskan masa dua kali ganda untuk penjagaan keluarga dan anak-anak berbanding mereka yang berasal daripada isirumah tradisional; iaitu purata jam mingguan sebanyak 16 jam berbanding 8.5 jam.

Halangan dan Cabaran di Tempat Kerja

Di manakah kedudukan kita dalam isu ketidaksamaan gender? Malaysia berada di kedudukan 111 daripada 145 dalam Indeks Jurang Gender Forum Ekonomi Dunia. Bagaimanapun, berdasarkan Indeks Ketidaksamaan Gender UNDP (GII), Malaysia berada di kedudukan lebih baik, berada di kedudukan 62 daripada 188 negara. Apapun, masih banyak ruang untuk diperbaiki.

Kajian oleh Persatuan Bangsa-Bangsa Bersatu mendapati yang wanita mempunyai tanggungjawab yang tidak seimbang untuk kerja penjagaan tidak berbayar. Wanita memperuntukkan lebih 1 hingga 3 jam sehari untuk kerja di rumah berbanding lelaki; lebih 2 hingga 10 jumlah masa diperuntukkan sehari untuk penjagaan (kanak-kanak, orang tua, dan menjaga mereka yang sakit), dan kurang 1 hingga 4 jam sehari untuk kerja-kerja berbayar.

Situasi ini juga berlaku di Malaysia. Perbezaan ini, yang berakar umbi dalam peranan gender, mengurangkan masa lapang, kebajikan dan kesejahteraan wanita. Hasil daripada perbezaan tanggungjawab domestik ini, lelaki dan wanita mempunyai corak penggunaan masa yang berbeza; jumlah masa lapang dan keaktifan beraktiviti.

Keadaan ini mempunyai kesan kepada kemampuan wanita untuk terlibat dalam peluang pendidikan, kemampuan mereka untuk meraih peluang ekonomi dan keusahawanan, dan untuk terlibat lebih mendalam dalam kehidupan semasa ekonomi, politik, awam dan sosial.

Di Malaysia, 67% wanita menyatakan yang faktor penjagaan dan hal lain keluarga serta tanggungjawab peribadi sebagai alasan tidak terlibat dalam pasaran tenaga kerja, berbanding hanya 2% lelaki. Perbezaan ini sangat besar dibandingkan dengan EU yang hanya 25%. Ini secara langsung memberi kesan negatif kepada penglibatan wanita dalam pasaran tenaga buruh di Malaysia.

Wanita juga lebih mudah terdedah kepada kerapuhan ekonomi memandangkan majoriti wanita bekerja dalam pekerjaan tidak mahir dan separa mahir. Kesenjangan upah antara lelaki dan wanita masih berleluasa di Malaysia di mana wanita memperolehi upah yang lebih rendah berbanding lelaki di semua sektor pekerjaan, terutama dalam pekerjaan tidak mahir dengan jurang upah sebanyak 10-40% berbanding lelaki (Sumber: Kajian Gaji & Upah 2014).

Selain itu, persekitaran yang selamat untuk wanita pergi bekerja juga merupakan satu cabaran memandangkan jenayah, terutama ragut, sedang meningkat; dan wanita merupakan sasaran utama.

Diskriminasi terhadap Wanita Hamil

Kajian Diskriminasi Tempat Kerja yang dikeluarkan oleh The Women’s Aid Organisation (WAO) mendapati bahawa 40% responden wanita mempunyai pengalaman diskriminasi tempat kerja disebabkan mereka hamil. Kajian itu juga mendedahkan yang lima cara yang paling kerap digunakan oleh majikan untuk mendiskriminasikan wanita ialah pengurangan skop jawatan mereka, menafikan peluang kenaikan pangkat, menempatkan mereka dalam tempoh percubaan yang panjang, menurunkan pangkat mereka, dan membuang kerja.

Kajian juga mendedahkan yang 20% wanita mengalami permohonan kerja ditolak atau tawaran kerja ditarik kembali selepas mereka mendedahkan status kehamilan mereka. Hasil kajian juga menunjukkan yang 30% wanita sengaja melewatkan kehamilan kerana takut kehilangan kerja atau peluang kenaikan pangkat.

Hanya 1 daripada 8 wanita yang kehilangan kerja atau dinafikan peluang naik pangkat disebabkan kehamilan, membuat aduan rasmi. Majoriti wanita tidak tahu hak mereka atau bimbang akan wujudnya tindakan balas dan gangguan sekiranya mereka bersuara. Tambahan pula, kedua-dua Akta Pekerjaan 1955 dan Akta Hubungan Industri 1967 hanya menawarkan perlindungan minimum, sekiranya ada.

Perlindungan perundangan sedia ada tidak mencukupi dan masih tidak ada undang-undang khusus di Malaysia yang menangani diskriminasi berkaitan kehamilan.

Gangguan Seksual kepada Wanita

Gangguan berasaskan seks boleh wujud dalam pelbagai bentuk di tempat kerja dan ruang awam. Gangguan seksual termasuklah lisan, bukan lisan/ bahasa badan, visual, psikologi dan gangguan fizikal. Sepertimana diskriminasi kehamilan, tiada undang-undang khusus di Malaysia yang berkaitan dengan gangguan seksual.

Buat masa sekarang, wanita boleh melakukan aduan melalui Akta Kerja (Pindaan) 2012 yang meluaskan definisi gangguan seksual dan menambah peruntukan gangguan seksual di tempat kerja. Bagaimanapun, undang-undang itu hanya melibatkan gangguan di tempat kerja; yang tidak meluas dan sangat terbatas.

Akta itu hanya melindungi mereka yang bekerja dan tidak meliputi wanita yang bekerja di sektor tidak formal. Peruntukan dalam Akta itu juga tidak melibatkan banyak pekerjaan yang melibatkan wanita, seperti Ahli Parlimen yang diganggu secara seksual oleh Ahli Parlimen lelaki, pekerja domestik oleh majikan, pelajar oleh guru, jururawat oleh pesakit, pesakit oleh doktor, dan penumpang oleh pemandu bas.

Pada Jun 2016, Mahkamah Persekutuan mengeluarkan keputusan penting yang membuka peluang untuk saman gangguan seksual dibicarakan di mahkamal sivil melebihi batasan terhad yang diperuntukkan oleh Akta Kerja dan hakim terlibat mengakui yang Akta Kerja sedia ada tidak mencukupi.

Halangan dan Cabaran dalam Politik

Terdapat lima halangan utama yang wujud bagi wanita yang mahu terlibat dalam politik, iaitu; persepsi sosial terhadap kemampuan kepimpinan wanita, konflik peranan, kekangan agama dan budaya, kekangan struktur dalam parti politik, dan akhir sekali ialah, batasan sumber kewangan.

Kekangan struktur dalam parti politik wujud, di mana kehadiran wanita hanyalah diberikan status pendamping yang dibataskan dalam sayap wanita parti; hanya menjadi jentera parti. Kuasa sebenar masih berada dalam genggaman lelaki yang memegang kunci kuasa kepada jawatan penting parti dan calon pilihanraya.

Parti Keadilan Rakyat membuka jalan perubahan dengan perlantikan wanita sebagai presiden parti dan seorang wanita sebagai naib presiden yang juga bertanggungjawab dalam pemilihan calon pilihanraya. Buat ahli majlis tertinggi pula, Parti Keadilan Rakyat dan Parti Maju Sabah menerajui perubahan ini dengan masing-masing mempunyai 26.7% dan 23.1% ahli wanita manakala BERSATU, UMNO, MIC, DAP ketinggalan di belakang dengan masing-masing mempunyai 13%, 11.7%, 10.3% dan 10% serta dan PAS dan MCA masing-masing mempunyai peratusan sebanyak 8.6%. AMANAH dan UPKO paling corot dengan masing-masing sebanyak 6.9% dan 4.5%.

Tambahan pula, dalam politik, wanita berdepan dengan masalah yang sama seperti dalam pasaran kerja, dibebani dengan “dwi bebanan” yang kekal sebagai faktor penghalang penglibatan penuh mereka dalam politik. Halangan ini menyebabkan jumlah perwakilan wanita yang rendah dalam cabang perundangan peringkat persekutuan dan negeri; seterusnya menghasilkan kesan langsung kepada jumlah eksekutif dalam kerajaan.

Jadi bagaimana kita hendak bergerak ke depan sedangkan halangan dan cabaran memperkasakan wanita ini masih wujud?

Institusi Wanita dan Pembuat Keputusan

Kerajaan Malaysia pada tahun 1975 memperkenalkan Majlis Penasihatan Kebangsaan tentang Integrasi Wanita dalam Pembangunan (NACIWID) sebagai jentera untuk menggerakkan penglibatan wanita dalam pembangunan. Ia ditugaskan untuk menasihati kerajaan dalam isu wanita.

Pada tahun 2001 Kementerian Hal Ehwal Wanita dibentuk dengan Datuk Seri Shahrizat Abdul Jalil sebagai menteri yang khusus memberikan tumpuan kepada pembangunan wanita. Tiga tahun kemudian ruang lingkup kuasanya diperluaskan meliputi pembangunan keluarga dan kebajikan sosial serta diubah namanya kepada nama yang digunakan sekarang, Kementerian Pembangunan Wanita, Keluarga dan Masyarakat.

NACIWID kemudiannya diletakkan di bawah kementerian ini dan digelar Majlis Wanita. Majlis Wanita kini hanya menasihati satu kementerian, dan tidak lagi menasihati kerajaan secara keseluruhannya.

Bagi permulaan langkah mengatasi cabaran yang dihadapi wanita dan bergerak maju ke depan, Majlis Wanita yang “hilang taring” kini perlu dirombak menjadi Suruhanjaya Wanita Kebangsaan memberikannya kuasa sebenar dan kuasa untuk mengarah, mengawalselia, dan memantau pelaksanaan Pemerkasaan Wanita dan Kesaksamaan Gender Negara.

Bagi memacu kepimpinan politik wanita, sebuah Institusi Politik Wanita yang bebas dan tidak berkaitan dengan mana-mana parti perlu ditubuhkan untuk menyuburkan dan mengembangkan kemampuan wanita. Lebih banyak kajian dan institusi untuk wanita seperti Institut Kajian Wanita (Kanita) di USM dan Jabatan Pengajian Gender di UM perlu ditubuhkan dengan sokongan penuh.

Lebih ramai wanita perlu ditempatkan dalam jawatan pembuat keputusan dalam semua ruang kehidupan; baik dalam arena politik, perkhidmatan awam, korporat dan masyarakat awam.

Sasaran mudah yang wujud kini iaitu mempunyai sekurang-kurangnya 30% wanita dalam jawatan pembuat keputusan dalam sektor kerajaan dan swasta ada faedahnya. Malangnya, kita hanya akan berakhir dengan mewujudkan struktur gelas yang baru. Penglibatan wanita yang sekarang diberikan perhatian cenderung kepada pengurusan tertinggi (dalam sasaran 30%) dan jawatan kemasukan baru tetapi lompang dalam pengurusan pertengahan. Lebih banyak tindakan diperlukan untuk mengisi kelompangan sasaran yang wujud dalam sistem profesional ini.

Wanita untuk Masa Depan Yang Lebih Cerah

Walaupun inisiatif sedia ada untuk menggunakan dan mengangkat bakat wanita perlu dipuji, lebih banyak pilihan dasar lain juga perlu diteroka, dinilai, dan disesuaikan, bagi membolehkan wanita Malaysia menyumbang sepenuhnya kepada transformasi Malaysia menuju ekonomi pendapatan tinggi, inklusif dan lestari.

Inisiatif perlu dilakukan untuk mengakhiri semua bentuk diskriminasi terhadap wanita, untuk menghapuskan semua bentuk keganasan terhadap wanita, untuk memastikan penglibatan penuh dan berkesan wanita dalam politik, korporat dan hal ehwal awam, untuk melaksanakan perubahan bagi kesaksamaan hak sumber ekonomi, dan yang paling mustahak, untuk mengiktiraf dan menghargai kerja-kerja domestik dan penjagaan tidak berbayar.

Wanita sedang menerajui aktiviti dalam kelas dan luar kelas berbanding minoriti lelaki dalam persekitaran pendidikan tinggi dan sangat mustahak untuk perkara ini diteruskan selepas meninggalkan universiti. Anjakan paradigma yang menghapuskan streotaip wanita hanya sebagai suri rumah dan penjaga anak perlu dilakukan secara serius.

Status quo telah dipecahkan. Wanita kini semakin bertindak sebagai pemberi dan pencari nafkah setanding lelaki tetapi pada masa yang sama kerja penjagaan tidak berbayar masih tidak diiktiraf. Wanita dipertanggungjawabkan untuk bekerja dan pada waktu yang sama tiada usaha dilakukan untuk mengurangkan beban penjagaan. Situasi ini tidak sihat dan tidak lestari.

Dalam jangka masa panjang, norma sosial sedia ada perlu berubah bagi merapatkan jurang gender. Kejuruteraan semula sosial dan perangkaan semula dasar perlu dilakukan bagi menghasilkan penyelesaian terbaik kerana kemunculan dinamik sosial baru ini.

Pendidikan sensitif gender perlu bermula dari sekolah, dikuatkuasakan oleh sistem perundangan, memastikan perubahan kesaksamaan gender dalam institusi kerajaan, dan juga pihak berkuasa, termasuklah pasukan polis.

Sokongan Perundangan untuk Wanita

Konvensyen Penghapusan Semua Bentuk Diskriminasi terhadap Wanita (CEDAW), diterima pada 1979 oleh Perhimpunan Agung PBB, sinonim dengan peruntukan hak asasi antarabangsa untuk wanita. Ia mempunyai pengenalan mustahak dan 30 perkara, mendefinisikan apakah yang dikatakan sebagai diskriminasi terhadap wanita dan langkah untuk menghapuskan semua diskriminasi yang wujud.

Selaku ahli yang meratifikasi CEDAW, Malaysia perlu memasukkan perkara ini dalam perundangan domestik dan melaksanakan Akta Kesaksamaan Gender. Penilaian semula perundangan sedia ada perlu dilakukan bagi meminda perundangan yang mendiskriminasi wanita. Seterusnya, setiap negeri perlu mewujudkan Dasar Gender tersendiri yang dipandu oleh keperluan negara. Ini akan memastikan Kesaksamaan Gender disalurkan dalam semua dasar dan program peringkat kerajaan persekutuan sehinggalah negeri.

Undang-undang yang menyeluruh perlu wujud untuk melindungi wanita daripada gangguan seksual dengan mewujudkan Akta Gangguan Seksual. Diskriminasi gender perlu dihapuskan sepenuhnya dengan mengenakan tindakan ke atas jabatan kerajaan atau syarikat yang didapati bersubahat melindungi kejadian dan pemangsanya. Kita perlu melindungi wanita yang hamil dengan mewujudkan Akta Diskriminasi Kehamilan.

Kedua-dua akta ini akan menyediakan perlindungan perundangan kepada wanita dan memastikan mereka berasa lebih selamat di tempat kerja mereka dan dalam masyarakat secara umumnya.

Ingatlah, apa sahaja yang membuatkan wanita rasa terhina dan merampas kehormatan diri mereka ialah satu penderaan.

Menjadikan Kerja Mesra Keluarga

Pengecualian cukai sedia ada untuk menghantar kanak-kanak berusia 6 tahun dan ke bawah ke pusat penjagaan kanak-kanak dan prasekolah masih tidak mencukupi. Pusat penjagaan kanak-kanak percuma di semua agensi kerajaan dan syarikat berkaitan kerajaan sangat diperlukan untuk membantu mengurangkan beban penjagaan anak dan membantu keluarga mencapai keseimbangan kerja-kehidupan. Ini perlu dilaksanakan dalam usaha menjadikan tempat kerja mesra keluarga.

Pada tahun 2015, terdapat 3,193 institusi penjagaan kanak-kanak berdaftar, terdapat 118 pejabat kerajaan dan 24 pejabat swasta yang menyediakan perkhidmatan penjagaan kanak-kanak. Ini satu ilustrasi menunjukkan permintaan besar institusi penjagaan kanak-kanak yang sewajarnya disediakan oleh pejabat kerajaan dan swasta.

Sektor kerajaan lebih baik sedikit berbanding sektor korporat. Kedua-dua sektor kerajaan dan swasta kekurangan inisiatif dan kebanyakkannya masih gagal menyediakan akses penjagaan anak-anak dan jam bekerja yang fleksibel kepada ibu bekerja serta cuti bersalin untuk ibu dan bapa yang lebih panjang.

Penjagaan anak-anak ialah tanggungjawab bersama, yang bermakna sikap dan layanan terhadap bapa juga perlu berubah.

Lebih banyak usaha perlu dilaksanakan bagi memastikan wanita mempunyai lebih banyak perlindungan sosial dalam sektor tidak formal. Pastinya ini secara drastik akan mengurangkan jumlah wanita yang meninggalkan pasaran tenaga kerja. Sokongan juga perlu diberikan bagi menggalakkan kewujudan lebih ramai usahawan wanita.

Bagi mengatasi keperluan berbeza antara wanita dan lelaki, isu-isu ini juga perlu diterjemahkan dalam dasar pengangkutan awam, kesihatan awam, wanita dalam politik, serta memperkukuhkan usaha korporat dalam menggalakkan kepelbagaian gender.

Tanggungjawab Pihak Berkepentingan

Semua yang disebut di atas ialah desakan kepada semua pihak berkepentingan supaya tidak berhenti memberi tekanan mewujudkan perubahan dengan sokongan penuh kerajaan, termasuklah agensi dan sektor swasta. Pemain pihak ketiga daripada pergerakan masyarakat sivil perlu disokong kerana mereka mampu menembusi tahap akar umbi, meningkatkan kesedaran rakyat Malaysia secara umumnya, dan bertindak sebagai bantuan sokongan kepada kerajaan dan sektor swasta.

Contoh terbaik ialah Gabungan Kumpulan Tindakan Bersama untuk Kesaksamaan Gender (JAG), yang dibentuk pada 1985, sebuah gabungan 12 organisasi bukan kerajaan yang berusaha ke arah kesaksamaan gender yang terdiri daripada Kesatuan Peguam Wanita (AWL), Organisasi Bantuan Wanita (WAO), All Women’s Action Soceity (AWAM), Women’s Centre for Change (WCC), Tenaganita dan lain-lain.

JAG perlu diberikan pujian kerana menerajui pelbagai kempen dan usaha perubahan perundangan, yang membuahkan hasil seperti kewujudan Akta Keganasan Rumah Tangga 1994 dan kemasukan terma “gender” dalam Perkara 8(2) Perlembagaan Persekutuan pada 2001.

Kemunculan NGO baru seperti Lean In Malaysia, Women;girls, The G-Blog dan juga inisiatif media sosial seperti Leading Ladies of Malaysia dan sebagainya juga perlu disokong dan dipertahankan.

Wujud manfaat sosio-ekonomi besar sekiranya kita meneroka dan membuka potensi wanita yang sangat diperlukan negara.

Rencana ini dalam kapasitinya sendiri, tidak akan mampu merangkumi semua cabaran dan memberikan cadangan mencukupi bagi penyelesaian mendalam dan holistik bagi memacu pemerkasaan wanita.

Bagaimanapun, adalah diharapkan yang rencana ini mampu mencetuskan kesedaran awam tentang cabaran, manfaat sosio-ekonomi, dan cadangan untuk memperkasakan wanita, seterusnya memulakan lebih banyak perbincangan bagi mencapai penyelesaian mutlak.

Sudah banyak yang berubah demi kebaikan semua, tetapi bukan untuk semua wanita dan bukan juga dalam semua ruang kesaksamaan gender. Wanita Malaysia, negara anda perlukan anda! Kerana itu, BERSATULAH!

]]>
https://aafaizli.com/wanita-kunci-kekuatan-sosio-ekonomi-negara-perkasakan-wanita-perkasakan-malaysia/feed/ 0
Unleashing Women for Socio-Economic Superiority: Empowering Women, Empowering Malaysia! https://aafaizli.com/unleashing-women-for-socio-economic-superiority-empowering-women-empowering-malaysia/ https://aafaizli.com/unleashing-women-for-socio-economic-superiority-empowering-women-empowering-malaysia/#respond Wed, 11 Jan 2017 07:00:48 +0000 http://aafaizli.com/?p=1311 The High Income Nation ambition or the “number game” has been our central economic discussion for the past seven years. Countless policies have been crafted for this end game but the solution remains elusive.

I have a revelation. The key and the secret to achieve this lies within humanity’s other half; Women. Let me explain.

Women empowerment could potentially unlock an additional income per capita of approximately USD 2,300 for the country; which will easily enable an overnight achievement of our target.

The preamble of the Universal Declaration of Human Rights mentioned that: “Whereas recognition of the inherent dignity and of the equal and inalienable rights of all members of the human family is the foundation of freedom, justice and peace in the world.”

However, the world is not ideal. It is true that all humans are equal, but some are more equal than others, and none more unequal than the status of women itself and everyone must be held responsible. Women form one half of humanity, and are as equal to men in every aspect, except physical strength- hence, weaker sex, and more beautiful to look at- hence, fairer sex.

Unfortunately, in this modern and progressive era, gender discrimination and stereotyping is still alarmingly prevalent.

Women Acing Tertiary Education

The society at large has always been fast to dismiss women’s achievements. This also include women’s remarkable achievements in tertiary education; where women have shattered a glass sphere that was once only available to men.

This is not surprising considering tertiary education has traditionally been dominated by men throughout the centuries. Some have even argued that this is due to the simple fact that there are more women nowadays compared to men.

Data, however, contradicts this. According to the Department of Statistics Malaysia (DOSM); as of 2016, Malaysia’s gender ratio indicates that there are 107 males to every 100 females. That brings the actual figure of 16.4 million males and 15.3 million females in Malaysia.

Over the past decade, there has been a big shift in the gender balance; women have begun to outnumber men in university enrolments. This global trend is seen not only in developed countries such America and Europe, but it also prevails in Asian countries such as Brunei, China, Philippines, and Indonesia; with Malaysia being an extreme case in the region.

In 2015, close to 55% of higher education intakes (public and private universities, community colleges, and polytechnics) were dominated by females at 280,296 versus males at 230,858. Females showed a higher domination in public universities’ intake at 106,277; equivalent to 63%, versus males at 61,850.

Nonetheless, their male counterparts have balanced out the numbers in private universities; where the ratio is close to 50:50. The same year also saw 169,198 females successfully graduating from higher education versus males at 120,596.

These numbers are showing that women are in the forefront in higher education. With over 50,000 more females whom have managed to graduate as compared to males in 2015 alone, imagine the existing disparity formed over the past decade!

Unfortunately, significant gains by women in tertiary education have not translated into better labour market outcomes.

Aside from the teaching industry, women are not seen to be participating dominantly in the workforce nor as leaders in the corporate, legal, academic, economic or the political scene in proportion to the educational gain demonstrated.

Labour Force Participation Rate

In 2015, our women’s labour force participation rate was at a modest 54.1% (out of the total 9.9 million potential women labour force), a far cry from the men’s rate of 80.6%. This number has improved only slightly from 47.2% in the year 2000.

Our neighbours are faring better where women’s labour force participation rate for Myanmar is at 75.2%, Cambodia 78.8%, Lao 76.3%, Vietnam 73% and Thailand at 75.2%.

We are left questioning, “Where have the women gone to and where are they now in our society?”

The next set of questions would be, “what are the socio-economic benefits in empowering women?” and “What are the challenges and how should we address them?”.

A study by the World Bank on Malaysian women participation in the workforce found a pattern that suggested Malaysian women older than the age of 26 are more sensitive to life-cycle transitions as compared to other countries in the world. Married women both in urban and rural areas have the lowest participation rate. Additionally, Malaysian women also retire earlier than their male counterparts.

The World Bank attributes this factor to women being caught in a “double burden” syndrome of managing both the home and caring for their children or the elderly. Another contributing factor to the labour force participation rate gap is that women that leave the workforce after the age of 26 will never return.

This is called a “single-peaked” profile. As opposed to other countries in Asia, an example being in Japan and Korea, they have “double-peaked” profiles; where there is a recovery in labour force participation after women hit the age of 35.

These conditions leading to a woman’s decision to remain or withdraw from the labour force must be assessed within the context of Malaysian cultural and social values to determine the appropriate policy environment and incentives to retain a larger number of women in the labour force after marriage.

Aside from the formal sector, women are seen to be prospering in the informal sector where they are offered more flexibility in working hours. One of the most popular routes taken by these women are by conducting businesses through social media platforms.

Women in Politics, Local, and State Governments

Since our independence, Malaysian women have had the right to vote in elections and to hold public office. Today, women comprise one half of the registered voters and are active in political life.

However, instead of being political leaders themselves, a majority of women have continued the trend of only engaging themselves primarily in raising financial support, turning out in full force during elections, carrying out routine tasks related to daily campaigning, and facilitating voter participation during the election process for their political parties.

The old-fashioned gender roles remain where women are adherent of male leaders and retain traditional positions in political parties.

The number of women gaining electoral office in the federal and state governments is also dismal. Gender inequality still persist in this sphere, as indicated by the extremely low percentage of women at all levels of political office.

women-parliament

Malaysia ranks number 156 out of 189 countries in the number of women representatives in the national parliament at a dismal 10.4% or 23 seats of the total 222 parliamentary seats. The state assemblies also indicate a similar trend at a measly 10.8% or 55 seats represented by women, of the total 505 state parliamentary seats.

Perhaps Malaysia should take a cue from our neighbours, Vietnam (24%), Lao (25%), Singapore (25%), and the Phillipines (27%) where women have higher levels of political participation.

The same situation in the Executive arm of the Malaysian Government also transpires in the Legislature.

Since 1957, the number of women ministers has never exceeded three and that remains as of today whereof the 35 members cabinet; one is a Women Minister and the other two are ministers in the Prime Minister’s office.

This scenario is similar across the board for all state governments while Terengganu and Sarawak have never appointed a female Exco. The Pakatan Rakyat State Government in Selangor made a breakthrough when they lined up four women of the total ten Exco positions in 2008. However, they did not do the same for Perak when they were in power, failing to appoint any female Excos despite having the second highest number of women to the State Assembly and Selangor reduced their women Excos to two in 2013..

Women are also observed to be given limited appointments as local authority council members where they are only appointed to 362 (14.1%) of the total 2,567 positions.

Women Leaders in Civil Service and Corporations

As of 2015, there are 718,044 (57.1%) women civil servants from a total of 1,257,166 civil servants in professional and support services (Grade 1-54), however in the top management tiers (Grade Jusa C and above), only 1,498 (37.1%) women made it from the total of 4,041 government servants.

Subsequently only 5 (11.4%) were appointed as director of government’s statutory bodies, 13 (31.7%) as deputy secretary general and 7 (29.2%) as secretary general.

While in corporations, according to Bursa Malaysia for the year of 2015, women held 26.3% of top management positions across public listed corporations. However, women only form 15% of the total members of board of directors in MOF (Incorporated) companies.

Women have previously held high positions as the Bank Negara Governor, Chairman of the Securities Commission, Managing Director of a Bank, Bar Council Chairman, Chief Executive Officers of Air Asia X and SME Corp, and many others. Women remain an exception in these positions and not the norm.

Women as Educators and in the Legal System

There are 421,828 teachers in Malaysia and close to 72% of them are women. However, only 3,580 (37.2%) women made it as the primary school master, or secondary school principal or the residential school principal out of the total 9,615 positions. There is a massive gap here considering the number of women teachers that made it into decision making positions.

The same disparity persist in Universities, while there are 11,931 (56.6%) women lecturers of the total 21,077, and only 13 (19.12%) of 68 are appointed as deputy vice-chancellors and 4 (20%) of 20 are appointed as vice chancellors.

Women in the legal system are growing in numbers, which hopefully will be the key to inducing reforms that will improve the legal status of women. Women represent 3 (27%) out of the 11 judges in the Federal Court, 12 (41.4%) judges from a total of 29 judges in the Court of Appeal and 29 out of the 58 (50%) judges in the High Courts. The Syariah courts are lagging behind where women represent only 8 (10.8%) out of the total 74 judges.

In the lawyering practice, women form 8,551 (51.7%) of the total 16,537 lawyers. However, like teachers, there still persists a disparity in the gender ratio between junior and senior lawyers as opposed to female lawyers in partner positions and even in the executive committee of Bar Councils in the country. More women should be placed in decision making positions.

Empowering Women for Socio-Economic Benefits

A study by the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD) on Gender Inequality found that increasing the share of household income controlled by women changes spending in ways that benefit children and family as a whole.

The study also found that increasing women and girls’ education contributes to a higher economic growth for about 50% in OECD countries over the past 50 years.

Additionally, another study by Dr. Emmanuela Gakidou from University of Washington found that; for every one additional year of education for women of reproductive age, child mortality is decreased by 9.5% (based on historical data from 219 countries from year 1970 to 2009).

McKinsey & Company (2014) deduced that women’s economic equality is good for businesses. Companies reap bountiful benefits in terms of organisational effectiveness by increasing leadership opportunities for women. Companies with three or more women in senior management functions score higher in all the measured dimensions of organizational effectiveness. Women are able to perform better in this particular arena as they generally have higher aspirations and emotional intelligence.

If we are to be on par with the women labour participating rate of Singapore which is at 63%; an additional 1.4 million more women in the workforce is needed and if we are to use Canada as a model at 74%; that’s an additional 2.3 million women needed in the workforce. That’s only half from the total missing women in action of 4.5 million.

World Bank estimated that the 2.3 million women missing in action from the workforce can leapfrog our income per capita by 23% from entrepreneurial activities (6%) and “absent” women workforce (17%) translated to about USD 2,300 per capita, which will enable an overnight achievement of the high-income status for Malaysia.

Working Mothers Produce Better Sons and Daughters

A comprehensive study of 50,000 adults from 25 different nations by the Harvard Business School inferred an interesting result contrary to popular and admittedly traditional beliefs.

The study found that growing up with a working mother improves future career prospects for daughters and sons and is unlikely to harm children socially and economically when they become adults.

Women growing up with working mothers show better performance in the workplace. They are more likely to hold supervisory responsibility at those jobs, and earn higher wages than women whose mothers stayed home full time. The study however found no effect to their sons’ performance at work as men are naturally expected to work.

However, sons of working mothers do better in domestic duties and spend more time caring for family members. The study also found that sons who have working mothers spend nearly twice as many hours on family and child care as those hailing from more traditional households; a weekly average of 16 hours compared to 8.5 hours.

Barriers and Challenges in the Workforce

Where do we rank in the gender inequality charts? Malaysia ranks 111 out of 145 in the World Economic Forum’s Global Gender Gap Index. In contrary, based on the UNDP’s Gender Inequality Index (GII), Malaysia did better; coming in at 62 out of 188 countries. Regardless, there is still much to be improved.

A study by the United Nations have found that women bear disproportionate responsibilities for unpaid care work. Women devote 1 to 3 hours more a day to housework than men; 2 to 10 times the amount of time a day to care (for children, elderly, and the sick), and 1 to 4 hours less a day for paid labour.

This is similar to Malaysia. These differences, deeply rooted in gender roles, reduced women’s leisure, welfare, and well-being. As a result of these different domestic responsibilities, men and women have different patterns of time usage; periods of leisure and high activity.

These patterns have implications for women’s ability to invest in education, their ability to take up economic opportunities and entrepreneurship, and to participate more broadly in current economic, political, public and social life.

In Malaysia, 67% of women cite care and other familial and personal responsibilities as the reason for not being in the labour force, versus only 2% of men. This is a wide difference from EU’s 25%. This directly and negatively impacts women’s participation in the labour force in Malaysia.

Women are also more vulnerable to economic shocks considering a majority of women are employed in low and semi-skilled positions. Salary disparity between men and women is still prevalent in Malaysia where women earn less than men in all occupational sectors, notably in elementary occupations in the range of between 10-40% compared to men. (Source: Salaries & Wages Survey, 2014)

Additionally, a safer environment for women to commute to work is also a challenge considering crimes, especially snatch thefts, are on the rise; with women being their primary target.

Discrimination against Pregnant Women

The Women’s Aid Organisation (WAO)’s Workplace Discrimination Survey found that 40% of women polled have experienced job discrimination due to their pregnancy. The survey revealed that the top five ways used by employers to discriminate pregnant women are by making their positions redundant, denying them promotions, placing them on prolonged probation, demoting them, and terminating their jobs.

The survey also revealed that about 20% of women have had their job applications rejected or job offers revoked after they disclose their pregnancy. Survey results also show that 30% of women will delay their pregnancy plans because they fear losing their job or promotion.

Only about 1 in 8 women who have lost their jobs or have been looked over for promotions due to pregnancy, have actually lodged formal complaints. Majority of women do not know their rights or fear backlash and harassment for speaking up. Additionally, both the Employment Act 1955 and the Industrial Relations Act 1967 provide very minimal relief, if any at all.

Existing legal protections are insufficient and there are no specific laws in Malaysia that deals with pregnancy related discrimination.

Sexual Harassment against Women

Sex-based discrimination takes on many forms at the workplace and in public. Sexual harassment may include verbal, non-verbal/gestural, visual, psychological, and physical harassment. As with pregnancy discrimination, there is no specific law in Malaysia that deals with Sexual Harassment.

Currently, women can lodge a complaint under The Employment (Amendment) Act 2012 which has expanded the definition of sexual harassment and put into place legal ramifications for sexual harassment at the workplace. However, the law only applies for harassment at the workplace; which is at most, incomprehensive and very limited.

The act only covers people in employment and excludes women working in the informal sector. Provisions in the Act also excludes many sections of the female community, such as Member of Parliament (MP)s who are sexually harassed by fellow male MPs, domestic workers by employers, students by teachers, nurses by patients, patients by doctors, and passengers by bus drivers.

The Federal Court in June 2016 made a landmark ruling paving the way for sexual harassment suits to be heard in civil courts beyond the current narrow limits dictated by the Employment Act and the judges too agreed that the Employment Act is insufficient.

Barriers and Challenges in Politics

There are five major obstacles that stand in the way of women who wish to participate in politics, namely; social perception of women’s leadership abilities, role conflicts, religious and cultural constraints, structural constraints within political parties, and finally, limited financial resources.

Structural constraints within political parties exist, where the existence of women are in subordinate status modes confined to the women’s wing within the parties; being only party auxiliary. The real power remains within the firm grasp of men who hold the gate to party positions and electoral candidacy.

Parti Keadilan Rakyat is paving the way for change with its woman party president and one woman vice president who is also in charge of its electoral candidacy. For supreme council members, Parti Keadilan Rakyat and Parti Maju Sabah are leading at 26.7% and 23.1% women representation while BERSATU, UMNO, MIC, DAP behind at 13%, 11.7%, 10.3%, 10% respectively and both PAS and MCA at 8.6%. AMANAH and UPKO most behind at 6.9% and 4.5%.

Furthermore, in politics, women face the same problem in the workforce, carrying “double burden” which remains an inhibiting factor to their full political participation. These challenges result in lower women representatives in both federal and state legislature; providing direct causal effect to the number of executives in the government.

So how do we move forward to face all the barriers and challenges in women empowerment?

Women’s Institutions and Decision Making

The Malaysian government in 1975 introduced the National Advisory Council on the Integration of Women in Development (NACIWID) as a machinery to mobilise women’s participation in development. It was tasked with advising the entire government on women’s issues.

In 2001 the Ministry of Women’s Affairs was formed with Datuk Seri Shahrizat Abdul Jalil acting as the Minister to solely focus on the development of women. Three years later the scope of the Ministry was widened to include family development and social welfare and the name was changed to its current name, Ministry of Women, Family and Community Development.

NACIWID has then been placed under this ministry and is called as Majlis Wanita. Instead of advising the entire government, it now only advises this one ministry.

To begin addressing women’s challenges and spearheading a way forward, the “toothless” Majlis Wanita must be revamped as the National Women’s Commission given the prime authority and power to direct, oversee, and monitor national implementation of Gender Equality and Woman Empowerment.

In accelerating women’s political leadership, an independent, non-partisan Women’s Political Institute must be set up to flourish and nurture women leadership abilities. More studies and institutes for women like the Kanita (Institut Kajian Wanita) at USM and the Gender Studies department at UM must be established and supported.

More women should be placed in decision making positions in all spheres of life; politics, civil service, corporations and the general public.

The current simplistic target of having at least 30% women in decision making position in both the government and the private sector is beneficial. Unfortunately, we end up with an hourglass structure. Women’s participation is observed to be heavy on top management (within the 30% target) and entry level positions with hollow participation in between. More measures are required to strengthen the occupational pipeline.

Unleashing Women for a Brighter Future

While current initiatives to leverage and highlight women’s talent are laudable, other policy options must be explored, evaluated, and tailored, to enable Malaysian women to fully contribute to Malaysia’s transformation towards a high-income, inclusive, and sustainable economy.

Initiatives must be taken to end all forms of discrimination against women, to eliminate all forms of violence against women, to ensure women’s full and effective participation in all political, corporate and public affairs, to undertake reforms to equal rights to economic resources, and most importantly, to recognise and value unpaid care and domestic work.

Women are leading both in class and extracurricular activities over their minority men cohort within the higher education environment and it is pertinent for this to continue after leaving universities. A change in the stereotype of women as only housewives and child bearers must take a paradigm shift.

The status quo has been broken. Women are fast becoming income earners and providers equivalent to men but at the same time unpaid care work is not recognised. Women are tasked to work and at the same time no efforts are made to lessen their care burden. This is not healthy and is not sustainable.

In the long-term, prevailing social norms need to evolve for gender gaps to be bridged. A social re-engineering and going back to the drawing board is required to formulate the best solution for this new emerging social dynamic.

Gender sensitive education must start from school, enforced by the legal system, engendering government institutions, and also the authorities; including the police force.

Legal Support for Women

The Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women (CEDAW), adopted in 1979 by the UN General Assembly, is synonymous as an international bill of rights for women. It has a prominent preamble and 30 articles, defining what constitutes discrimination against women and measures to end such discrimination.

As a ratifying member to CEDAW, Malaysia must integrate these articles into domestic legislation and enact the Gender Equality Act. A revisit on existing legislation must be conducted to amend legislations which are discriminatory against women. Subsequently, every state must establish its own Gender Policy guided by pressing national concerns. This will ensure Gender Equality will be mainstreamed in all policies and programmes from federal to state governments.

Comprehensive laws must be in place to protect women from sexual harassment by enacting the Sexual Harassment Act. Gender discrimination must be halted at all cost by penalising government departments or companies found to condone such acts and its perpetrators. We need to protect pregnant women by adopting the Pregnancy Discrimination Act. Both Acts will provide legal protection to women and ensure that they feel secure at their workplace and in society, as a whole.

Remember, anything that makes a woman feel inferior and takes away her self-respect is abuse.

Making Work Family Friendly

The existing tax relief for enrolling children aged 6 years and below to registered nurseries and preschools is not enough. Free nurseries at all government agencies and linked companies are severely required to assist in reducing the burden of childcare and to assist families in achieving work-life balance. This must be implemented in achieving a family-friendly workplace.

As of 2015, there are 3,193 registered private child care institutions, and on top of that there’s 118 government offices and 24 private offices that provided child care. This illustrates a huge demand of private child care institutions that the government and private offices should be providing.

The government sector is slightly ahead compared to the corporate sector. Both are lacking in initiative and is largely failing to provide working mothers with better access to child care, flexible working hours and longer maternity and paternity leaves.

Childcare is a shared responsibility; which means that the attitude and treatment towards fathers will also need to change.

More measures must be undertaken to ensure women have more social protection in the informal sector. This would drastically reduce the number of women leaving the workforce. Support must also be given to inculcate more women entrepreneurs.

To address the different needs between women and men, these issues have to be reflected in public transportation policy, healthcare delivery, women in politics, and strengthening corporations in promoting gender diversity.

Stakeholders’ Responsibility

All of the above calls for every stakeholder to relentlessly push for changes with full support from the government; including the agencies and the private sector. Third party players from the civil society must be supported as they will be able to dive deep into the grassroots level, increase the awareness of Malaysians at large, and will be supplementing both the government and the private sector.

A prime example would be The Joint Action Group for Gender Equality (JAG), formed in 1985, a coalition of 12 non-governmental organisations that work towards gender equality by the Association of Women Lawyers (AWL), Women’s Aid Organisation (WAO), All Women’s Action Society (AWAM), Women’s Centre for Change (WCC), Tenaganita and others.

JAG must be credited for spearheading multiple campaigns and legal reform efforts, leading to the enactment of the Domestic Violence Act 1994 and the inclusion of “gender” under Article 8(2) of the Federal Constitution in 2001.

Emerging NGOs such as Lean In Malaysia, Women: girls, The G-Blog, and also a social media initiative like the Leading Ladies of Malaysia and others must also be supported and sustained.

There exists a huge socio-economic benefit of tapping into and unlocking women’s potential that this country direly need.

This article on its own, is not able to capture all the challenges and recommend enough proposals for a comprehensive and holistic solution to empower women forward.

However, it is humbly hoped that this article will trigger more public awareness on the challenges, the socio-economic benefits, and the proposals for empowering women, subsequently initiating more discourses to achieving the ultimate solution.

Things have changed for the better, but not for all women and not in all domains of gender equality. Women of Malaysia, your country needs you! As such, UNITE!

]]>
https://aafaizli.com/unleashing-women-for-socio-economic-superiority-empowering-women-empowering-malaysia/feed/ 0
Malaysia Yang Layu: Ke Mana Halatuju Kita? Senarai Hasrat Demi Pembetulan Asas https://aafaizli.com/malaysia-yang-layu-ke-mana-halatuju-kita-senarai-hasrat-demi-pembetulan-asas/ https://aafaizli.com/malaysia-yang-layu-ke-mana-halatuju-kita-senarai-hasrat-demi-pembetulan-asas/#respond Wed, 28 Dec 2016 07:00:14 +0000 http://aafaizli.com/?p=1302 Malaysia umpama sebutir permata yang unik dan tersendiri. Sebuah tempat pertemuan dan percampuran pelbagai ramuan dan resipi. Terdiri daripada pelbagai kaum dan bahasa. Negara indah ini yang mengikat kita bersama, menyatukan kekuatan serta kelemahan kita. Kitalah negara yang berada di titik selatan terhujung benua Asia, satu-satunya negara yang tanahnya merangkumi benua Asia dan Gugusan Kepulauan Melayu.

Di sini sahajalah anda akan dapat menemui sebahagian besar penduduknya berakar umbi daripada dua tamadun tertua dunia; India dan China. Bangsa Melayu pula berkongsi banyak nilai budaya serupa dengan Indonesia, negara paling ramai penganut Islam di dunia. Islam sebagai agama membuka pintu kepada dunia Islam. Sementara sistem legasi British membuka pintu dunia Barat. Bak sesumpah kita boleh menerobos masuk ke dalam hampir semua negara di dunia!

Paling menarik, satu kajian yang dilakukan Facebook mendedahkan yang Malaysia ialah negara paling ramah bersosial dalam dunia siber dalam konteks penggunanya mempunyai jumlah kawan teramai di dunia.

Malaysia juga ialah sebuah negara Kepelbagaian. Kita satu-satunya negara dunia yang miliki gabungan pelbagai kaum, pelbagai bahasa, pelbagai agama, pelbagai budaya, pelbagai persatuan sukan berasaskan kaum, pelbagai dewan perniagan dan kewangan, dan pelbagai parti berasaskan kaum, pelbagai juadah, pelbagai kerajaan (1 kerajaan persekutuan dan 13 kerajaan negeri) dan pelbagai raja (daripada 35 monarki dunia, 9 memerintah di Malaysia)!

Sekiranya bukti di atas tidak mencukupi, lihat hujah berikutnya.

Kita satu-satunya negara di dunia ini yang bersumpah mampu untuk melindungi Allah, dengan menghalang orang lain daripada menggunakan kalimah tersebut dan didakwa telah mengharamkan “Hotdogs” dan “Rootbeer” kerana terjemahan literal perkataan itu.

Malaysia memiliki hutan hujan tropika tertua, yang dikatakan berusia 130 juta tahun, lebih tua dari Amazon dan Lembah Congo. Hutan hujan tropika kita kediaman kepada 14,500 spesis tumbuh-tumbuhan berbunga dan pokok, dengan lebih daripada 200 spesis mamalia, 600 burung, 140 ular dan 60 jenis cicak.

Dan kita juga mempunyai ular tedung selar terpanjang di dunia berukuran 5.71 meter, yang ditemui di Port Dickson pada 1937.

Malaysia juga mempunyai bulatan jalanraya terbesar di dunia di Putrajaya berukuran 3.5 kilometer diameternya, tanpa disangkal kita juga memiliki ‘spin terbesar di dunia’.

Ya, Malaysia sangat unik. Bukan sekadar “truly Asia tetapi truly World!” Boleh lawan ke?

Itu tidak disebut lagi tentang kepelbagaian juadah fusion makanan, dari Timur ke Barat di negara ini. Makanan apakah yang tidak boleh anda temui di sini?

Dirahmati dengan pelbagai hasil mahsul tidak ternilai, daripada timah sehinggalah getah, kelapa sawit, kayu-kayan, bauksit, dan petroleum sebagai sumber paling berharga, Malaysia negara yang kaya. Jadi berdasarkan semua keunikan ini, kita mempunyai ramuan mencukupi untuk menjadi dan bersubur menjadi “syurga dunia”, persoalannya di manakah kita berada sekarang?

Negara Kepelbagaian Datang Bersama Kepelbagaian Masalah

Sangat mengejutkan bagaimana sebuah negara kecil berpenduduk hanya 31.8 juta ini berjaya memegang pelbagai gelaran yang tidak enak didengar seperti negara dengan jurang terbesar kaya dan miskin rantau ini, penggunaan tenaga paling tidak cekap adalah antara gelaran yang diraih kita termasuklah negara yang mencetuskan skandal kewangan terbesar dunia, 1MDB.

Sebelum 1MDB, kita diheret pelbagai skandal seperti Bank Bumiputera, Perwaja, Metramac, Malaysia Airlines, Bank Islam, Transmile, Megan Media, Scan Associates dan pengeluran “laporan merah” audit jabatan kerajaan seperti dilaporkan Jabatan Audit Negara setiap tahun. Semua skandal ini menggambarkan kenyataan yang tidak tersangkal lagi- Korupsi yang membarah sedalamnya!

Kita terperangkap dalam ekonomi lompong, dengan kebergantungan melampau kepada pekerja asing dan majoriti penduduk Malaysia berpendapatan rendah tertekan dengan peningkatan kos sara hidup. Di tambah pula dengan majoriti rakyat Malaysia hanya punyai simpanan tidak lebih daripada sebulan sekiranya mereka kehilangan pekerjaan.

Krisis pencen yang serius menghimpit rakyat apabila dua pertiga pekerja berusia 54 tahun mempunyai kurang daripada RM50,000 dalam akaun KWSP mereka.

Kita dianggap mempunyai kemudahan dunia kelas pertama tetapi sedihnya memiliki budaya dan mentaliti dunia kelas ketiga. Kita terletak di tangga dua pertiga paling bawah pencapaian pendidikan dalam ukuran antarabangsa, pemandu kita “gila di jalan” serta pembuli jalan raya dan mat rempit, kita juga berada di tangga 20 seluruh dunia dalam jumlah kemalangan jalan raya maut per kapita, di samping berdepan dengan gejala vandalisma kota, mempunyai pemandu teksi yang buruk sikapnya dan tanggapan meluas tentang Kuala Lumpur yang didakwa antara bandar paling biadap di dunia.

Alam sekitar kita pula sedang menangis disakiti, bandar kita dilanda banjir kilat (perancangan bandar yang lemah dengan pengurusan kemudahan yang pincang), banjir besar melanda Pantai Timur saban tahun, pengurusan lemah simpanan dan bekalan sistem air kita, pengurusan sisa pepejal yang lemah, serta kewujudan berleluasa tapak pengurusan sampah haram dan “pembalakan haram” di hutan dan gunung ganang kita, termasuklah di kawasan simpanan tadahan air.

Rakyat Malaysia juga terkenal dengan betapa mudahnya tertipu dengan skim penipuan yang menawarkan faedah dan pulangan wang mudah, pantas dan banyak! Terdapat ekonomi haram yang besar dan meluas yang wujud, meliputi perjudian haram, dadah dan bahan seludupan lain, DVD cetak rompak dan pengklonan kad kredit. Terdapat juga “situasi yang tidak diperlukan (dan tidak dihendaki)” dalam perbadanan serta inovasi rakyat Malaysia, yang secara sinis dilabel sebagai “Malaysia Boleh”.

Paling menyedihkan ialah hampir setiap sudut jalan raya dan tiang lampu isyarat, pasti ada sekurang-kurangnya dua iklan tertampal, samada nombor telefon Ah Long atau nombor rumah urut dan wanita escort!

Arena politik pula sangat tegang sehinggakan tidak ada masa untuk menggubal dasar kerana tenaga dihabiskan menyerang satu sama lain tanpa henti. Politik kebencian dan polirisasi kaum menjadi isu utama sejak dua dekad lepas. Hak asasi manusia, kewujudan undang-undang yang boleh dipertikaikan, pendakwaan bermotifkan politik antara isu yang mencengkam negara. Dan nampaknya kebebasan institusi penghakiman telah hilang kredibitinya.

Hasilnya, kita berada di tangga 66 daripada 73 negara dalam Indeks Integriti Pilihanraya dan tangga 146 daripada 180 negara dalam Indeks Kebebasan Media Dunia.

Jadi, adakah kita sudah hancur berkecai? Adakah semuanya sudah tidak dapat diselamatkan? Mungkin. Tetapi, masih ada jalan keluar!

Kemustahilan yang Tidak Berkesudahan

Sekiranya sejarah ada mengajar sesuatu, pengajaran itu ialah tiada apapun yang mustahil. Sepanjang kewujudan manusia, kita sentiasa dikejutkan dengan kejayaan negara-negara yang sebelum itu dianggap tidak penting. Orang Mongolia yang buta huruf, di bawah pimpinan Genghis Khan, berjaya menawan dua pertiga dunia tanpa berjaya disekat.

Orang Arab hanyalah nomad tak ubah seperti hamba di mata orang Roman dan Persia.

Orang Jepun yang sebelum Revolusi Meiji hanyalah golongan petani pemalas yang asyik mabuk. Orang Vietnam yang berjuang habis-habisan dan mengusir tentera Perancis dan Amerika dari negara mereka dan memenangi kebebasan mereka.

Tidak ada yang mustahil walaupun situasi semasa tidak menjanjikan harapan lagi. Ingatlah bahawa sang matahari hanya akan muncul selepas kegelapan malam berlalu.

Begitu jugalah Malaysia. Kita sudah tersasar jauh, jadi adakah kita sudah mengambil iktibar daripada kegelapan dan kesengsaran yang kita boleh jadikan inspirasi untuk bangkit kembali?
Wujud keperluan mendesak untuk kembali menyusun hala tuju supaya kita boleh berada di landasan yang tepat demi negara dan Rakyat.

Masih ada jalan keluar daripada semua belenggu masalah negara ini. Kita perlu mengakui yang wujudnya masalah kritikal yang mencengkam negara tercinta. Kejujuran dan keikhlasan perlu dikembalikan dalam semua urusan negara ini.

Inilah masanya untuk setiap rakyat Malaysia untuk terus percaya dan menyumbang bakti mencapai matlamat yang ditetapkan. Satu suara mungkin tiada kesan, sepuluh suara mungkin hasilkan getaran kecil, tetapi ribuan suara boleh seperti halilintar yang mengegar dunia, paling tidakpun boleh menggegarkan Putrajaya.

Senarai Hasrat Untuk Malaysia Yang Kuat dan Gemilang

Atas tujuan murni ini, berikut senarai hasrat saya untuk Malaysia:

Disebabkan terlalu banyak yang perlu dilakukan, permulaan yang baik ialah dengan penubuhan Majlis Konsultasi Negara 2 untuk kembali merangka dasar asas perubahan sosial dan ekonomi pada tahap paling dasar. Gabungan intelek terbaik seluruh negara diperlukan untuk menawarkan langkah dan strategi realistic dan boleh dilakukan bagi perubahan semula hala tuju negara.

Sumber semulajadi dan alam sekitar Malaysia ada hadnya serta sangat bernilai. Pengurusan sumber yang lebih baik diperlukan, di mana semua hasil dan faedah dikongsi bersama oleh Rakyat. Pertelingkahan royalti minyak antara Kerajaan Persekutuan dan Negeri perlu diselesaikan sebaik mungkin demi manfaat terbaik Rakyat.

Pembetulan asas ekonomi perlu dilakukan segera untuk kebaikan semua dan membetulkan cara kerja kita. Kita perlu berubah daripada kapitalis sewaan (rentier capitalism) kepada kapitalis industri teknologi. Yang paling baik ialah dengan mengambil teladan daripada amalan terbaik pasaran sosial Eropah dan kapitalis negara China yang bersesuaian dengan Malaysia.

Dasar perlu mengutamakan Rakyat, dengan mengagungkan prinsip keadilan sosial, meletakkan pembentukan dan penyerakan kekayaan yang seimbang dalam usaha pembangunan ekonomi, serta pada masa yang sama menyediakan persekitaran mapan untuk badan korporat berkembang pesat.

Usahawan dengan nilai tambah dan bukan hanya kapatalis semata adalah kunci kepada kejayaan yang kita mahukan.

Kita perlu mengisytiharkan “Perang” kepada jurang kekayaan dan pendapatan yang tanpa henti membuka kitaran ganas tanpa titik akhir yang menghancurkan masyarakat.

Sekolah rendah berasrama penuh, perumahan mampu milik, keusahawaan sosial dan rakyat, perlu diwujudkan dan digalakkan di semua tempat yang memerlukannya.
Sektor utama ‘lestari’ yang cekap iaitu tenaga, pengangkutan, pembinaan, air dan pengurusan sisa perlu diutamakan demi manfaat ekonomi dan alam sekitar.

Semua rakyat Malaysia memerlukan dan berhak menjalani kehidupan baik dan seimbang yang boleh ditawarkan oleh pekerjaan yang menawarkan gaji mencukupi. Rakyat sepatutnya tidak perlu buat dua kerja untuk menjadikan kehidupan mereka kondusif dan bahagia. Pengejaran ekonomi yang tidak berkesudahan serta tidak adil pada masa kini telah menghukum rakyat Malaysia dan kita menggantikan belas ihsan dengan sikap tidak endah.

Unit keluarga yang berfungsi membenarkan ibubapa memainkan peranan yang proaktif dalam pendidikan dan proses membesarkan anak-anak mereka untuk menerapkan “Nilai Asia” sejati yang banyak kali kita ungkapkan tetapi jarang laksanakan.

Pemerkasaan wanita akan menghaluskan halangan kepada potensi ekonomi serta menawarkan manfaat sosial dan ekonomi yang lebih bersepadu.

Pendidikan ialah pintu penyelesaian kepada hampir semua kesengsaraan sosial dan ekonomi Malaysia. Pendidikan perlulah inklusif dan menyuburkan moral, pemikiran kritikal, kemanusiaan, kerendahan diri, toleransi agama, kemajuan dan inovasi teknologi kepada semua rakyat Malaysia.

Penilaian semula falsafah pendidikan negara perlu dilakukan dan digantikan dengan Pedagogi Cinta.

Kita perlu menyemai budaya membaca, pemikiran kritikal dan menyuburkan persekitaran perdebatan intelektual. Kita perlu meraikan pemikir dan ahli falsafah, serta menyediakan persekitaran kondusif untuk wacana awam. Para intelektual perlu diberi mandat untuk menggerakkan dan menghidupkan ruang fikir awam bagi menerangi hala tuju semua.

Penjagaan kesihatan perlu mampu milik dan boleh diperolehi oleh semua kelompok masyarakat. Kita perlukan lebih banyak hospital dan hospital latihan, serta klinik yang serba lengkap untuk memberi perkhidmatan kepada mereka yang sakit dan memerlukan di mana sahaja mereka tinggal. Satu lagi perkara yang sangat diperlukan dalam perkhidmatan asas rakyat ialah perkhidmatan awam yang menyeluruh.

Pendidikan dan penjagaan kesihatan, adalah dua hak asas dan paling berharga rakyat Malaysia, dan tidak sewajarnya menjadi permainan politikus.

Kesukarelawan, NGO aktivis sosial dan “pihak ketiga” perlu digalakkan dan diperkasakan bagi memperkukuhkan demokrasi dan semangat “keadilan untuk semua” di negara ini.

Tadbir urus yang baik, integriti, kebebasan maklumat untuk media dan perlindungan pemberi maklumat perlu diperkasakan bagi membolehkan kejayaan perjuangan menentang korupsi, dengan matlamat utamanya ialah menyediakan mekanisma “pemeriksa dan penyeimbang” dalam prinsip pemisahan kuasa.

Undang-undang Perlembangan perlu memerintah secara mutlak dan dilaksanakan secara adil, dan bukannya disalahgunakan bagi manfaat kroni tersembunyi diktator moden. Kita perlukan “Pemerintahan undang-undang” dan bukannya pemerintahan Mafia. Demokrasi perlulah bersifat aktif dan inklusif untuk semua rakyat sertai, dan bukannya hanya berlaku setiap 5 tahun sekali ketika mengundi.

Hentikan politik perkauman dan kebencian. Keharmonian kaum perlu disemai dan disuburkan sejak dari rumah dan sekolah pada usia muda, malah sebelum mula persekolahan lagi. Bukankah kita lahir tanpa kenal beza warna kulit?

Malaysia Boleh!

Senarai hasrat untuk Malaysia ini terdiri daripada semua cadangan yang saya pernah tulis, sampaikan dan perjuangkan selama ini.

Misi saya ialah untuk memberi tekanan, dengan cara membentuk kesedaran awam dan kembali semula ke jalan yang benar. Tiada apa yang mustahil, yang tidak boleh kita depani dan atasi selaku rakyat Malaysia bagi memastikan semua rakyat negara ini terjaga.

Malaysia sebuah negara unik dengan gabungan ramuan dan bahan terbaik yang didambakan mana-mana negara. Mari kita gembeling kekuatan daripada keunikan dan kepelbagaian ini dan membentuknya menjadi pasak kekuatan untuk bergerak maju ke hadapan, dan bukannya kelemahan yang mematahkan, mempercayai Tiada Yang Mustahil, Tiada Batasan dan menjadi sebaik mungkin.

Sepenuh jiwa raga, sejujurnya saya laungkan, Malaysia Boleh! Marilah kita bersama-sama dalam perjalanan ini, kerana kebersamaan ini memungkinkan semuanya!

]]>
https://aafaizli.com/malaysia-yang-layu-ke-mana-halatuju-kita-senarai-hasrat-demi-pembetulan-asas/feed/ 0
Whither Malaysia: Where do We Go from Here? A Wish-list for Fundamental Correction https://aafaizli.com/whither-malaysia-where-do-we-go-from-here-a-wish-list-for-fundamental-correction/ https://aafaizli.com/whither-malaysia-where-do-we-go-from-here-a-wish-list-for-fundamental-correction/#respond Wed, 28 Dec 2016 07:00:04 +0000 http://aafaizli.com/?p=1296 Malaysia is a one of a kind unique and a rare gem of a nation. A melting pot of infinite ingredients and mixed culture. We are a mixture of various races, speaking a plethora of different languages. This beautiful country is what blends us all together, coalescing all strengths and weaknesses. Here we are at Asia’s southernmost tip, the only nation with land on both continental Asia and the Malay Archipelago.

Only here can you find a significant portion of the population that has roots from two of the world’s oldest civilisations; India and China. The Malays share similar cultural values with Indonesia, the world’s most populous Muslim country. Islam as a religion gives us access to the Muslim world. The inherited British system meanwhile gives us access to the Western world as well. ‎We are like chameleons, and we can infiltrate and be at home in almost every nation on Earth!

Interestingly, a survey by Facebook found that Malaysia is the most cyber sociable country with ‎the most Facebook friends.

Malaysia is also a country of Multiples. We are the only country on Earth that is multi-racial, multi-lingual, multi-religious, multi-cultural, multi race-based sports associations, chambers of commerce & industry, and political parties, multi-national cuisines, multi-government (1 federal and 13 state governments), and multi-monarchies (9 kings from the world’s total 35 monarchs)!

If the above is not enough, let me reinforce my case with the following arguments:

We are the only nation on the planet that has vowed to protect Allah, and ban others from using that name; and have allegedly labeled Hotdogs and Rootbeer as Haram due to literal reasons.

We house the oldest tropical rainforest, said to be over 130 million years old, older than the Amazon and Congo Basins, home to 14,500 species of flowering plants and trees, with more than 200 species of mammals, 600 species of birds, 140 species of snakes and 60 species of lizards.

And we had the longest King Cobra in the world, measuring in at 5.71 metres, that was found in Port Dickson in 1937.

We also have the biggest roundabout in the world in Putrajaya measuring at 3.5 kilometres in circumference; arguably we also have the “biggest spin in the world” too.

Yes, Malaysia is unique. Not just truly Asia, but truly The World! Can you beat that?

Not to mention our eclectic and exhaustive list of cuisines which spans a line from the East to the West. What dishes can’t you find here?

Blessed with abundant natural resources and harvests, from tin to ‎rubber, palm oil, timber, bauxite, and of course with petroleum being the most precious now. Malaysia is a rich country. So based on our uniqueness, we have all the essential ingredients to thrive and flourish as “a paradise on earth”, but have we done so?

The Land of Multiples comes with Multiple Problems

It is shocking how this small country of 31.8 million people managed to shockingly earn the most unwelcome title of the region’s most unequal nation, most in-efficient energy user, among its many other titles including being the home to the world’s largest financial scandal, 1MDB.

Prior to 1MDB, we have had a litany of scandals from Bank Bumiputera, Perwaja, Metramac, Malaysia Airlines, Bank Islam, Transmile, Megan Media, Scan Associates, and a yearly recurrence of repeated “red reports” on audits of government agencies from the Auditor General’s office. All of these scandals point to one indisputable conclusion – Rampant corruption!

We are trapped in a hollow economy, with over reliance on foreign workers, with the majority of our population earning low income and facing distressing rise in the cost of living. Moreover, the majority of Malaysians do not have savings adequate to survive more than one month if they lose their job.

A serious pensions crisis is looming where two-thirds of 54-year-olds having less than RM50,000 in their EPF accounts.

We are perceived to have 1st World infrastructure but sadly demonstrate a 3rd World culture or attitude. We score bottom third on international education rankings, many of our drivers are insane with road thugs and mat rempits, we are number 20 in the world in terms of fatalities from road accident per capita, besides facing severe vandalism in our cities, having unprofessional and unethical taxi drivers and widespread claims that Kuala Lumpur is one of, if not the rudest city on Earth.

Environmentally, mother nature is crying; we have flash floods (poor town planning coupled with inadequate facilities management) in our cities, massive flooding on the East Coast‎, poor management of our water resources and supply, poor waste management, and rampant illegal dump-sites plus “illegal logging” of our forests and mountains, even in water catchment areas.

Malaysians are also famous for how gullible we can be when it comes to popular get-rich-quick money making schemes! There is a massive, parallel underground economy, covering illegal gambling, drug and other commodity smuggling, pirate DVDs, and credit card cloning. These are also “unwarranted (and unwanted) awards” of Malaysian innovation and enterprise, often derided sarcastically as “Malaysia Boleh”.

The saddest part is, on almost every street and traffic lights pole, without fail, there will be two types of glaring advertisements, either the telephone numbers of Ah Longs (illegal money lenders) or the number for Massage and Escorts services!

Politics is so intense that there is no time to formulate policies, but energy is wasted to tirelessly attack one another. Politics of hate and racial polarisation have been in the forefront over the past two decades. ‎ Human rights, questionable discretionary laws, politically motivated and selective persecutions are also issues plaguing the country. Judicial independence appears to have lost credibility.

As a result we scored 66th of 73 countries on Electoral Integrity and 146th of 180 on World Press Freedom Indices.

So, are we doomed “to rot in purgatory”? Are we heading south? Potentially, but, there is a way out, if only we want to take it!

Endless Impossibilities

If there is one thing that history has thought us, it is that there are endless impossibilities. Throughout human existence, we have been continuously surprised by the successes of nations deemed to be insignificant; for example, The illiterate Mongolians, under Genghis Khan, went on to conquer two-thirds of the then known world, coming from out of no-where.

The Arabs were nomads, rated no higher than slaves in the eyes of the Romans and Persians.

The Japanese used to be lazy drunken farmers before the Meiji revolution. The Vietnamese fought their way and kicked out the French and the Americans from their land and won their Freedom.

Nothing is impossible, no matter how hopeless the situation seems. Always remember that the sun only comes out after the darkest point of the night.

The same goes for Malaysia. We have already steered off course and gone astray, so have we reached the depths of darkness and despair from which we can aspire to rise again?

There is a dire need to re-calibrate our way forward so as to head back to the right path for the good of the nation and Rakyat.

There is a way out of this state of affairs. We must now admit and acknowledge that critical problems plague our beloved nation. Honesty and Sincerity must return to our land.

This calls for every Malaysian to have faith and contribute their share towards this aim. One voice might be insignificant, ten might make a blink, but thousands and millions together can cause thunder and shake the Earth, or at least Putrajaya.

Wish-list for A Strong and Vibrant Malaysia

So here is my wish-list for Malaysia:

As there is so much to be done, an apt start would be convening a National Consultative Council Part 2 for a “back to the drawing board” social and economic re-engineering. This needs an amalgamation of the best minds across the nation to provide realistic and feasible strategies to chart the way forward for national recalibration.

Malaysia’s natural resources are finite and the environment is precious. An improved resource management structure, where these‎ resources are used optimally to be shared and tasted equally by its Rakyat is required. The oil royalty conundrum by the Federal Government and States involved must be resolved amicably for the best of the Rakyat.

Fundamental economic corrections must be made to correct the way we do things. We must evolve from rentier capitalism to techno industrial capitalism. Ideally, we must adapt the best practices from the social market of Europe and the state capitalism of China that are relevant to Malaysia.

Policies must be Rakyat centric, with social justice at its heart, placing decent wealth creation and equitable distribution at the core of its economic deliberations, while providing sustainable environment for corporations to thrive.

Entrepreneurs who can add value, and not mere venture capitalists, are key to our desired success.

We must declare “war” on income and wealth inequality, which creates a never ending vicious cycle that is detrimental to any society.

Primary boarding schools, affordable housing, people and social enterprises, must be developed and encouraged to be in place wherever they are needed.

Efficient and ‘green’ key sectors namely energy, transportation, ‎construction, water and waste management must be prioritized for their economic and environmental advantages.

Every Malaysian needs and deserves a good balanced life that can be provided by a decent and fair-paying job. The Rakyat should not need to have two jobs to live a reasonably conducive and happy life. Relentless, and perhaps unjust economic pursuits have punished the bulk of Malaysians and we have replaced our empathy with apathy.

Functioning family units allow parents to play proactive roles in child upbringing and education and to instil the true “Asian Values” that we so often pronounce, but hardly prioritize in practice.

Women’s empowerment alleviates current burdens on potential economic contributors and offer cohesive social and economic benefits.

Education is paramount as the overarching solution to the majority of the Malaysia’s social and economic ills. Education must be inclusive, and impart moral fibre, critical thinking, humanity, humility, religious tolerance, innovation and creative technological advancement for Malaysians.

A revisit of our national education philosophy must take place and be replaced with the Love Pedagogy.

We need to inculcate a reading culture, critical thinking and prosper our intellectual debating environment. We must celebrate thinkers and philosophers, and provide a conducive environment for public discourse. Intellectuals must be given the mandate to carry the torch and light our candles to see the way forward.

Healthcare must be made affordable and readily available to all segments of the Rakyat. We need more hospitals and training hospitals, and well equipped clinics to serve the sick and needy wherever they reside. A holistic public transportation is another severely needed amenity for the Rakyat.

Education and healthcare are indeed too precious and inalienable rights for all Malaysians, and should not be pawns for the politicians to kick around.

Volunteerism, the social activist NGOs, and the “third sector” must be encouraged and enhanced to strengthen democracy and “justice for all” in the country.

Good governance, integrity, freedom of access to information for the media and whistle-blower protection must be truly practiced to enable a successful fight against corruption, aimed at its core and as a check and balance to the principle of separation of power.

The Constitutional Law must reign supreme and needs to be applied justly, and not be abused for the benefit of the subservient cronies of modern dictators. We need “Rule of law” not rule by the Mafia. Democracy must be seen to be alive and be inclusive for every Malaysian’s participation, and not just a case of going to the polls every 5 years.

Let’s put an end to politics of race and hate. Racial harmony must be inculcated and nurtured from home and school at a young age, even before their pre-school years. After all, aren’t we born skin-colour blind?

Malaysia Boleh!

My wish list for Malaysia is composed of all the proposals that I’ve written, articulated and fought for before.

My mission here is to bring pressure, by means of creating public awareness for a re-navigation to the right path. There are no ‘impossibilities’ that we Malaysians cannot face and overcome and to ensure that everyone in the country counts.

We are a unique nation with the best mixture and ingredients that any nation can ask for. All we need is the intellectual clarity and the will. Let us draw from the power of our uniqueness and diversity and‎ mould them as a pillar of strength to move forward, and never as a crippling weakness, to achieve the Endless Impossibilities and be the best that we can be.

With all my heart, I sincerely echo, Malaysia Boleh! Let’s walk this path together, because together we can!

]]>
https://aafaizli.com/whither-malaysia-where-do-we-go-from-here-a-wish-list-for-fundamental-correction/feed/ 0
Imposing Efficient and Green Enabled Five Key Sectors to Save Malaysia’s Environmental Plague and Economy https://aafaizli.com/imposing-efficient-and-green-enabled-five-key-sectors-to-save-malaysias-environmental-plague-and-economy/ https://aafaizli.com/imposing-efficient-and-green-enabled-five-key-sectors-to-save-malaysias-environmental-plague-and-economy/#respond Wed, 21 Dec 2016 06:00:36 +0000 http://aafaizli.com/?p=1288 In the Plague, Albert Camus tells the story of the Algerian city of Oran in the 1940s. Illnesses and deaths plagued the city. The book narrates how the Government of the day was completely in denial, slow to react and slow to take action.

We too are facing a “Plague” in the form of global warming and climate change that we ourselves have caused, and the evidence of such extreme climate change is now irrefutable; except to the fanatic group that is classified as “climate change deniers”.

We once thought that the Haze which follows the El-Nino that sweeps across Malaysia almost every year is the epitome of climate danger. We have been regretfully forced to “celebrate” it by wearing our N90 masks and even having to close down our schools for the health of our children. The normally happy go lucky Malaysians turn gloomy and morose as the blue sky turns grey, dark, and smelly.

It is a well-known cliché that “ignorance is bliss”. So, while we clamour against the El-Nino caused haze, unknowingly, with each breath that we take, every day we inhale something that is far more dangerous; the silent killing toxic air in our atmosphere. It is more persistent with serious long-term consequences.

This is the pollution caused by our common daily rituals from our transportation needs and energy usage. Just because we do not see it and it is not tangible, doesn’t mean that it isn’t there. Welcome to the world of CO2, NOx (oxides of Nitrogen) and other nefarious pollutants. These pollutants are poisonous to human and animal life, and prolonged exposure can lead to fatality.

But, there is a way out if we are willing to understand the root causes of the problem and take action to resolve them. Let us see what is already in place and consider if what we are doing is enough, or make up our minds to do more for our future well-being. More importantly, are we doing it correctly?

UN Framework Convention on Climate Change (UNFCCC)

The UNFCCC is an international environmental preservation organisation established in 1994. Its objective is to stabilize greenhouse gas (GHG) concentrations in the atmosphere to an acceptable level which will reduce anthropogenic interference with the climate system. Hitherto it has been ratified by 197 countries including Malaysia giving it broad legitimacy with its membership.

At the 15th Conference of Parties (COP) meeting in Copenhagen in 2009, Malaysia made a voluntary commitment to reduce its carbon intensity to GDP by 40% from 2005 value by 2020. At the 21st COP in Paris, France, Malaysia was not only the leading negotiator on behalf of the developing nations, but also increased its carbon intensity reduction commitment to an unconditional 35% by 2030, with the promise of further reducing it by 45% if international financing and technology transfer support is made available. So, where are we now?

In 1965, Malaysia emitted 7 million tonnes of carbon dioxide. The emissions rose to 100 million tonnes in 1996 and spiralled to an alarming 258 million tonnes in 2014. Regretfully, there is no monitoring for NOx, which is more hazardous than CO2 emissions.

Here’s the conundrum, if you target to reduce emissions, it might be argued that you may need to restrict industrial development. But setting a carbon intensity to GDP target can end up as creative accounting which can be achieved just by increasing the GDP without reducing emissions from existing development. Alternatively, we could also benchmark using emission per capita, which is actually increasing!

Let’s visit five key sectors that contribute most to CO2 and NOx emissions and see what we can do about it. The “Big Five” are Energy, Transportation, Construction, Water, and Waste Management.

Green Energy – Renewable Energy and Energy Efficiency

To fully discuss Energy, we need to understand both sides of the equation which includes the demand (consumption) and the supply (power generation). Both need to be managed optimally to ensure stable and reliable supply to consumers in a sustainable manner with minimal impact on the environment, without sacrificing economic development.

In the region, Malaysia is one of the most in-efficient energy users; considering our high level of energy intensity. Our neighbours are so much ahead than us in EE. This offers a no brainer opportunity where the consumption side could contribute more to the greater good for our nation in terms of cost saving for the consumers and minimizing negative impacts to the environment through the adoption of efficient use of energy, or Energy Efficiency (EE).

Focusing on EE alone could have saved the nation over RM60 billion over a 10 year period (by delaying of new power plant construction, fuel for energy generation savings and gas subsidy savings) according to KeTHHA, as planned under the preliminary National Energy Efficiency Master Plan (NEEMP), which was then “watered down” to the National Energy Efficiency Action Plan (NEEAP) in 2014.

According to the Natural Resources Defense Council (NRDC), EE is the greatest energy resource – reducing energy wastage and making the most out of what we already have. This is also true for Malaysia. If Malaysia can save even 20% of its Energy demand, then that is already equivalent to about 3,000 MW or three nuclear power plant generating units. Imagine that!

Why is it that there is no Law nor Policy to regulate EE in Malaysia? This is clearly what we need most urgently now. A comprehensive regulatory framework must be put in place. We can start by regulating all our industrial and commercial buildings to be EE compliant!

The supply side will need to focus on the substances and not the ‘packaging’. In Malaysia, power generation from wind, tidal power, and wave power have limited potential. We need to recognize that the economically viable and potentially viable solutions would be renewable sources from small hydro and solar (PV), solid waste, biogas, plantation waste, biomass from palm oil empty fruit bunches, and palm oil mill effluent. These are the options that we should be focusing on.

According to the Sustainable Energy Development Authority (SEDA), the target for renewable energy generation should reach 2,080 MW or 11% by 2020. Including the PV Farms would have raised that target to 3,140 MW. However, as of 2016, generation from renewable energy is only 2%. Are we not giving the right emphasis for the promotion of Renewable Energy (RE) generation in Malaysia?

According to SEDA, in 2015, a total of 128 projects in RE (RM1.37 billion) were approved where 84 are solar power energy projects, 33 biogas projects, 4 mini hydro and 7 biomass projects. Within the same year, a total of 31 projects in EE (RM406.5 million) were approved.

Question is, where has the money gone to and what improvement has it brought about to us?

A notable observation is that while incentives had been given, the RE targets have failed to be realised as the prospective developers are unable to make their projects viable or raise the required project financing.

The Feed-in Tariff (FiT) are considered low and the subsidies given to fossil fuelled power make RE less competitive. The current FiT in Malaysia (excluding solar; now using net energy metering) is at 0.05-0.10 USD/kWh as opposed to Indonesia at 0.13-0.22 USD/kWh, Philippines at 0.11-0.19 USD/kWh and Thailand 0.12-0.19 USD/kWh.

By increasing FiT without transferring the cost to the consumers and taking away fossil fuel-related subsidies, you will see that RE can be competitive.

Another incoherence is on the tender process for RE plants. Several solar power plant tenders have been awarded through direct negotiations and their terms and conditions were classified under the Official Secrets Act 1972.

Public Transportation – Increasing Ridership

For transportation, the way forward must include reducing the number of private vehicles, increasing shares of ridership on public transport, and most importantly moving away from fossil fuel based transportation. How can we achieve this and where are we now? Are we on the right track?

Back in 1980, 30% of Malaysians took public transportation as their means of transport. This was the era of the mini buses that have gone extinct as a result of transportation policies that favoured private vehicle ownership versus public transport ridership. The number had then drastically dropped to 12% in 2008, before rising slightly to 17% in 2015, way below that of 62% in Singapore and 90% in Hong Kong, as reported by the World Bank.

The 5% increase in the last seven years was attributed to the Light Rail Transit (LRT). Nonetheless, 17% is an alarming sign that we are still far behind and Malaysia needs to rethink its future direction in terms of transportation.

What of private vehicles? The Journal of Traffic and Logistics Engineering (2015) indicates that as of 2012, there were at least 20 million registered vehicles in Malaysia. Car ownership in Malaysia is the third highest in the world at a whopping 93% with 54% of households having more than one car.

The trend is not healthy, more private vehicles are being registered as opposed to public transportation (bus). According to the World Bank, in Kuala Lumpur, people spend more than 250 million hours a year stuck in traffic! And such traffic congestion is an opportunity cost of 2% of GDP or RM80 per hour per driver.

The construction of Mass Rail Transit (MRT) and the proposed construction of East Coast Rail Line (ECRL) and High Speed Rail (HSR) are among necessary remedial steps for developing suitable public transportation infrastructures but the costs are exorbitant and this approach alone is insufficient.

The estimated construction cost for the MRT has skyrocketed from an initial of RM40 billion to now RM120 billion (cost 2-3 times more than global standard), with the ECRL estimated at RM55 billion, while the HSR at RM60 billion.

All three fall into different categories of urban transportation and people movers but industry analysts have argued that the cost escalation is outrageous and unjustified. The only reason it is not getting heated objections from the general public is because the public desperately wants more public transportation. It is such a regret that it has been taken advantage of.

The MRT that will only provide an additional 2 million ridership per day even escaped scrutiny when it was announced as a government project and then changed to a private project recently in Parliament. It is eye popping that RM120 billion will be spent solely for MRT which will benefit mostly the Klang Valley residents.

What’s needed is a holistic public transportation that is sufficient to cover from point A to point B with the best overall coverage which needs to be incorporated with other modes of transportation; like the Bus Rapid Transit (BRT) which supplements the rail. For every kilometre of the MRT, we can build 20 kilometres of BRT. More coverage means more access to the public.

Public Transportation – Reducing Fossil Fuels and Harmful Emissions

Efforts to bring the Electric Vehicles (EV), the Energy Efficient Vehicles (EEV) and the Hybrid vehicles to Malaysia must be lauded. All these will definitely help reduce GHG emissions and make Malaysia a regional hub for these green vehicles. However, like the exorbitant case of our Rail infrastructure, there are focus misalignments. The incentives are being channelled to the wrong target.

Why should we incentivise individual luxury EVs which would end up as toys for the rich and the wealthy to parade? First, it is not affordable to a majority of people. Secondly, the power used to charge the cars come from the national grid which -in Peninsular Malaysia- is 95% powered by fossil fuel.

However, electric traction can be considered for public transportation be it LRT, MRT, Monorail, and also the introduction of the BRT, intra-city buses, intra-city rail, etc. These will be green. The objective is to increase shares of ridership, reduce private vehicles on the roads and ultimately reduce emissions.

Alternatively, while we are turning our grid green, we can put higher incentives on government procurement of buses that run on biogas or ethanol. These are the low hanging fruits that are readily available, but not normally utilised. We can easily obtain biogas from the abundant biomass that is available in Malaysia or from the municipal waste.

If the government is planning to spend money to procure electric buses, we can use that to buy buses that run on biogas instead. Whilst it can be argued that biogas buses are more expensive than conventional buses, it will be very competitive if you take away fossil fuel subsidies.

Another misaligned incentive is on the locally assembled high-end models of hybrid vehicles including Audi, BMW, and Mercedes-Benz which are beyond what the majority of Malaysians can afford.

We should instead focus on giving more incentives and tax break for more affordable vehicles like the Honda and Toyota models with less than 2,000 cc engine capacity. When the government introduced tax exemption on the EV and Hybrid Cars in 2012, we saw a spike of purchase from the consumers. Unfortunately, this was ended in 2014 and the purchasing has diminished significantly.

Green Building – Construction Industry and the Green Building Index (GBI)

The construction industry can also play a pivotal role in saving Malaysia from the Plague. The construction industry is a major consumer of non-renewable resources and a massive producer of waste. In addition, the operation of buildings is responsible for around a third of the total CO2 emissions.

About 30-40% of natural resources were exploited by the building industry, including 50% of energy used for cooling in buildings. Almost 40% of world consumption of materials converts to build environment and 30% of energy is used for housing. Clearly, the construction industry can also play a role in conserving the environment and reducing harmful emissions.

The Construction Industry Development Board Malaysia (CIDB), the body in charge of Malaysian construction industry has always taken proactive actions to address the issue of sustainable construction and assist the stakeholders in its adoption of the Industrialised Building System (IBS) and steel based construction which is greener and more energy efficient compared with the traditional methods used in Malaysia.

This could be measured by the Green Building Index (GBI), a national ranking system and a set of guidelines for green development that was also established in 2009. It is a rating metrics that ranks building for everything green, from sustainable site planning and construction to efficient operation as well as its contribution to social wellbeing. The better the score, the higher level a GBI certification is earned, and the more prestige and green tax incentives a building can take advantage of.

In Malaysia, a prime example of certified GBI buildings would be the Suruhanjaya Tenaga’s Diamond Building in Putrajaya. Other examples would be the Malaysian Green Technology Corporation (MGTC)’s building and the Security Commission Building.

Unfortunately, it stops there. We should be moving toward transforming all new future development as sustainable green buildings. A more aggressive effort is clearly needed in this area. One way to do it is by getting PR1MA to adopt this in its implementation considering they will be contributing the most for new residential developments in Malaysia. For commercial development, more enforcement can be introduced in stages for moving towards green sustainable buildings target.

Water – Smart Monitoring

In Malaysia, 1,389 million litres per day (MLD) is lost due to pipe leakages and theft and that stands at 32% of water supplied as non-revenue water (NRW) level. The World Bank recommends every country to target 25% or below. We are far behind and something must be done urgently. Moving forward, we should aim to achieve comparatively to developed nations such as Singapore at 5% and Germany at 7%.

More technology in the management and utilisation of water resources is required to source better quality, efficiency, procuring, recycling, and filtering of water; which can be achieved through various high technology projects. A good start will be the implementation of smart metering which allows reduction of leakage, usage efficiency, and provides usage awareness among consumers. However, none of this will work without effective management, which must begin now.

Waste Management – Say no to Landfills

Waste management includes waste water treatment, utilisation of solid waste and sanitary landfills. The waste would come from industrial, municipal, agricultural, sewage, and organic waste. Excluding construction, Malaysia is now generating solid waste of roughly 33,000 tonnes a day; where two-thirds of it comes from urban households with very low recycling rates of 9.6%.

A significant problematic issue to be highlighted would be the alarming unsanitary landfill dumpsites in Malaysia. If we can target a 40% diversion from landfill by 2020 we would benefit by a potential avoidance of 5.8 million tonnes of CO2 which is equivalent to emissions from 1.2 million cars on the road per year. We would potentially save RM 80 million (land acquisition), RM16 million per year (leachate treatment) and RM 5.2 billion (CAPEX avoidance).

Furthermore, the existing unsanitary landfills will remain unusable for at least another 20 years after proper closure. Not to mention that the average life-span of a landfill is only 10 years. At the moment, we are continuously extending our landfills by acquiring adjacent lands to existing landfills. What a waste of our land which could put to better use such as allocating it for low-cost housing. We need to move fast and divert our waste from the landfill that is producing dangerous methane emission.

The technology for waste recycling, waste to energy, waste as fertilizer, waste reduction can be imported from leading countries in Europe. As we speak, there are many companies coming in to invest and to carry out transfers of technology, but we need to provide an economical amount of Tipping Fee to make these projects economical and feasible. The Tipping Fee currently provided from the government makes waste management from landfills only to be feasible and not any other options. As a comparison, Thailand, Indonesia, and the Philippines provide almost double the Tipping Fee.

Saving the Environment and Growing Malaysia’s Sustainable Economy

Let’s now kill two birds with one stone. We can actually preserve our environment and generate economic benefits from it, and in the long run, take the opportunity to be the technology leader in the region. This is also a form of adding value to the economy and moving away from our current “rentier capitalism” into techno-industrial capitalism.

Immediate action must be taken now to “walk the talk” on Malaysia’s commitments made at COP 15 (in 2009) and COP 21 (in 2015).

On Energy, we need to first focus on EE which is the low hanging fruits, and then develop a greater share of RE, and only then can we even consider if it is necessary to add more fossil-fueled powered generation plants.

We must urgently adopt an EE Act and a Policy to comprehensively regulate and enforce EE in Malaysia. To further promote the RE, a revisit of the FiT and incentive prioritisation must be conducted urgently.

For transportation, the exorbitant amount of money spent for our ongoing transportation projects must be seriously revisited and questioned. A holistic transportation that includes all modes of transportation must be introduced.

Incentives being granted to moving towards personal electric mobility, reducing private vehicles, and increasing ridership shares of public transportation use must be more thoroughly evaluated to prioritize them appropriately.

Hybrid and EEVs for personal transport are a better option than EVs, as they are more affordable for wage earners who would use them for regular commuting to work. However, for public transportation – a mix of electric powered transportation and adaptation of biogas as fuel is an antidote we currently require.

More focus should be given towards pushing for sustainable buildings and smart cities. Funding for R&D in all green technology related initiatives must also be significantly increased. We need to resolve our NRW water issue with the latest technology to save our water leakages. Nothing significant has been done for waste management and time is ripe for a more focus on the subject. A task force must be assembled to tackle this portion of the industry.

To supplement the government and the private sector, third party players from civil society must be supported as they will be able to go deep into the grassroots level and increase the awareness of Malaysians at large. Such example would be of the Malaysia’s National Coalition of Environmental (MENGO), a coalition of 30 NGOs founded in 2001 which have been very active in fostering and creating green awareness in the Malaysian public.

All the above call for every stakeholder to relentlessly push for changes with full support from the government, including the agencies, the private sector and also the third-party players; the NGOs and every Malaysian.

We can help to preserve the Environment, kill the “Plague” now confronting us, and at the same time develop our economy by prioritizing our economic development initiatives to get the “biggest bang for the bucks”.

The capital investments under our 5-year development plans; especially for the ongoing 11th Malaysia Plan, and the export of our technology services and expertise regionally by becoming the green technology leader in the region, are viable options to bring in bigger profits and sustainable economic growth while still keeping our Carbon footprint controlled.

Implementing all the above proposals must be executed now for the Five Key Sectors. Malaysia Boleh!

]]>
https://aafaizli.com/imposing-efficient-and-green-enabled-five-key-sectors-to-save-malaysias-environmental-plague-and-economy/feed/ 0
Wajibkan Kecekapan dan Lestarikan Lima Sektor Utama Demi Selamatkan Malaysia daripada Musibah Alam Sekitar dan Ekonomi https://aafaizli.com/wajibkan-kecekapan-dan-lestarikan-lima-sektor-utama-demi-selamatkan-malaysia-daripada-musibah-alam-sekitar-dan-ekonomi/ https://aafaizli.com/wajibkan-kecekapan-dan-lestarikan-lima-sektor-utama-demi-selamatkan-malaysia-daripada-musibah-alam-sekitar-dan-ekonomi/#respond Wed, 21 Dec 2016 06:00:16 +0000 http://aafaizli.com/?p=1292 Dalam karyanya bertajuk Plague, Albert Camus mengisahkan sebuah kota masyarakat Oran, Algeria sekitar tahun 1940-an. Wabak dan kematian menyelubungi kota itu. Karya itu mengisahkan dengan terperinci bagaimana Kerajaan kota itu tidak mahu mengakui situasi sebenar, lambat memberi maklum balas dan lewat bertindak.

Kini, kita juga sedang berdepan dengan “Musibah” dalam bentuk pemanasan global dan perubahan iklim dunia yang disebabkan tindakan kita sendiri, dan bukti wujudnya perubahan iklim dunia sudah tidak dapat disangkal lagi; kecuali kepada kumpulan fanatik yang digelar “penafi perubahan iklim dunia”.

Pernah satu ketika dahulu kita percaya yang jerebu yang melanda Malaysia hampir setiap tahun susulan El-Nino ialah kemuncak kebahayaan perubahan iklim global. Dalam penyesalan, kita terpaksa “meraikannya” dengan memakai topeng N90 sehingga menutup sekolah kerana bimbang bahaya jerebu kepada kesihatan anak-anak kita. Rakyat Malaysia yang umumnya ceria dan gembira bertukar sedih dan tertekan sepertimana langit biru kita berubah menjadi kelabu, gelab dan busuk.

Kata orang, yang walaupun klise, “ketidakpedulian ialah rahmat”. Jadi, dalam diam kita menerima dengan rela yang El-Nino menyebabkan jerebu, tanpa disedari dalam setiap helaan nafas, kita menyedut sesuatu yang sangat merbahaya, udara tercemar, pembunuh senyap yang wujud dalam atmosfera kita. Semakin lama kita bernafas di dalamnya, semakin dahsyat kesannya.

Pencemaran yang disebabkan amalan harian kita, daripada keperluan pengangkutan sehinggalah penggunaan tenaga. Hanya kerana kita tidak melihatnya di depan mata dan ia tidak nyata, tidak bermakna ia tidak wujud. Selamat datang ke dunia yang dicemari dengan CO2, NOx (Nitrogen oksida) dan pelbagai lagi unsur membunuh. Unsur-unsur ini mengancam nyawa manusia dan haiwan, malah pendedahan berterusan boleh membawa kepada musibah kematian.

Tetapi, wujud jalan penyelesaian sekiranya kita bersedia untuk memahami punca masalah dan mula bertindak menyelesaikan semuanya. Mari kita lihat apakah yang sudah wujud dan mempertimbangkan sekiranya tindakan kita kini sudah mencukupi, atau mula berfikir untuk berusaha lebih keras bagi kesejahteraan masa depan kita.

Paling mustahak, adakah usaha kita betul dan tepat?

Konvensyen Kerangka Kerja PBB Mengenai Perubahan Iklim (UNFCCC)

UNFCCC ialah kerjasama antarabangsa alam sekitar yang diwujudkan pada 1994. Matlamat utamanya ialah menstabilkan ketepuan gas rumah hijau (GHG) di atmosfera kepada satu tahap yang boleh diterima pakai yang seterusnya boleh mengurangkan kesan antropogenik kepada sistem iklim global. Ia telah diratifikasikan oleh 197 negara termasuk Malaysia menyebabkan ia mempunyai kesahihan undang-undang yang terpakai kepada semua ahlinya.

Dalam Persidangan Ahli (COP) ke-15 di Copenghagen pada 2009, Malaysia dengan rela memberikan komitmen untuk mengurangkan 40% pembebasan karbon dalam KDNK pada 2020 berasaskan nilai pembebasan karbon dalam KDNK pada 2005. Pada COP ke-21 di Paris, Malaysia bukan sahaja bertindak selaku perunding utama untuk negara-negara membangun, tetapi juga meningkatkan komitmen pengurangan pembebasan karbon sebanyak 35% lagi menjelang 2030, dengan janji untuk terus mengurangkannya sehingga 45% sekiranya sokongan pembiayaan dan pemindahan teknologi wujud di peringkat antarabangsa. Jadi, sejauh manakah tindakan kita sekarang untuk memenuhi janji ini?

Pada 1965, Malaysia membebaskan 7 juta tan karbon dioksida. Pembebasan itu meningkat sehingga 100 juta tan pada 1996 dan mencecah tahap membimbangkan pada 2014 sebanyak 258 juta tan. Menyedihkan, tiada pemantauan yang dilakukan ke atas NOx, yang jauh lebih merbahaya berbanding CO2 yang terbebas.

Di sinilah dilema wujud, sekiranya anda mensasarkan pengurangan pembebasan, ia dikatakan boleh menjadi penghalang pembangunan industri. Tetapi menetapkan kepadatan karbon kepada sasaran KDNK boleh dilihat sebagai muslihat dokumentasi.

Muslihatnya ialah meningkatkan KDNK tanpa mengurangkan pembebasan gas rumah hijau daripada pembangunan sebenar. Jalan lain yang wujud, kita juga boleh meletakkan petanda aras dengan menggunakan pembebasan per kapita; yang juga sebenarnya meningkat!

Mari kita lihat lima sektor utama yang merupakan penyumbang terbesar pembebasan CO2 dan NOx dan apa yang kita boleh lakukan. “Lima Utama” ini ialah Tenaga, Pengangkutan, Pembinaan, Air dan Pengurusan Sisa.

Kelestarian Tenaga- Kecekapan Tenaga dan Tenaga Boleh Diperbaharui

Bagi perbincangan menyeluruh isu Tenaga, kita perlu memahami dua aspek yang meliputi permintaan (penggunaan) dan pembekalan (penjanaan tenaga). Kedua-duanya perlu diuruskan dengan optimum untuk memastikan pembekalan yang stabil dan berterusan kepada pengguna dengan kaedah yang mandiri dan kesan paling minimum kepada alam sekitar, tanpa mengorbankan pembangunan ekonomi.

Di rantau ini, Malaysia ialah salah satu pengguna tenaga paling tidak cekap; kalau diukur tingginya tahap kepadatan tenaga (energy intensity) kita. Negara jiran jauh ke depan berbanding kita dalam aspek EE. Ini merupakan jalan paling mudah untuk negara kita menjimatkan kos pengguna dan meminimumkan kesan negatif kepada alam sekitar dengan adaptasi penggunaan tenaga yang cekap, atau Kecekapan Tenaga (EE).

Kalau kita beri tumpuan kepada EE sahaja, ia boleh menjimatkan lebih RM60 bilion dalam masa 10 tahun (dengan menunda pembinaan tapak janaan tenaga baru, simpanan sumber untuk janaan tenaga dan simpanan subsidi gas) menurut KeTHHA; seperti mana yang awalnya dirancang dalam Pelan Induk Kecekapan Tenaga Negara (NEEMP), tetapi kemudiannya “diturun taraf” menjadi Pelan Tindakan Kecekapan Tenaga Negara (NEEAP) pada 2014.

Menurut Natural Resources Defense Council (NRDC), EE ialah sumber tenaga paling utama- mengurangkan pembaziran tenaga dan menggunakan sepenuhnya apa yang sedia ada. Perkara ini juga benar kepada Malaysia. Sekiranya Malaysia boleh menjimatkan walaupun hanya 20% permintaan Tenaga, ia sudah bersamaan dengan 3,000 MW yang setanding dengan tiga unit tapak janaan tenaga nuklear. Bayangkan!

Mengapa tiada undang-undang atau dasar untuk mengawal EE di Malaysia? Sedangkan inilah yang sangat diperlukan sekarang. Kerangka pengawalan yang menyeluruh perlu dilaksanakan. Kita boleh bermula dengan memperkenalkan undang-undang kepatuhan EE kepada semua bangunan industri dan komersial!

Sektor pembekalan perlu memberi tumpuan kepada perkara sebenar, bukan ‘gimik pembungkusan’ semata-mata. Di Malaysia, janaan tenaga daripada sumber angin, gelombang dan laut mempunyai potensi terhad. Kita perlu mengakui yang pengganti kepada sumber tenaga boleh diperbaharui yang mempunyai aspek ekonomi berdaya maju ialah sumber hidro dan solar kecil (PV), sisa buangan, biogas, sisa perladangan, biomas daripada industri kelapa sawit. Ini ialah sumber yang kita perlu berikan perhatian.

Menurut Sustainable Energy Development Authority (SEDA), sasaran kepada janaan tenaga boleh diperbaharui perlu mencapai 2080 MW atau 11% menjelang 2020. Ini termasuk Ladang PV yang boleh meningkatan sasaran kepada 3,140 MW. Bagaimanapun, sehingga 2016, janaan tenaga boleh diperbaharui hanyalah 2%. Adakah kita tidak memberikan penekanan yang sewajarnya bagi mempromosikan janaan Tenagan Boleh Diperbaharui (RE) di Malaysia?

Menurut SEDA lagi, pada 2015, terdapat 128 projek RE (RM1.37 bilion) yang diluluskan dimana 84 projek ialah projek tenaga solar, 33 projek biogas, 4 projek hidro mini dan 7 projek biomas. Dalam tahun yang sama, 31 projek dalam EE (RM406.5 juta) juga telah diluluskan.

Soalnya sekarang, kemanakah duit yang diperuntukkan ini dan apakah perubahan yang terhasil dan kesannya kepada kita?

Perlu dinyatakan berdasarkan pemerhatian dilakukan yang walaupun insentif ini telah diberikan, projek-projek ini gagal dilaksanakan kerana syarikat-syarikat terlibat gagal melaksakanannya atau gagal memperolehi dana untuk pembiayaan projek.

Feed-in Tariff (FiT) yang boleh dianggap rendah serta subsidi yang diberikan kepada sektor tenaga bahan fosil menjadikan RE tidak berdaya saing. FiT semasa di Malaysia (tidak termasuk solar yang kini menggunakan meter tenaga piawai) ialah 0.05-0.10 USD/kWh berbanding di Indonesia pada 0.13-0.22 USD/kWh, Filipina pada 0.11-0.19 USD/kWh dan Thailand 0.12-0.19 USD/kWh.

Dengan meningkatkan FiT tanpa memindahkan kos kepada pengguna dan menghapuskan subsisi tenaga berkaitan fosil, anda akan dapat menyaksikan RE menjadi lebih berdaya saing.

Satu lagi kecanggungan yang wujud ialah proses pemberian tender kepada tapak janaan RE. Tender tapak tenaga solar banyak dianugerahkan melalui rundingan terus, malah terma dan syarat tender diklasifikasikan di bawah Aktar Rahsia Rasmi 1972.

Pengangkutan Awam- Meningkatkan Jumlah Pengguna

Bagi sektor pengangkutan, langkah untuk bergerak maju ke depan perlu meliputi aspek jumlah kenderaan peribadi, meningkatkan jumlah pengguna pengangkutan awam, dan yang paling utama ialah peralihan daripada pengangkutan yang menggunakan sumber fosil. Bagaimana kita mahu mencapai perkara ini dan di manakah kita sekarang? Adakah kita berada di landasan yang betul?

Pada 1980, 30% rakyat Malaysia menggunakan pengangkutan awam untuk bergerak. Ini ialah zaman bas mini yang kini sudah terhapus disebabkan dasar pengangkutan yang lebih menekankan pemilikan kenderaan persendirian berbanding penggunaan pengangkutan awam. Angka ini jatuh mendadak kepada hanya 12% pada 2008, sebelum meningkat sedikit mencecah 17% pada 2015, jauh lebih rendah berbanding 62% di Singapura dan 90% di Hong Kong, seperti dilaporkan Bank Dunia.

Peningkatan 5% sepanjang tujuh tahun lepas banyak disumbang oleh Transit Aliran Ringan (LRT). Bagaimanapun, 17% ialah jumlah yang sangat membimbangkan dan petanda betapa kita ketinggalan dan Malaysia perlu memikirkan kembali hala tuju masa depannya dalam aspek pengangkutan.

Bagaimana pula dengan kenderaan persendirian? The Journal of Traffic and Logistic Engineering (2015) mendedahkan yang sehingga tahun 2012, terdapat sekurang-kurangnya 20 juta kenderaan berdaftar di Malaysia. Pemilikan kereta di Malaysia ialah yang ketiga tertinggi di dunia pada tahap 93% dengan 54% isi rumah mempunyai lebih daripada sebuah kereta.

Situasi lebih banyak kenderaan persendirian didaftarkan berbanding pengangkutan awam (bas) ini tidak sihat. Menurut Bank Dunia, penduduk Kuala Lumpur menghabiskan lebih daripada 250 juta jam terperangkap dalam kesesakan lalu lintas! Dan kesesakan lalu lintas ini merupakan kos lepas untuk KDNK sebanyak 2% atau RM80 per jam per pemandu.

Pembinaan Aliran Transit Massa (MRT) dan cadangan pembinaan Landasan Kereta Api Pantai Timur (ECRL) dan projek Kereta Api Berkelajuan Tinggi (HSR) adalah antara langkah perlu yang diambil bagi membangunkan kemudahan pengangkutan awam yang sesuai tetapi kosnya tinggi dan langkah ini sahaja masih belum mencukupi.
Anggaran kos pembinaan untuk MRT meningkat mendadak daripada kos awal RM40 bilion kepada kos sekarang berjumlah RM120 bilion (tinggi 2-3 kali ganda berbanding kos standard pembinaan di seluruh dunia), dengan pecahan kos ECRL dijangka mencecah RM55 bilion dan kos HSR ialah RM60 bilion.

Ketiga-tiga projek merupakan jenis pengangkutan dalam bandar yang berbeza tetapi penganalisis industri berpendapat yang peningkatan kos ini tidak masuk akal dan tidak munasabah. Satu-satunya sebab ia tidak menerima tentangan hebat masyarakat ialah kerana kita sangat terdesak memerlukan lebih banyak pengangkutan awam. Sangat mendukacitakan apabila keadaan semasa seperti ada pihak yang menangguk di air keruh.

MRT juga hanya dapat memberikan tambahan 2 juta pengguna setiap hari malah tidak dibincangkan secara serius apabila diumumkan di Parlimen sebagai projek kerajaan yang kemudiannya diubah menjadi projek swasta. Sangat mengejutkan apabila pembiayaan besar RM120 bilion dibelanjakan semata-mata untuk membina MRT yang sebahagian besar faedahnya hanya diterima penduduk Lembah Klang.

Apa yang lebih diperlukan ialah sistem pengangkutan awam yang holistik yang mampu mewujudkan perhubungan tempat yang lebih luas serta menyatukan pelbagai jenis pengangkutan; seperti Transit Bas Perantara (BRT) yang memberikan sokongan kepada perkhidmatan kereta api. Untuk setiap kilometer MRT, kita boleh membina 20 kilometer BRT. Lebih luas kawasan bermakna lebih capaian kepada orang awam.

Pengangkutan Awam – Pengurangan Pembakaran Tenaga Fosil dan Pembebasan Unsur Bahaya

Usaha untuk membawa masuk Kenderaan Elektrik (EV), Kenderaan Cekap Tenaga (EEV) dan kenderaan Hibrid ke Malaysia perlu diraikan. Semua ini pastinya dapat membantu mengurangkan pembebasan GHG dan menjadikan Malaysia pusat serantau kenderaan mesra alam.

Bagaimanapun, seperti mana kes pembinaan Landasan Kereta Api kita, matlamatnya tersasar jauh. Insentif yang ditawarkan disalurkan kepada sasaran yang salah.

Mengapa perlu kita memberikan insentif kepada EV persendirian mewah yang akhirnya hanya menjadi alat mainan orang kaya bermegah-megah? Pertama, ia tidak mampu dimiliki oleh majoriti rakyat. Kedua, tenaga yang digunakan untuk mengecas kereta itu datangnya daripada grid tenaga negara- di Semenanjung Malaysia- yang mana 95% dihasilkan melalui bahan bakar api fosil.

Bagaimanapun, pengangkutan janaan elektrik boleh dipertimbangkan untuk pengangkutan awam samada LRT, MRT, Monorail, serta memperkenalkan BRT, bas dalam bandar, kereta api dalam bandar dan sebagainya. Semua ini sepatutnya jenis pengangkutan mesra alam. Matlamatnya ialah untuk meningkatkan jumlah pengguna pengangkutan awam, mengurangkan kenderaan persendirian di jalan raya yang akhirnya akan dapat mengurangkan pembebasan gas rumah hijau.

Dalam masa kita menjadikan pengangkutan kita mesra alam, kita juga boleh memberikan insentif yang lebih banyak kepada kerajaan untuk menggunakan bas yang digerakkan oleh sumber biogas atau etanol. Ini ialah langkah yang sudah lama wujud, tetapi jarang sekali dilaksanakan. Kita dengan mudah dapat memperolehi biogas daripada sisa bio yang terdapat di Malaysia atau sistem sisa kumbahan perbandaran.

Sekiranya kerajaan merancang untuk membelanjakan wang membeli bas elektrik, kita boleh gunakan wang itu untuk membeli bas yang menggunakan biogas. Kalaupun ada yang mendakwa bas biogas lebih mahal berbanding bas konvensional, ianya akan berdaya saing sekiranya subsidi bahan api fosil dihapuskan.

Satu lagi insentif yang canggung ialah kenderaan hibrid mewah yang dipasang dalam negara termasuklah Audi, BMW atau Mercedes-Benz yang tidak mampu dimiliki oleh majoriti rakyat Malaysia.

Sebaliknya kita perlu memfokuskan kepada pemberian insentif dan potongan cukai yang lebih banyak kepada kenderaan mampu milik seperti model Honda dan Toyota dengan kapasiti enjin kurang daripada 2,000 cc.

Ketika kerajaan memperkenalkan pengecualian cukai kepada EV dan kereta hibrid pada 2012, kita menyaksikan peningkatan mendadak pembelian oleh pengguna. Malangnya, tindakan ini dihentikan pada 2014 dan pembelian kereta jenis tersebut jatuh mendadak.

Bangunan Hijau- Industri Pembinaan dan Indeks Bangunan Hijau (GBI)

Industri pembinaan juga memainkan peranan penting dalam menyelamatkan Malaysia daripada Wabak semasa. Industri pembinaan ialah industri utama yang menggunakan sumber tidak boleh diperbaharui dan antara pengeluar sisa terbesar. Selain itu, operasi bangunan juga bertanggungjawab ke atas hampir satu pertiga daripada jumlah keseluruhan gas CO2 yang dibebaskan.

Antara 30%-40% sumber semulajadi dieksploitasi oleh industri pembinaan, termasuklah 50% tenaga digunakan untuk menyejukkan bangunan. Hampir 40% penggunaan bahan dunia digunakan untuk pembinaan persekitaran dan 30% tenaga lagi digunakan untuk perumahan. Jelas sekali, industri pembinaan boleh memainkan peranan dalam memelihara alam sekitar dan mengurangkan pembebasan gas rumah hijau yang memudaratkan.

Lembaga Pembangunan Industri Pembinaan Malaysia (CIDB), agensi yang bertanggungjawab mengawalselia industri pembinaan Malaysia sentiasa mengambil tindakan proaktif untuk menangani isu pembinaan lestari dan membantu semua pihak melaksanakan Sistem Binaan Berindustri (IBS) dan pembinaan berasaskan keluli yang lebih mesra alam dan mempunyai kecekapan tenaga lebih tinggi berbanding kaedah tradisional yang digunakan di Malaysia.

Ini boleh diukur melalui Indeks Bangunan Hijau (GBI), sistem ranking kebangsaan dan garis panduan untuk pembangunan hijau yang diperkenalkan pada 2009. Ia adalah kadar metrik yang memberi pengkelasan kepada semua aspek pembangunan hijau, daripada perancangan tapak pembinaan yang lestari sehinggalah kepada kecekapan operasi serta sumbangan pembinaan kepada kesejahteraan sosial. Semakin tinggi mata yang diperolehi, semakin tinggi kelulusan GBI yang diberikan serta insentif cukai hijau yang boleh digunakan bangunan terbabit.

Di Malaysia, contoh terbaik bangunan berkelulusan GBI ialah Bangunan Berlian Suruhanjaya Tenaga di Putrajaya. Contoh lain ialah bangunan Malaysian Green Technology Corporation dan bangunan Suruhanjaya Sekuriti.

Malangnya, tidak banyak bangunan hijau yang wujud. Kita perlu bergerak pantas untuk mengubah semua pembangunan yang bakal dijalankan menjadi bangunan hijau lestari. Usaha yang lebih hebat sangat diperlukan dalam hal ini. Salah satu caranya ialah memastikan PR1MA menggunakan kaedah pembangunan hijau dalam perlaksanaan projeknya memandangkan buat masa kini mereka ialah penyumbang terbesar dalam pembinaan kediaman di Malaysia. Bagi pembangunan komersial pula, lebih banyak penguatkuasaan boleh diperkenalkan secara berperingkat untuk mencapai sasaran bangunan hijau lestari.

Air – Pemantauan Bijak

Di Malaysia, 1,3890 juta liter air setiap hari (MLD) hilang kerana kebocoran paip dan kecurian, ia merupakan 32% bekalan air yang dikelaskan sebagai kadar air tidak berhasil (NRW). Bank Dunia mensasarkan NRW di setiap negara pada kadar 25% dan ke bawah. Kita jauh ketinggalan dan sesuatu perlu dilakukan secepat mungkin. Untuk maju, kita perlu menetapkan matlamat untuk mencapai tahap negara maju seperti Singapura (5%) dan Jerman (7%).

Lebih banyak teknologi dalam pengurusan dan penggunaan sumber air diperlukan untuk menyediakan kualiti, kecekapan, perolehan, rawatan air yang lebih baik; yang boleh dicapai melalui pelbagai projek berteknologi tinggi. Sebaiknya, kita boleh bermula dengan pelaksanaan sistem pemeteran bijak yang membolehkan pengurangan kebocoran, kecekapan penggunaan, dan mewujudkan kesedaran penggunaan air di kalangan pengguna.

Bagaimanapun, semua ini tidak akan berhasil tanpa kewujudan pengurusan yang cekap yang perlu bermula sekarang.

Pengurusan Sisa – Katakan tidak kepada Tapak Pembuangan Sampah Terbuka

Pengurusan sisa termasuklah rawatan kumbahan air, penggunaan sisa pepejal dan tapak pembuangan sampah terbuka yang bersih. Pelbagai jenis sisa wujud daripada industri, perbandaran, pertanian, kumbahan dan sisa organik. Umumnya, Malaysia buat masa sekarang menghasilkan 33,000 tan sisa pepejal setiap hari, ini tidak termasuk sisa pembinaan; dua pertiga daripadanya datang dari isi rumah bandar yang mempunyai tahap kitar semula yang sangat rendah iaitu sekitar 9.6%.

Masalah terbesar yang perlu diberikan perhatian ialah kewujudan tapak pelupusan sampah terbuka yang tidak bersih di Malaysia. Sekiranya kita boleh meletakkan sasaran 40% pengurangan sistem pembuangan terbuka menjelang 2020 kita boleh memperolehi manfaat pengurangan sekitar 5.8 juta tan CO2 yang bersamaan dengan pembebasan daripada 1.2 juta kereta di atas jalan setiap tahun. Kita boleh menjimatkan sebanyak RM 80 juta (perolehan tanah), RM16 juta setahun (untuk rawatan bahan larut resap tanah) dan RM 5.2 bilion (pengelakkan CAPEX).

Tambahan pula, tapak pembuangan sampah yang tidak bersih sedia ada kini apabila ditutup, masih tidak boleh digunakan paling kurang selama 20 tahun. Apatah lagi, jangka hayat purata tapak pelupusan sampah terbuka hanyalah 10 tahun. Ketika ini, kita berterusan memperluaskan lagi tapak ini dengan perolehan tanah berdekatan dengan lokasi tapak sedia ada. Ia satu kerugian penggunaan tanah sedangkan kawasan itu boleh digunakan untuk perkara lain seperti tapak perumahan rumah kos rendah. Kita perlu bertindak pantas dengan mengurangkan sisa buangan ke tapak pelupusan sampah terbuka yang membebaskan gas metana merbahaya.

Teknologi untuk kitar semula sisa, sisa untuk tenaga, sisa sebagai baja, pengurangan sisa boleh diimport ke negara-negara utama di Eropah. Ketika ini, banyak syarikat datang untuk melabur dan menjalankan pemindahan teknologi, tetapi kita perlu menyediakan jumlah Upah Longgokan (Tipping Fee) yang bersesuaian bagi memastikan projek ini berdaya saing dan menjimatkan.

Ketika ini, Upah Longgokan yang diberikan kerajaan kepada pengendali tapak sampah terbuka menutup pilihan lain. Sekadar perbandingan, Thailand, Indonesia dan Filipina menyediakan Upah Longgokan dua kali ganda nilai kita.

Menyelamatkan Alam Sekitar dan Pertumbuhan Ekonomi Lestari Malaysia

Usaha kita ialah usaha serampang dua mata. Kita masih boleh memelihara alam sekitar serta menjana faedah ekonomi, dan dalam jangka panjang, mengambil peluang untuk menjadi pemimpin teknologi rantau ini. Ini juga merupakan satu bentuk tambah nilai kepada ekonomi dan berubah daripada “kapitalisma rentier” kepada kapitalisma industri teknologi.

Tindakan pantas untuk membuktikan kita bukan “cakap kosong” perlu dilakukan sekarang bagi merealisasikan komitmen Malaysia sepertimana termaktub dalam COP 15 (2009) dan COP 21 (2015).

Dalam isu Tenaga, kita perlu memberi tumpuan kepada EE yang boleh memberikan faedah mudah dan segera, dan kemudiannya mengembangkan komponen RE, hanya selepas itu dilakukan kita boleh mempertimbangkan samada perlu atau tidak membina tapak tenaga fosil yang baru.

Kita perlu segera melaksanakan Akta EE dan dasar yang secara menyeluruh mengawal selia dan melaksanakan EE di Malaysia. Bagi mempromosikan RE, penilaian semula kepada FiT dan penyediaan insentif perlu menjadi keutamaan segera.

Bagi pengangkutan, jumlah wang yang banyak yang dibelanjakan dalam projek pengangkutan yang sedang berlangsung perlu dinilai semula dan dipersoalkan secara serius. Pengangkutan menyeluruh yang meliputi semua jenis pengangkutan perlu diperkenalkan.

Insentif juga perlu ditawarkan kepada penggunaan kenderaan elektrik persendirian, mengurangkan kenderaan persendirian, dan proses meningkatkan jumlah pengguna kenderaan awam perlu dinilai kembali dengan memberikan keutamaan kepada keperluan pengguna.

Hybrid dan EEV untuk kegunaan persendirian adalah pilihan yang lebih baik berbanding EV, kerana ia lebih mampu milik untuk pengguna yang bergantung kepadanya untuk berhubungan.

Bagaimanapun, pengangkutan awam- gabungan pengangkutan janaan elektrik dan adaptasi biogas sebagai sumber bahan bakar ialah penawar yang sangat kita perlukan sekarang.

Lebih banyak tumpuan wajar diberikan untuk menggalakkan pembinaan bangunan lestari dan bandar pintar. Pembiayaan R&D dalam semua inisiatif teknologi hijau juga perlu ditingkatkan. Kita perlu menyelesaikan isu NRW dengan teknologi terkini bagi mengurangkan kebocoran paip air. Tiada usaha signifikan yang dilakukan untuk pengurusan sisa buat masa ini, maka sudah tiba masanya untuk memberikan tumpuan kepada perkara ini. Pasukan khas industri perlu dibentuk bagi menangani masalah ini.

Bagi melengkapi kerajaan dan sektor swasta, penggerak ketiga iaitu organisasi sivil perlu diberikan sokongan kerana mereka mampu untuk menerobos masuk ke peringkat akar umbi dan meningkatkan kesedaran rakyat Malaysia. Misalnya ialah Malaysia’s National Coalition of Environmental (MENGO), gabungan 30 NGO yang ditubuhkan pada 2001 yang sangat aktif dalam mencetus dan membentuk kesedaran alam sekitar di kalangan rakyat Malaysia.

Semua perkara di atas ialah desakan untuk semua pihak berkaitan melakukan perubahan menyeluruh dengan sokongan penuh kerajaan, termasuklah agensi, sektor swasta dan juga penggerak ketiga; NGO dan semua rakyat Malaysia.

Kita boleh membantu menjaga alam sekitar, membunuh “Musibah” yang sedang kita depani, pada masa yang sama membangunkan ekonomi kita dengan mengutamakan inisiatif pembangunan ekonomi bagi memperolehi “nilai terbesar untuk setiap sen yang dibelanjakan”.

Pelaburan modal di bawah rancangan pembangunan 5 tahun kita; terutama untuk Rancangan Malaysia ke-11 yang sedang berlangsung, dan eksport perkhidmatan teknologi dan pakar kita dalam rantau ini dengan menjadi pemimpin teknologi hijau serantau, adalah pilihan di depan mata yang mampu menjana keuntungan lebih besar serta pertumbuhan ekonomi mapan tetapi pada masa yang sama masih mengawal pembebasan Karbon kita.

Perlaksanaan semua cadangan di atas perlu bergegas dilakukan sekarang untuk Lima Sektor Utama. Malaysia Boleh!

]]>
https://aafaizli.com/wajibkan-kecekapan-dan-lestarikan-lima-sektor-utama-demi-selamatkan-malaysia-daripada-musibah-alam-sekitar-dan-ekonomi/feed/ 0
Kebebasan Maklumat, Kuasa Keempat dan Kelima: Perkasakan Media dan Pemberi Maklumat https://aafaizli.com/kebebasan-maklumat-kuasa-keempat-dan-kelima-perkasakan-media-dan-pemberi-maklumat/ https://aafaizli.com/kebebasan-maklumat-kuasa-keempat-dan-kelima-perkasakan-media-dan-pemberi-maklumat/#respond Wed, 26 Oct 2016 08:00:52 +0000 http://aafaizli.com/?p=1262 Pada tahun 2009, Dato’ Seri Najib Razak melancarkan Model Ekonomi Baru (NEM) yang bermatlamat merancakkan ekonomi dipimpin kerajaan kepada ekonomi diterajui sektor swasta. Beliau mendakwa yang “era Kerajaan lebih tahu semua sudah berakhir”. Seterusnya, dalam temubual pada 2014 sempena ulangtahun ke-68 UMNO, beliau sekali lagi menjelaskan, “Dan, dengan penuh rasa rendah diri, kami beranggapan kami tidak tahu semua perkara. Saya pernah mengatakan yang era Kerajaan lebih tahu semua sudah berakhir.

Apa yang diungkapkan Perdana Menteri itu sangat tepat dan perlu dipuji. Walaupun konteksnya berkaitan dengan menganjarkan tanggungjawab lebih besar kepada sektor swasta atau untuk lebih terbuka menerima kritikan daripada rakyat umum, kenyataan beliau pasti akan lebih bermakna sekiranya penglibatan awam diambil kira dalam operasi dan dasar kerajaan.

Namun begitu, ini hanya mampu dicapai sekiranya masyarakat diberikan ruang dan peluang capaian kepada dokumen kerajaan; untuk memberikan peluang kepada rakyat umum memberikan kritikan membina. Dua kaedah demi melaksanakan ini dengan berkesan; pelepasan data secara berkala kepada rakyat umum untuk menilai, menganalisis dan meneliti dan seterusnya memberikan hak kepada rakyat umum untuk meminta capaian kepada dokumen dan maklumat kerajaan.

Memasuki era baru di mana masyarakat awam diperkasakan untuk lebih mengetahui yang mana baik, beberapa reformasi dasar perlu dilaksanakan dengan bersegera. Pertama, rakyat Malaysia perlu dikembalikan hak untuk kebebasan maklumat. Kedua, hak ekspresi dan bersuara. Ketiganya, kita perlu memperkasakan Prinsip Pemisahan Kuasa yang kini masih kabur antara tiga kuasa utama, seperti di bawah Perkara 127 Perlembagaan Persekutuan – iaitu eksekutif, perundangan dan penghakiman. Media perlu dibebaskan daripada cengkaman dan dibiarkan menjadi pemerhati bebas dikenali sebagai Kuasa Keempat dan pemberi maklumat (whistleblower) yang membongkar korupsi selaku Kuasa Kelima.

Kebebasan Maklumat

Di Malaysia, hak kebebasan maklumat tidak dijamin oleh perlembagaan, malah tiada Akta perundangan yang menjamin hak asasi manusia ini; kecuali di Selangor menerusi Enakmen Kebebasan Maklumat (Selangor) Akta 2010 dan di Pulau Pinang melalui Akta Kebebasan Maklumat 2010. Akta ini membenarkan orang awam mengakses dokumen kerajaan negeri kecuali maklumat yang diklasifikasikan di bawah Akta Rahsia Rasmi (OSA) di peringkat kerajaan pusat.

Artikel 19 Deklarasi Hak Asasi Sejagat (UDHR) yang diratifikasikan Malaysia menyatakan, “Semua orang mempunyai hak untuk mempunyai dan menyuarakan pandangan; hak ini termasuklah kebebasan untuk memiliki pandangan tanpa campurtangan dan untuk mencari, menerima, dan memberikan maklumat dan idea melalui mana-mana media dan melalui apa sahaja saluran.” Hak yang sama perlu diberikan kepada semua warga Malaysia.

Dengan pemberian maklumat, masyarakat umum boleh melibatkan diri dan memastikan yang kerajaan berusaha sebaik mungkin. Ketersediaan/ capaian maklumat tentang aktiviti dan operasi kerajaan secara signifikannya akan mengurangkan peluang korupsi dan salah guna kuasa. Keterbukaan ini secara langsung memberi kebertanggungjawapan kepada kakitangan dan eksekutif awam. Malah, ini akan meningkatkan keyakinan awam kepada kerajaan.

Lebih daripada 95 negara di seluruh dunia termasuk China, India, Zimbabwe dan Thailand telah menggubal dan melaksanakan beberapa bentuk perundangan dalam hal ini, dan negara-negara lain sedang berusaha memperkenalkan undang-undang kebebasan maklumat. Di United Kingdom, Akta Kebebasan Maklumat 2000 memperkenalkan hak untuk mengetahui dan meminta apa sahaja maklumat daripada badan kerajaan, dengan beberapa pengecualian.

Lebih mengejutkan, China juga pada 2007 mengisytiharkan regulasi maklumat Kerajaan Terbuka yang menyediakan kerangka untuk Kebebasan Maklumat dalam negara. Di negara jiran pula, Akta Maklumat Rasmi 1997 di Thailand memberikan hak kepada rakyatnya untuk mengakses maklumat awam semua agensi dan jabatan kerajaan. Di Indonesia pula, pada tahun 2010 diperkenalkan Akta Kebebasan Maklumat Umum. Inisiatif perundangan yang berlaku di pelbagai negara ini dilaporkan telah berjaya mendedahkan pelbagai skandal dan korupsi.

Kebebasan Maklumat dan Kuasa Keempat (Media)

Di Malaysia, setiap warganya dijamin hak kebebasan bersuara, hak berhimpun dan hak untuk berpersatuan oleh Perkara 10 Perlembagaan Persekutuan. Walaubagaimanapun terdapat kebimbangan yang timbul kerana kewujudan beberapa undang-undang yang kabur tafsirannya seperti Akta Hasutan 1948, Akta Perhimpunan Aman 2012, Akta Keselamatan (Peruntukan Khas) (SOSMA) 2012 serta Akta Pencegahan Keganasan (POTA) 2015 yang baru sahaja diperkenalkan, sebenarnya mengekang atau bertentangan dengan hak-hak yang diberi oleh perlembagaan.

Di Malaysia, bolehkah media kita diiktiraf sebagai kuasa keempat? Mari kita lihat situasi semasa Media kita; menurut laporan yang dikeluarkan oleh The Reporters Without Borders melalui Indeks Kebebasan Media Dunia, Malaysia berada pada tangga 146 daripada 180 negara. Mari kita fahami Akta-Akta berkaitan yang mengawal media dan pemberi maklumat.

Akta Mesin Cetak dan Penerbitan 1984 (PPPA) Pindaan 1987

PPPA ialah perundangan yang digunakan untuk mengawal aktiviti percetakan, pengimportan, pengeluaran, pengeluaran semula, penerbitan dan pengedaran semua bentuk penerbitan di Malaysia. Akta ini memberikan kuasa pengawalan semua lesen media cetak yang perlu diperbaharui setiap tahun oleh Kementerian Dalam Negeri. Pendek kata, ianya satu kesalahan jenayah untuk mempunyai atau menggunakan mesin cetak tanpa lesen sah yang dikeluarkan oleh Kementerian.

Pihak yang mendukung undang-undang ini mempertahankan kewujudannya atas alasan yang ia perlu digunakan bagi memastikan ketulenan dan kesahihan berita, mengawal media cetak, dan memastikan ada undang-undang bersesuaian bagi panduan mentadbir wartawan. Pihak yang menentang kewujudan akta ini pula berhujah yang PPPA merupakan serangan kepada kebebasan bersuara dan digunakan untuk mengawal wacana politik, mengawal pembangkang politik pemerintah, dan secara tidak langsung memastikan semua berita yang dikeluarkan untuk tatapan awam bersesuaian dengan kepentingan kerajaan.

Malah, pindaan pada 1987 memperuntukan klausa yang Mahkamah tidak boleh mempersoalkan tindakan yang diambil oleh Kementerian Dalam Negeri dan seksyen 7(1) PPPA pula memberikan kuasa kepada Menteri Dalam Negeri untuk mengharamkan penerbitan mana-mana buku. Ini menguatkan lagi hujah yang Akta ini digubal untuk menjadi alat supaya Kerajaan berkuasa mutlak dalam mengawal media cetak.

Desakan dan tuntutan semasa ialah supaya PPPA dihapuskan, dan media cetak sewajarnya diberikan hak penerbitan tanpa lesen. Peruntukan dan perlindungan undang-undang sedia ada sudah mencukupi, seperti Akta Komunikasi dan Multimedia 1998 dan juga Akta Fitnah 1957 yang boleh digunakan kepada media cetak yang menerbitkan berita palsu. Terdapat dua jenis fitnah di Malaysia; fitnah bertulis dan fitnah lisan yang boleh digunakan oleh kerajaan atau individu. Bagaimanapun, Akta Fitnah perlu memastikan tiada penjawat awam yang menerima manfaat daripada perlindungan khas akta tersebut dan tiada agensi kerajaan boleh memfailkan saman fitnah.

Akta Rahsia Rasmi 1972 (OSA) Pindaan 1986

Akta ini memberikan kapasiti kepada Kerajaan untuk mengklasifikasikan apa sahaja dokumen sebagai ‘Rahsia’ Negara sekiranya Kerajaan merasakan dokumen itu mampu mengancam keselamatan negara. Wajar sekiranya dokumen yang berkaitan dengan ketenteraan, hubungan diplomatik sensitif, dan perisikan diklasifikasikan sebagai ‘Rahsia’. Tetapi, pindaan tahun 1986 memberikan kuasa mutlak kepada semua Menteri untuk mengklasifikasikan apa sahaja dokumen yang wujud sebagai Rahsia menimbulkan persoalan. Apa sahaja kebocoran dokumen dan maklumat boleh dianggap sebagai kesalahan jenayah dan pelaku dianggap sebagai musuh negara yang boleh dijatuhkan hukuman penjara mandatori.

Selain daripada dua Akta ini, wujud juga Akta Penyiaran 1988 yang membenarkan Menteri Maklumat untuk menentukan siapa yang boleh memiliki stesyen penyiaran, menyebabkan industri dimonopoli oleh beberapa pemain utama sahaja yang akhirnya membantutkan kebebasan media.

Serangan kepada Media dan Gerakan Media Marah (GERAMM)

Bertahun lamanya, pelbagai serangan ke atas media dan aktiviti penerbitan seperti penahanan, ancaman penggantungan lesen untuk media, dan pengharaman buku berlaku. GERAMM, sebuah gabungan longgar wartawan, wakil media, dan aktivis ditubuhkan pada 20 Disember 2013 sebagai tindak balas kepada keputusan kerajaan untuk menggantung lesen penerbitan mingguan “The Heat”. Banyak pihak melihat tindakan ini sebagai serangan dan halangan kepada kebebasan media. Selepas itu, The Edge Weekly dan The Edge Financial Daily juga digantung selama tiga bulan kerana laporannya tentang skandal 1Malaysia Development Berhad (1MDB).

Intinya, GERAMM, the Institute of Journalists Malaysia (IoJ), Center For Independent Journalism (CIJ) dan banyak lagi pihak berjuang untuk kebebasan media, penghapusan permit penerbitan, penghapusan Akta Mesin Cetak dan Penerbitan (PPPA) 1984, serta menjunjung semangat kebebasan, keadilan dan hak asasi untuk media.

Kuasa Kelima: Pemberi Maklumat

Keperluan untuk kerahsiaan dalam urusan Kerajaan terutama sekali dalam perkara sensitif tidak dapat dinafikan. Bagaimanapun, wujud ruang yang samar-samar di antara kerahsiaan dan keterbukaan. Dalam situasi kekurangan ruang dan peluang untuk menjadikan Kerajaan atau organisasi bertanggungjawab atas tindakan mereka, pemberi maklumat adalah alternatif terbaik yang mampu membongkar maklumat berguna dan berfaedah berkaitan bagi mendedahkan salah tadbir dan urus.

Bagi memastikan pemberi maklumat mempunyai keberanian untuk menonjolkan diri perlu ada bentuk perlindungan baik yang melindungi mereka, seterusnya membolehkan mereka melaporkan salah laku, dalam usaha untuk menjadikan kerajaan lebih bertanggungjawab. Lindungilah seseorang dan dia akan beritahu segala-galanya.

Akta Perlindungan Pemberi Maklumat 2010 (WPA) sedia ada tidak menjamin perlindungan yang mencukupi. Perlindungan ini terbatal sekiranya pemberi maklumat berkomunikasi dengan pihak selain daripada agensi kerajaan terlibat dan perlindungan ini boleh ditarik balik sekiranya agensi penguatkuasa berpandangan yang laporan itu “secara prinsipnya mempersoalkan merit polisi kerajaan, termasuklah organisasi awam”.

Jalan buntu sebenarnya; sekiranya anda mendedahkan maklumat tetapi tidak melaporkan kepada pihak ketiga, anda sebenarnya seorang pemberi maklumat tetapi meletakkan diri dalam risiko sekiranya pihak berkuasa tidak memihak kepada anda. Sekiranya anda melaporkan kepada pihak ketiga, anda bukan seorang pemberi maklumat tetapi seorang penjenayah.

Magna Est Veritas Prae Velabit – Kebenaran itu Berkuasa dan Akan Sentiasa Menang

Pada April 2016, International Consortium of Journalist mendedahkan 2.6 terabyte data dari firma undang-undang Mossack Fonseca di Panama dan mengaitkan 140 pemimpin dunia kepada akaun rahsia pesisir pantai di 21 lokasi bebas cukai. Hasil pendedahan dan kecaman amarah masyarakat, Perdana Menteri Iceland, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson dan penyandang Menteri Industri Sepanyol, Jose Manuel Soria; telah meletakkan jawatan. Mereka berdua dikaitkan dengan syarikat pesisir pantai. Ramai tokoh kanan kerajaan di seluruh dunia juga turut disiasat.

Terdapat banyak lagi contoh di seluruh dunia membuktikan bagaimana kuasa keempat dan kelima memainkan peranan penting dalam mengheret para koruptor ke muka pengadilan; seperti Skandal Watergate, Pentagon Papers, WikiLeaks, dan pelbagai lagi. Sekiranya kerajaan dibenarkan beroperasi dalam kerahsiaan; salah laku dan korupsi akan bercambah dan merebak subur tanpa gentar. Kebenaran akan membuatkan anda marah, rasa dikhianati tetapi di akhirnya, ia akan membebaskan anda.

Jalan Menuju Urus Tadbir Baik dan Kebertanggungjawapan

Masanya sudah tiba untuk kerajaan Persekutuan melaksanakan Akta Kebebasan Maklumat. Akta Perlindungan Pemberi Maklumat yang menyeluruh dan bukan sahaja meliputi kerajaan dan agensinya tetapi juga melindungi mereka yang mendedahkan maklumat salah laku dan salah tadbir perlu diperkukuhkan.

Akta Rahsia Rasmi perlu digunakan hanya untuk dokumen yang mempunyai kaitan rapat yang jika sekiranya terbongkar mampu memberi kesan buruk kepada keselamatan, pertahanan negara dan hubungan luar. Jawatankuasa pelbagai parti dari Kerajaan dan Pembangkang perlu ditubuhkan di Parlimen untuk menilai sensitiviti dokumen-dokumen ini.

Lebih penting, sekiranya wujud kepentingan awam dalam dokumen rahsia, perlu ada peruntukan yang membenarkan status kerahsiaan dokumen itu dicabar. Had masa yang bersesuaian juga perlu diletakkan kepada dokumen OSA yang membolehkan status kerahsiaan ditarik balik selepas jangka masa tertentu.

Akta Hasutan 1948 yang merupakan legasi kerajaan penjajah British juga perlu dimansuhkan bagi membenarkan kebebasan ekspresi serta kritikan membina kepada dasar kebangsaan kita. Akta Mesin Cetak dan Penerbitan (PPPA) hanya perlu menghendaki media supaya mendaftar dengan Kementerian Maklumat tanpa perlu ada peruntukan meminta izin untuk memperolehi lesen percetakan dan penerbitan tahunan.

Kerajaan Sweden telah memberikan hak kebebasan maklumat kepada warganya seawal 1766. Kita perlu bergerak pantas kerana sudah ketinggalan selama 250 tahun. Ayuh raikanlah kurun ke-21 dengan menawarkan hak asasi kebebasan maklumat, bersuara dan ekspresi kepada rakyat, serta memperkasakan media kita dan pemberi maklumat yang berperanan selaku mekanisme timbal-balik Kerajaan.

Dalam situasi semasa, kita sebenarnya hanya berjuang menentang korupsi di permukaan sahaja, hanya memadam api yang terbakar dan padam secara berkala tanpa mampu melihat sinar cahaya di hujung terowong dan telah dijatuhkan hukuman untuk gagal. Perlaksanaan cadangan-cadangan yang disyorkan di atas ini akan mampu merobohkan sesiapa sahaja hatta regim paling korup dan menindas; memadamkan api langsung ke puncanya.

*Versi artikel ini pertama disiarkan oleh Astro Awani

]]>
https://aafaizli.com/kebebasan-maklumat-kuasa-keempat-dan-kelima-perkasakan-media-dan-pemberi-maklumat/feed/ 0
Information Freedom, the Fourth and Fifth Estate: Hail the Media and the Whistleblowers https://aafaizli.com/information-freedom-the-fourth-and-fifth-estate-hail-the-media-and-the-whistleblowers/ https://aafaizli.com/information-freedom-the-fourth-and-fifth-estate-hail-the-media-and-the-whistleblowers/#respond Wed, 26 Oct 2016 07:00:38 +0000 http://aafaizli.com/?p=1254 Back in 2009, Dato’ Seri Najib Razak launched the New Economic Model (NEM), intended to spur the shift of a Government-led economy to the private sector. He proclaimed that “the era where the Government knows best is over.” Subsequently, in a 2014 interview at UMNO’s 68th anniversary, he reiterated, “And, with all sense of humility, we consider ourselves not as know-alls. I have said that the era of the Government knows best is over.

What the Prime Minister said is perfectly accurate and must be applauded. While the context might have been with regards to giving the lead to the private sector or receiving criticism from the general public, his statement will be meaningful only if public participation is included in the Government’s operations and policies.

This can only be achieved if the public is given access to government documents; in order to pave the way or provide constructive criticism. There are two ways to do this effectively; periodical release of data for the general public to consume, analyse, and scrutinise and secondly, the granting of rights for the public to request government documents and information.

Entering into a new era where the public is empowered to know best, several reforms are inevitable. First, Malaysians must be accorded with the rights to freedom of information. Secondly, the rights to expression and speech. Thirdly, we need to strengthen the Separation of Powers Principle currently with the three estates, as enshrined under Article 127 of the Federal Constitution – the executive, legislature and judiciary. The Media to be liberated as a watchdog known as the Fourth Estate and the Whistleblowers exposing inside corruption as the Fifth Estate.

Freedom of Information

In Malaysia, we are not constitutionally guaranteed the freedom of information, nor is there any Act that legally provides this basic human right; except in the State of Selangor through the Freedom of Information Enactment (Selangor) Act 2010 and Penang through the Freedom of Information Act 2011. These Acts allow the public to access state documents except information classified under the Federal’s Official Secrets Act (OSA).

Article 19 of the Universal Declaration of Human Rights (UDHR) which Malaysia has ratified states, “Everyone has the right to freedom of opinion and expression; this right includes freedom to hold opinions without interference and to seek, receive, and impart information and ideas through any media and regardless of frontiers.” The same right must be provided to all Malaysian citizens.

By providing information, the public can participate and ensure that the government is doing its best. The availability / accessibility of information on government activities and operations will significantly reduce opportunities for corruption and the abuse of power. The transparency would hold public servants and the executives accountable. Furthermore, this would increase public confidence in the government.

More than 95 countries around the world including China, India, Zimbabwe, and Thailand have implemented some form of such legislation in this regard, and other countries are working towards introducing such laws. In the United Kingdom, the Freedom of Information Act 2000 introduces the right to know and request for any information by government bodies, with few exceptions.

Surprisingly, China too in 2007 declared the Open Government Information regulation which laid frameworks for Freedom of Information within its sovereignty. Closer to home, Thailand’s The Official Information Act of 1997 grants citizens the right to access public information which applies to all government offices and agencies. Indonesia in 2010 adopted the Freedom of Public Information Act. These legislative efforts by various nations have reportedly brought to light a multitude of corruption scandals.

Freedom of Expression and the Fourth Estate (Media)

In Malaysia, every citizen is guaranteed the right to freedom of speech, freedom of assembly and freedom of association by Article 10 of the Federal Constitution. There are however concerns that highly discretionary laws like the Sedition Act 1948, the Peaceful Assembly Act 2012, Security Offences (Special Measures) Act (SOSMA) 2012, and now the newly introduced Prevention of Terrorism Act (POTA) 2015 are restricting or conflicting with the above constitutional rights.

In our current state, can our media be recognised as the fourth estate? Let us take a look at the current state of affairs for the Malaysian Media; according to a report by The Reporters Without Borders on the World Press Freedom Index, Malaysia ranks at number 146 of a total of 180 ranked countries. Let’s visit prominently featured Acts that regulate the media and whistleblowers.

The Printing Presses and Publications Act 1984 (PPPA) Amendment 1987

The PPPA is the governing act for the control of printing, importation, production, reproduction, publication and distribution of publications in Malaysia. This act grants the power to control all licenses for printing presses on yearly renewal by the Home Affairs Minister. In short, it is a criminal offense to possess or use a printing press without a valid license granted by the ministry.

Proponents defend this law on the basis that it is used to ensure news is genuine, to regulate the printing presses, and to ensure there that are proper legal guidelines governing reporters. Opponents, on the other hand, argue that PPPA is an attack on freedom of speech and is actually used to restrict political discourse, silencing political opponents, and indirectly ensuring that news delivered to the public conveniently falls within the Government’s appetite. Additionally, an amendment in 1987 provided a clause that the Court cannot question actions by the Home Affairs Minister and in section 7(1) of the PPPA the Home Affairs Minister has the power to ban the publication of any book. This intensifies the argument that the Act is indeed a means to provide the Government with total power and control over printing presses.

The call and demand of the day are for the PPPA to be repealed, and that newspapers should be free to publish without a license. There are enough civil protections and laws in place such as the Communications and Multimedia Act 1998 and also the Defamation Act 1957 which can be used to regulate newspapers that publish false news. There are two types of defamation in Malaysia: libel and slander which can be used either by the government or an individual. However, the Defamation Act must ensure that no public officials can benefit from special protection under the law and no government agencies should be able to bring defamation suits.

The Official Secrets Act 1972 (OSA) Amendment 1986

This Act provides the government the capacity to render any documents a State ‘Secret’ if they are deemed to threaten national interest. Conceivably, national security documents that are of military nature, sensitive diplomatic relationships, and intelligence-related should reasonably be classified as ‘Secret’. However, the amendment in 1986 has given unlimited power to all the Ministers to classify any document under the sky as Confidential. Any leak can be treated as a criminal offense and perpetrators can be deemed as an enemy of state with a mandatory jail term.

On top of these two Acts, there is also The Broadcasting Act 1988 which allows the Information Minister to decide who can own broadcasting stations, naturally allowing the industry to be monopolized by a few key players subsequently stunting media’s independence.

Crackdowns and the Gerakan Media Marah (GERAMM)

Throughout the years, there have been various crackdowns on media and publishing activities including arrests, threats of license suspension for the media, and banning of books. GERAMM, a loose coalition of journalists, media representatives, and activists, was founded on 20 December 2013 as a reaction to the government’s decision to suspend the license of a weekly magazine called ‘The Heat’. This move is widely seen as an obstruction to media freedom. Subsequently, The Edge Weekly and The Edge Financial Daily was also suspended for three months for a report on the 1Malaysia Development Berhad (1MDB) scandal.

In essence, GERAMM, the Institute of Journalists Malaysia (IoJ), Centre For Independent Journalism (CIJ) and other civil society organisations are fighting for freedom of the press, the abolishment of publishing permits, the abolishment of the Printing Presses and Publications Act (PPPA) 1984, and to uphold the spirit of freedom, fairness, and human rights for media.

The Fifth Estate: The WhistleBlowers

There must be a level of confidentiality in the Government’s dealings especially when sensitive matters are involved. However, there is a grey area between secrecy and transparency. In scenarios where mediums and means to make Government or organisations accountable are lacking, whistleblowers are the perfect alternative source that can bring to light useful and relevant information.

For Whistleblowers to come forward there must be a strong form of protection to allow them to be able to report any misconducts, in turn allowing for a more accountable Government. Protect a man and he will tell you everything.

The existing Whistleblower’s Protection Act 2010 (WPA) does not provide adequate protection. The protection lapses if the whistleblower communicates to any party other than a government agency and this protection can be revoked if the enforcement agency is of the opinion that the report “principally involves questioning the merits of government policy, including public body”.

Quite a dead end. In essence, if you disclose information instead of reporting a crime, you are technically a whistleblower but will bear the risk of committing a crime should the authorities not be in your favour. If you report it, you are not a whistleblower and is committing a crime.

Magna Est Veritas Prae Velabit – the Truth is Mighty and Will Always Prevail

In early April of 2016, the International Consortium of Journalists leaked 2.6 terabytes of data from the Mossack Fonseca law firm in Panama and linked 140 world leaders to secret offshore accounts in 21 different tax havens. As a result of the leak and the subsequent backlash from the public, Iceland’s Prime Minister, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson and Spain’s acting Industry Minister, Jose Manuel Soria; have resigned from office. They had both been linked to offshore companies. Many senior figures in government positions worldwide have subsequently been investigated and questioned.

There have been many other instances around the world where the fourth and the fifth estate play a pivotal role in bringing corruptors to justice; such as the Watergate Scandal, the Pentagon Papers, WikiLeaks, and others. Where government is allowed to operate in secret; abuse and corruption will breed and prosper without fear. The truth will make you mad, miserable but in the end, set you free.

The Road to Good Governance and Accountability

The time has come for the Federal government to adopt a Freedom of Information Act. A Whistleblowers’ Protection Act that encompasses more than just the government and its agencies must be empowered to protect those who disclose information so as to expose malpractice and matters of similar concern.

The Official Secrets Act should be restricted for use on materials that are in connection with and/ or gravely endangers our national security, defense, and foreign relations. A bi-partisan select committee must be set up in Parliament to review the sensitivity of these documents.

Critically, if there is a public interest in disclosure, there must be a provision that allows for the document’s classified status to be challenged. A time limit must also be imposed reasonably on OSA documents which will be declassified upon expiry.

The Sedition Act 1948 inherited from the former colonial British government must be repealed to allow for greater freedom of expression and reasonable, constructive critique of our national policy. The Printing Presses and Publications Act (PPPA) should only require media outlets to register with the Information Ministry without printing licenses and annual publishing permit requirements.

The Swedish government has granted its citizen the freedom of information rights as early as 1766. We need to catch-up our missed train of 250 years. Embrace the 21st century by enabling our citizens with basic human rights to freedom of information, speech, and expression, and empowering our media and the whistleblowers as check and balance to the Government.

We are presently fighting corruption only on the surface, fighting intermittent fire without any ray of light at the end of the tunnel sentenced to fail. Implementing the above proposals can rescind even the most repressive and corrupt of regimes; extinguishing it directly at its source.

*A version of this article first appeared on Astro Awani

]]>
https://aafaizli.com/information-freedom-the-fourth-and-fifth-estate-hail-the-media-and-the-whistleblowers/feed/ 0
Satu Ukuran Sistem Penjagaan Kesihatan Malaysia: Adakah Kita Bakal Gagal? https://aafaizli.com/satu-ukuran-sistem-penjagaan-kesihatan-malaysia-adakah-kita-bakal-gagal/ https://aafaizli.com/satu-ukuran-sistem-penjagaan-kesihatan-malaysia-adakah-kita-bakal-gagal/#respond Sun, 09 Oct 2016 12:16:44 +0000 http://aafaizli.com/?p=1239 Cuba bayangkan 10 pesawat jumbo terhempas setiap minggu selama satu tahun atau keseluruhan penduduk Petaling Jaya meninggal dunia. Jumlah ini adalah di antara 210,000-400,000 iaitu jumlah kematian di Amerika Syarikat yang berpunca dari kecuaian perubatan setiap tahun berdasarkan laporan Institute of Medicine (2013). Sistem penjagaan kesihatan di Amerika mengalami kegagalan.

Ironinya, Amerika mempunyai sistem penjagaan kesihatan swasta terbesar di dunia dan membelanjakan lebih banyak berbanding mana-mana negara untuk sistem penjagaan kesihatan swasta dan juga awam yang mencecah ASD 2.8 trillion. Jumlah perbelanjaan ini untuk setahun lebih besar berbanding nilai ekonomi United Kingdom yang berjumlah ASD 2.6 trillion atau ekonomi Perancis yang berjumlah ASD 2.7 trillion. Sekiranya tiada perubahan yang dilakukan kepada sistem penjagaan kesihatan negara ini, kita mungkin akan menjadi seperti Amerika. Jadi, bagaimanakah prestasi Malaysia sebenarnya?

Penduduk Berusia dan Mengukur Prestasi Penjagaan Kesihatan

Menjelang 2030, penduduk Malaysia akan menua seperti Jepun. Asia dan Malaysia, khususnya, ialah salah satu kelompok penduduk paling pantas berusia di dunia. Menurut Asia Pasific Risk Center (APRC) yang berpengkalan di Singapura, situasi penuaan rantau ini akan mengakibatkan kos penjagaan kesihatan sebanyak $20 trilion pada 2030. Malaysia hanya memerlukan 23 tahun untuk menggandakan daripada 7% pada tahun 2020 kepada 14% pada tahun 2043. Proses penuaan ini mengambil Eropah masa selama 100 tahun.

Jepun membelanjakan 8% KDNKnya untuk penjagaan kesihatan; di mana 80% daripada perbelanjaan ini dibiayai oleh kerajaan, sedangkan Malaysia ketinggalan di belakang dengan hanya 4.4% KDNK diperuntukkan untuk penjagaan kesihatan dan hanya 52.4% dibiayai kerajaan. Jumlah keseluruhan perbelanjaan penjagaan kesihatan awam dan swasta ialah RM50.3 bilion; di mana 93% dibelanjakan untuk kos Operasi dan hanya 7% diperuntukkan untuk Pembangunan.

Peratusan KDNK yang dibelanjakan untuk penjagaan kesihatan meletakkan Malaysia pada kedudukan 156 dunia. Majoriti rakyat Malaysia menggunakan kemudahan penjagaan kesihatan awam. 75% rakyat Malaysia menggunakan sistem rawatan hospital dan 90% rakyat Malaysia menggunakan sistem pesakit luar penjagaan kesihatan awam. Walaupun begitu, kerajaan hanya membelanjakan 52.4% untuk penjagaan kesihatan. Ini membuktikan dua perkara; kos yang lebih tinggi untuk kemudahan swasta dan keupayaan majoriti rakyat untuk menggunakan sistem penjagaan kesihatan swasta.

Cubaan untuk merumuskan sistem penjagaan kesihatan dalam hanya sebuah rencana bukan satu kerja mudah. Sistem penjagaan kesihatan adalah rumit, kerana ia mempunyai pelbagai indikator yang perlu diukur dengan tahap prestasi yang berbeza. Ini termasuklah pesakit, doktor, pembekal perubatan, rangkaian niaga, serta agensi yang menyeliakan aktiviti penjagaan kesihatan, termasuk pihak kerajaan.

Bagaimana kita mahu mengukur penjagaan kesihatan sebuah negara? Sebuah sistem pengukuran prestasi penjagaan kesihatan yang berkesan sangat penting dalam memastikan kita tidak mengikut jejak langkah Amerika. Sebuah pelan pemantauan yang secara berterusan boleh memastikan peningkatan kualiti, keberkesanan, kebertanggungjawaban dan paling mustahak kemampuan. Pengukuran ini juga perlu meliputi keseluruhan aspek penjagaan kesihatan termasuklah kepuasan pesakit, kecekapan pengamal perubatan, utilisati perubatan, kualiti klinikal, peralatan, teknologi dan prestasi kewangan.

Bagaimana kita mengukur prestasi? Sekiranya kemampuan menanggung kos kesihatan menjadi ukuran, kos melahirkan bayi di hospital di UK dan Australia dengan tempoh tinggal di hospital selama 2.6 hari ialah pada kadar median sebulan gaji berbanding median gaji 3 bulan di Malaysia. Kos melahirkan anak sengaja dipilih sebagai contoh kerana kehamilan dan kelahiran merupakan sebab nombor satu kemasukan ke hospital iaitu 19.9% untuk hospital awam dan swasta (Kementerian Kesihatan, 2016).

Statistik penjagaan kesihatan terpilih dibawah boleh menjadi ukuran bagi mengukur kedudukan Malaysia.

Statistik Penjagaan Kesihatan Terpilih

ukuran2

Sumber: Statistik Kesihatan Dunia, 2016

Keuntungan, Subsidi atau Tanggungjawab Kerajaan

Wujud debat berterusan samada penjagaan kesihatan ialah tanggungjawab individu atau kerajaan. Mudah untuk menuduh individu tidak mengambil berat akan kesihatan mereka sedangkan kerajaan sudah sedaya upaya melakukan yang terbaik dalam memastikan perkhidmatan pada tahap terbaik. Bagaimanapun, seseorang yang mempunyai kesedaran penjagaan kesihatan yang tinggi tidak akan mampu melakukan apa-apa sekiranya persekitaran kesihatan awam yang disediakan tidak mempunyai piawaian kualiti yang baik. Kerajaan mempunyai tanggungjawab untuk memastikan kualiti terbaik bekalan air bersih, program imunisasi yang menyeluruh, makanan sihat dan penginapan mampu milik, dan pelbagai lagi isu alam sekitar dan persekitaran kita.

Satu lagi perbincangan yang wujud ialah samada perbelanjaan kerajaan terhadap penjagaan kesihatan ialah satu bentuk subsidi atau hanya sekadar pelepasan tanggungjawab kerajaan. Sekiranya kita bersetuju yang ia merupakan salah satu tanggungjawab utama kerajaan, kita perlu mula menggunakan terma yang tepat untuk melabel perbelanjaan penjagaan kesihatan.

Saya merasakan ianya tidak bertanggungjawab apabila dalam Makmal Rasionalisasi Subsidi PEMANDU, penjagaan kesihatan diletakkan sebagai salah satu perkara dalam program rasionalisasi subsidi. Identifikasi sebegitu akan menjadikan tanggapan bahawa penjagaan kesihatan ialah satu bentuk subsidi dan bukannya pelaburan atau tanggungjawab kerajaan. Ini pastinya akan memberi kesan tidak baik kepada penjagaan kesihatan.

Jika kita bersetuju yang penjagaan kesihatan ialah tanggungjawab kerajaan, kita perlu mula bertindak ke atas isu-isu lain yang berkaitan seperti penswastaan, kos ubat-ubatan dan perkhidmatan, modal insan dan fasiliti, pentadbiran pihak ketiga dan juga meneroka model lain yang terbukti berjaya dilaksanakan di negara lain dan akhirnya mengenal pasti langkah tepat yang boleh dicontohi dan diteladani.

Penswastaan Penjagaan Kesihatan dan Keuntungan Hospital Swasta dan GLC

Pada tahun 1983 di bawah pentadbiran Dr Mahathir Mohamad, kerajaan Malaysia melancarkan dasar penswastaan yang membolehkan pihak swasta memainkan peranan lebih besar dengan mengambil alih tanggungjawab kerajaan dalam pelbagai bidang termasuklah penjagaan kesihatan dan pendidikan. Sejak itu kos penjagaan kesihatan meningkat mendadak. Hospital swasta yang secara tradisional dahulunya diuruskan organisasi bukan kerajaan dan badan keagamaan semakin diambil alih oleh pengurusan hospital swasta yang berorientasikan keuntungan. Idea dalam pelaksanaan ini mudah, golongan kaya berkemampuan mendapatkan rawatan di hospital swasta dan ini akan mengurangkan beban di hospital kerajaan yang seterusnya mampu memberikan perkhidmatan yang lebih baik kepada pesakit kurang berkemampuan.

Bukan itu sahaja, pada tahun 1993 perkhidmatan farmaseutikal di bawah Kementerian Kesihatan juga telah diswastakan. Malah, Renong pernah diberikan kontrak jangka panjang ekslusif untuk membekalkan ubat-ubatan sehingga menyebabkan peruntukan pembekalan kerajaan meningkat dua kali ganda untuk tahun berikutnya. Tetapi penswastaan masih diteruskan, dengan perkhidmatan sokongan lain seperti dobi dan linen, pengurusan sisa klinikal, pembersihan, perkhidmatan kejuruteraan dan penyelengaraan turut diswastakan tiga tahun kemudian pada tahun 1996. Dalam masa setahun sahaja, kos perkhidmatan ini meningkat kepada RM 450 juta daripada RM140 juta.

Kesan daripada penswastaan, doktor berpengalaman dan berkelulusan tinggi turut berpindah ke sektor swasta. Dalam masa dua puluh tahun sahaja, sektor penswastaan memiliki dua pertiga keseluruhan pakar perubatan dan pembedahan. Masalah sumber manusia berlaku. Akhirnya masa menunggu dan kualiti perkhidmatan di hospital kerajaan berdepan masalah besar. Terdapat juga yang mengalami tragedi apabila pesakit lambat didiagnosis atau lewat menerima rawatan menyebabkan kematian.

Seperti yang digambarkan sebelum ini, kos penjagaan kesihatan di hospital swasta sangat tinggi. Misalnya, kos bersalin Kelas 1 di hospital awam hanyalah RM800 berbanding kos rawatan sama di hospital swasta yang puratanya mencecah RM3500-RM6000. Baru-baru ini, kos ubat-ubatan juga meningkat mendadak kerana pelaksanaan GST. Dalam sektor swasta, kos GST dipindahkan kepada pesakit kerana ianya tidak diserap oleh institusi perubatan swasta.

Kita perlu mengenal pasti kos sebenar penjagaan kesihatan. Mengapa perlunya Permit Kelulusan untuk ubat-ubatan? Mengaut keuntungan melampau tidak boleh dibenarkan terutama sekali untuk konglomerat gergasi Syarikat Berkaitan Kerajaan (GLC) seperti Sime Darby, Pantai, Khazanah, KPJ Healthcare Berhad dan lain-lain yang memegang lebih 40% jumlah katil di hospital swasta.

Kesan penswastaan kepada sektor penjagaan kesihatan yang berlaku mendesak wujudnya penilaian semula dasar penswastaan. Kerajaan memakai tiga topi, sebagai pembekal penjagaan kesihatan awam, sebagai penggubal dasar, serta pelabur untuk mengaut keuntungan penjagaan kesihatan yang nyata mempunyai kepentingan yang bertentangan.

Permintaan dan Pembekalan Insuran serta Perbelanjaan Pentadbiran Pihak Ketiga

Mandat penswastaan penjagaan kesihatan ialah untuk memindahkan beban penjagaan kesihatan kepada pihak swasta. Pada masa yang sama sebuah model kewangan perlu dirangka bagi menangung kos dan industri insuran telah menjalankan peranan mereka dengan baik setakat ini. Dianggarkan kos untuk menginsurankan semua rakyat Malaysia pada kadar minimum premium bagi menaggung kos rawatan di hospital ialah RM30 bilion setiap tahun.

Sejak beberapa tahun kebelakangan ini, jumlah pemegang polisi insuran telah meningkat dan lebih banyak hospital swasta ditubuhkan. Dengan pembentukan permintaan dan bekalan ini, secara logiknya kos penjagaan kesihatan sewajarnya menurun. Bagaimanapun, ini tidak berlaku. Kalau dahulu, peningkatan mendadak kos perkhidmatan penjagaan kesihatan dan harga ubat-ubatan boleh diperhatikan dengan jelas. Tetapi kini permintaan baru terbentuk. Penyiasatan berlebihan, rawatan berlebihan, dan dalam sesetengah kes; penyiasatan klinikal yang tidak diperlukan dilakukan di hospital swasta. Amalan ini menyebabkan lambakan bekalan naik mendadak.

Wujud juga keperluan untuk menilai kembali bayaran tinggi yang dikenakan oleh pakar-pakar kita. Secara purata daripada bil rawatan hospital standard, nisbah antara bayaran kepada hospital termasuk kos perubatan, peralatan, alatan pakai buang dan penjagaan jururawat hanyalah pada nisbah 60%, selebihnya ialah bayaran kepada doctor pakar. Bayaran kepada mereka mengikut peraturan dalam Jadual Bayaran Ke-13 perlu dinilai kembali secepat mungkin.

Seperti industri lain, kos penjagaan kesihatan juga tinggi kerana kewujudan orang tengah yang sebenarnya tidak perlu, dikenali sebagai Third Party Administrator (TPA) atau dikenali juga sebagai Managed Care Organisation (MCO). Tugas mereka ialah menawarkan pentadbiran luaran antara pembekal perubatan, syarikat dan syarikat insuran. Mereka membantu dalam proses tuntutan, polisi korporat dan peruncitan dan kemudahan kewangan. Pendapatan terbesar mereka wujud dalam bentuk upah atau komisten ke atas premium, yang dipiawaikan oleh Insurance Regulatory Development Authority (IRDA). Kebanyakan rakyat tidak menyedari bayaran premium tambahan yang dikenakan oleh syarikat insuran untuk perkhidmatan TPA.

Regulasi boleh dikuatkuasakan dengan meminda dan memasukkan peruntukan tambahan ke dalam akta sedia ada seperti Akta Perkhidmatan dan Kemudahan Penjagaan Kesihatan Swasta 1998 (PHFSA). Terdapat sekurang-kurangnya 30 TPA/MCO bergiat aktif dalam negara buat masa kini.

Sumber Manusia dan Kemudahan Penjagaan Kesihatan Malaysia

Menurut Kementerian Kesihatan (2016), kita mempunyai seramai 46,491 doktor di hospital awam dan swasta; yang memberikan kita nisbah kepada populasi sebanyak 1:656, doctor gigi pada nisbah 1:4,775, ahli farmasi pada nisbah 1:2,900, nisbah pakar optik ialah 1:2,900 dan pakar mata dengan nisbah 1:19,053. Rancangan Malaysia Ke-11 (2016-2020) menetapkan nisbah 1:400 yang bermakna sasaran seramai 75,000 doktor menjelang 2020. Adakah kita mempunyai hospital latihan yang mencukupi dan bekalan pelajar perubatan yang mencukupi bagi mencapai matlamat itu? Ini bermakna 28,905 doktor baru diperlukan dalam masa 4 tahun.

Bagaimanapun Kementerian Kesihatan berkata yang mereka tidak mempunyai kemudahan mencukupi bagi menyerap graduan baru bagi latihan amali dan housemanship. Kerana itu, pengambilan pelajar perubatan baru terpaksa dibekukan. Ini secara tidak langsung bermaksud kita tidak mempunyai hospital yang mencukupi.

Ketika ini terdapat 143 hospital awam dengan 41,389 katil dan 183 hospital swasta dengan 12,963 katil. Oleh kerana 75% penduduk Malaysia memilih hospital awam, ini bermakna sebuah hospital awam perlu memberikan perkhidmatan kepada 157,342 rakyat Malaysia sementara sebuah hospital swasta perlu memberikan perkhidmatan kepada 40,983 rakyat Malaysia.

Kini hanya terdapat 44 hospital latihan. Kekurangan hospital latihan diterjemahkan dalam masa tambahan yang perlu dilalui oleh graduan perubatan sebelum mereka boleh ditempatkan. Pegawai perubatan sedia ada yang terbeban dengan beban kerja berlebihan juga tidak mampu memberikan latihan terbaik kepada graduan baru perubatan.

Tetapi ada jalan keluar. Kita boleh membina lebih banyak hospital latihan, serta kita juga perlu menilai kembali peraturan sedia ada dan membenarkan graduan perubatan untuk menjalani latihan housemanship di luar negara di universiti-universiti yang menerima kelulusan untuk berbuat demikian oleh Kementerian Pendidikan. Klinik di luar bandar juga boleh dinaik taraf untuk menjadi hospital mini yang lengkap dengan doktor berkelayakan. Ini akan meningkatkan penempatan untuk doktor pelatih dan pegawai perubatan.

Saya sentiasa menyokong gaji minimum dan pendapatan yang lebih banyak kepada tenaga kerja. Walaupun jumlah keuntungan dalam sektor penjagaan kesihatan besar, wang yang diperuntukan untuk gaji para doktor hospital awam kita hanyalah sebahagian kecil. Peratusan EBITDA/Perolehan sektor swasta penjagaan kesihatan Malaysia dianggarkan dalam 35% sedangkan Gaji/Perolehan ialah pada kadar 20%/. Sekiranya kita membandingkan kadar ini dengan negara maju lain, misalnya di Australia yang berada pada kadar 12% EBITDA/ Perolehan dan 45% Gaji/Perolehan.

Akta Penjagaan Mampu Milik dan Hospital Tidak Berorientasikan Keuntungan

Kerajaan Korea Selatan bertindak bijak apabila mereka memilih untuk mempromosikan dasar pencengahan lebih baik berbanding pemulihan. Dalam jangka masa panjang, langkah ini terbukti menjadi penyelesaian yang mengurangkan kos. Kerajaan Korea Selatan akan menyerap keseluruhan kos perubatan untuk rakyatnya dengan syarat mereka melakukan pemeriksaan perubatan setiap tahun tanpa gagal.

Terdapat juga beberapa pilihan lain yang boleh diteroka seperti penubuhan hospital sosial, di mana badan bukan kerajaan menguruskan hospital dalam bangunan yang diberikan kerajaan. Akta baru juga boleh dirangka yang boleh dikenali sebagai “Akta Penjagaan Mampu Milik” yang mewajibkan kerajaan untuk menyediakan penjagaan kesihatan mampu milik. Tindakan untuk mensesuaikan kos insuran premium kepada pendapatan juga boleh diperkenalkan bagi memastikan semua rakyat Malaysia mampu memilikinya.

Muhammadiyah yang merupakan organisasi reformasi di Indonesia menjalankan aktiviti yang menumpukan kepada bidang agama dan pendidikan. Beberapa sekolahnya juga dibuka kepada orang bukan Islam. Ketika ini terdapat 5,754 sekolah di bawah pengurusan Muhammadiyah. Usaha terbaru mereka ialah menguruskan klinik dan hospital perubatan yang tidak berorientasikan keuntungan. Ketika ini, mereka memiliki ratusan klinik dan hospital perubatan di Indonesia.

Memandangkan 19.9% kes rawatan hospital berkaitan dengan kehamilan, kita boleh bermula dengan mewujudkan rangkaian Hospital Materniti dan Kanak-Kanak pada harga mampu milik. Hospital ini akan memberikan perkhidmatan berkaitan dengan capaian yang lebih luas. Kita boleh mewujudkan rangkaian hospital ini di lot-lot kedai. Hospital ini perlu dioperasikan oleh badan bukan beroerientasikan keuntungan atau koperasi.

Karnataka, sebuah negeri di selatan India menjadi pemacu penjagaan kesihatan mampu milik apabila memperkenalkan Skim Kesihatan Yeshasvini, sebuah skim untuk penduduk luar bandar menggunakan penjagaan kesihatan berkualiti dengan harga hanya RM 0.30 (5 Rupees) setiap bulan. Skim ini memberikan perundingan pesakit luar percuma dan lebih 1,700 jenis pembedahan yang semuanya percuma! Dalam masa tujuh bulan selepas dilancarkan, lebih 5,000 orang petani menjalani pelbagai jenis pembedahan dan 23,500 petani menerima perundingan perubatan sebagai pesakit luar.

Penjagaan Kesihatan ialah Tanggungjawab Bersama

Menurut Laporan Isi Rumah Negeri II yang dikeluarkan pada Ogos 2016 oleh Khazanah Research Institute (KRI), kebanyakan isi rumah terutama di kawasan bandar tidak mampu untuk menanggung diet yang mencukupi nutrisi selepas mengambil kira perbelanjaan lain yang perlu dikeluarkan. Ini secara langsung memberikan kesan kepada situasi kesihatan mereka. Ini merupakan cerminan yang banyak perkara yang secara tidak langsung memberi kesan kepada penjagaan kesihatan. Maka, penjagaan kesihatan bukanlah tanggungjawab mutlak Kementerian Kesihatan, tetapi tanggungjawab bersama setiap rakyat Malaysia.

Kutipan kolekti cukai persendirian, cukai hartanah, cukai barangan dan perkhidmatan, cukai jalan dan pelbagai dana yang dikutip daripada masyarakat, perlu diterjemahkan kepada manfaat rakyat. Wang yang dikutip oleh kerajaan perlu dipindahkan kembali kepada dua tanggungjawab utama kerajaan- kesihatan dan pendidikan. Bajet perlu diperuntukkan kepada aktiviti dan program perubatan. Ini akhirnya akan membawa banyak faedah kepada kerajaan, memastikan tenaga kerja yang berterusan sihat dan produktif, yang akhirnya menyumbang kepada ekonomi negara.

Di masa depan, bayaran kepada doktor tidak sewajarnya berasaskan kepada perkhidmatan yang diberikan, seterusnya akan mengelakkan penyiasatan dan rawatan tidak diperlukan. Ketidaksamarataan pendapatan antara kakitangan sektor penjagaan kesihatan awam dan swasta perlu dirapatkan. Sangat mustahak untuk negara melabur lebih dalam kemudahan kesihatan awam dengan menggandakan jumlah pegawai perubatan kita, hospital dan hospital latihan dalam jangka masa sepuluh tahun akan datang. Penswastaan perlu dinilai semula, insuran penjagaan kesihatan kebangsaan untuk golongan miskin perlu ditubuhkan, penilaian pengurangan kos untuk rangkaian penjagaan kesihatan menyeluruh, pembentukan hospital tidak berorientasikan keuntungan, sistem penilaian prestatsi penjagaan kesihatan kebangsaan dan lebih banyak program kesedaran kesihatan perlu diperkenalkan.

Saya sentiasa menyokong sepenuhnya bahawa kerajaan bertanggungjawab menyediakan penjagaan kesihatan dan pendidikan yang mencukupi kerana kedua-duanya ialah hak asasi paling asas yang diperlukan untuk membentuk dan memajukan sebuah negara. Masyarakat yang sihat dan berpendidikan ialah tulang belakang mana-mana negara maju. Keduanya merupakan pelaburan penting yang perlu dilakukan kerajaan. Penilaian kembali yang lebih menyeluruh untuk sistem dan industri penjagaan kesihatan, dan pengukuran prestasi penjagaan kesihatan ialah sangat mustahak dan penting demi masa depan kita. Asasnya, sesuatu perlu dilakukan secepat mungkin. Marilah bersama-sama bertindak dengan segera atau sistem penjagaan kesihatan Malaysia akan gagal.

]]>
https://aafaizli.com/satu-ukuran-sistem-penjagaan-kesihatan-malaysia-adakah-kita-bakal-gagal/feed/ 0
A Barometer on Malaysia’s HealthCare System: Are We Doomed to Fail? https://aafaizli.com/a-barometer-on-malaysias-healthcare-system-are-we-doomed-to-fail/ https://aafaizli.com/a-barometer-on-malaysias-healthcare-system-are-we-doomed-to-fail/#respond Thu, 22 Sep 2016 16:00:09 +0000 http://aafaizli.com/?p=1222 Imagine 10 jumbo jets crashing every week for a year or the whole population of Petaling Jaya dying every year. The loss of life would be equivalent to the 210,000 – 440,000 deaths due to medical errors in the United States annually, based on a report from the Institute of Medicine (2013).

Healthcare in America is failing, although ironically it has the largest private healthcare system in the world and spends more than any country on private and public healthcare, amounting to USD 2.8 trillion. Its annual healthcare spending is larger than the whole economy of the United Kingdom at USD 2-6 trillion or France at USD 2.7 trillion. If there are no changes in the way we do things, Malaysia could become another America. So, how are we faring?

Ageing Population and Measuring Healthcare Performance

By the year 2030, Malaysia’s population will be as old as ageing Japan. Asia and Malaysia, specifically, have one of the fastest ageing populations in the world. According to the Singapore-based Asia Pacific Risk Center (APRC), the swelling ranks of the elderly will cost the region $20 trillion in healthcare by 2030. Malaysia will take only 23 years to double from 7% in 2020 to 14% in 2043. This ageing process took Europe 100 years.

Japan spends 8% of its Gross Domestic Product (GDP) on healthcare and 80% of the expenditure is government-funded, while Malaysia spends 4.4% and 52.4% respectively. The total expenditure on healthcare, both public and private, stands at RM50.3 billion, where operational costs take 93% of the pie and development only 7%.

The GDP percentage spent on healthcare ranks Malaysia at number 156 in the world. Majority Malaysians go to public healthcare facilities. 75% of Malaysians seek in-patient treatment and 90% of Malaysians seek out-patient treatment at public facilities. Despite that, the government spends only 52.4% for total healthcare expenses. This indicates two things; the far higher cost of private facilities and the affordability for the public majority to go for private healthcare.

Trying to summarise healthcare in one article is a mammoth task. The healthcare system is very complex, with many indicators  and different expectations. This includes patients, doctors, other healthcare providers, the supply chain, and also government and other  healthcare regulators.

How do we measure the healthcare of a nation? A performance measurement is required. A monitoring plan that can ensure continuous improvement in quality, effectiveness, accountability and, most importantly, affordability. The measure must also cover holistic aspects of healthcare from patient satisfaction, efficiencies of healthcare professionals, utilisation, clinical quality, equipment, technology and financial performance.

How do we measure performance? Using affordability is a measure, the cost of birthing in hospital with a 2.6 days stay in the United Kingdom and Australia amounts to one month’s median wage versus three months’ median wage in Malaysia. The cost of birthing is intentionally chosen, as pregnancy and childbirth are the main cause for hospitalisation at 19.9% for both public and private hospitals. (Ministry of Health, 2016)

Some selected healthcare statistics below indicate where Malaysia stands.

Selected Healthcare Measurement Statistics

health-statistics                    Source: World Health Statistics, 2016

Profit, Subsidy or a Government’s Responsibility

There is an ongoing debate whether healthcare is a personal responsibility or a government’s responsibility. In fact, it is a joint responsibility. The individual is responsible for choosing a healthy lifestyle, and the government is responsible for ensuring a healthy environment, including housing and a safe water supply, providing equitable, affordable, good quality healthcare, including an effective immunisation programme, and addressing the social determinants of health, such as poverty and unemployment.

The rising cost of healthcare has shown that the government has a major responsibility and duty to provide the facilities and personnel for a high standard of healthcare and to meet the cost of healthcare through an equitable health insurance scheme. The recurring question is whether healthcare expenditure by the government is a form of subsidy or does it represent one of its unavoidable responsibilities?

I find it irresponsible that, in PEMANDU’s Subsidy Rationalisation Labs, healthcare is identified as an item to be rationalised under the subsidy programme. Such a policy attitude does not recognise healthcare as an investment. This will have an unhealthy impact on healthcare.

By agreeing that healthcare is a government responsibility, we need to begin addressing issues related to the privatisation of healthcare, the high cost of pharmaceutical drugs and medical services, the development of healthcare personnel, healthcare facilities, and third party administrators. Malaysia also needs to explore and learn from other successful models adopted by other countries.

Privatisation of Healthcare, Profiteering Private Hospitals and Government Linked Companies

In 1983, the Malaysian government under then Prime Minister Dr Mahathir Mohamad introduced privatisation policies which allowed the private sector to play a greater role by taking away some of the government’s responsibilities in both healthcare and education. Since then, healthcare costs have risen considerably. Private hospitals that were run by non-profit organisations and religious organisations are now increasingly run as profit- motivated private hospitals. The flawed reasoning was simple. As the rich could afford private hospitals, this would reduce demands on government hospitals and make available better services for the poor.

Privatisation did not stop there. In 1993, the pharmaceutical services under the Ministry of Health were privatised. For example, Renong company was awarded an exclusive long-term contract for providing medicines and medical supplies, which subsequently doubled government expenditure for such purchases. Instead of discontinuing privatisation, the Ministry of Health extended the privatisation of other support services such as laundry and linen, clinical waste management, cleaning services, facility engineering and maintenance in 1996, three years later. Within a year, the cost of these services tripled from RM140 million to RM450 million.

As a result of privatisation, highly qualified and experienced doctors flocked to the private sector. Within twenty years, two-thirds of the total number of specialists and consultants resigned from government hospitals to enter the private sector. This brain drain inevitably increased the waiting times of patients in government hospitals and led to a deterioration in the quality of patient care, which sometimes resulted in delays in diagnosis and treatment and inevitably in deaths.

As reflected earlier, the cost of healthcare in private hospitals is very high. For example, maternity charges for Class 1 patients in a public hospital amount to RM800. This is a fraction of the cost in the private sector which averages around RM3,500-RM6,000. The cost of medicines has also recently risen sharply since the implementation of the General Services Tax (GST), particularly in private hospitals where the cost of GST is not absorbed.

We need to determine the real cost of healthcare. Why are there Approved Permits for medicines? Profiteering must not be allowed, especially by the large health conglomerates and Government Linked Companies (GLC) such as Sime Darby, Pantai, Khazanah, KPJ Healthcare Berhad and others which account for more than 40% of private hospital beds.

The unhappy consequences of privatisation in the healthcare sector call for an urgent review of the government’s policy of privatisation. There is an unavoidable conflict of interest when the government, in effect, is wearing three hats – as a public healthcare provider, as a regulator, and as an investor in a profiteering healthcare sector.

Insurance Supply over Demand and the Third Party Administrators’ Expenses

The mandate in privatising healthcare claims that it will shift the burden of healthcare to the private sector. At the same time, a financial model needs to be established to bear the cost, and the insurance industry has done well to achieve this. It is estimated that the total cost that would insure every Malaysian would be around RM30 billion per year with a minimum premium that will cover the cost of hospitalisation.

Over the years, the number of insurance policy holders has increased and more private hospitals have been built. With the creation of such supply versus demand, the cost of healthcare should have been reduced. However, this has not been the case. Recent years have seen a sharp rise in the cost of healthcare services and medicines. New artificial demands have been created. For instance, patients in private hospitals are often over-investigated and over-treated.

There is also a need to review the high fees charged by specialists. On average, in a standard hospitalisation bill, hospital fees, including the cost of medical equipment, disposables and nursing, come to 60% of the total bill, while specialist fees amount to 40%. These fees are governed by the 13th Fee Schedule which should be reviewed.

Like any other industry, the cost of healthcare has been increasing unnecessarily because of the activities of the so-called ‘middle-man,’ also known as Third Party Administrators (TPA) or Managed Care Organisations (MCO). They provide interface administration between medical providers, corporations and insurance companies and assist in processing claims and administering corporate and retail policies and financial procedures.  They charge fees or commissions which are standardised by the Insurance Regulatory Development Authority (IRDA). Most Malaysians are unaware of the extra premium charged by insurance companies for TPA services.

Regulations can be enforced by amending and including such provisions in existing Acts, such as the Private Healthcare Facilities and Services Act 1998 (PHFSA). There are at least 30 TPAs/MCOs currently operating in Malaysia.

Malaysia’s Healthcare Human Resources and Facilities

According to the Ministry of Health (2016), Malaysia has 46,491 doctors working in both public and private hospitals – a ratio of 1:656.  The ratio for dentists is 1:4,775, pharmacists 1:2,900, opticians 1:9,578, and optometrists 1:19,053. The Eleventh Malaysia Plan (2016-2020) calls for a doctor ratio of 1:400, which translates to a target of 75,000 doctors by 2020. The question is whether there are enough training hospitals and future graduate doctors to achieve such goals. This translates to 28,509 newly qualified doctors within the next four years.

The Ministry of Health, however, is saying that the infrastructure needed for completing internship or housemanship training is inadequate and that new medical schools are being frozen, as a remedy. In other words, there is a shortage of hospitals and training posts.

At the moment, there are 143 public hospitals with 41,389 beds and 183 private hospitals with 12,963 beds. As 75% of the population use public hospitals, one public hospital would need to serve 157,342 Malaysians, while one private hospital would need to serve 40,983 Malaysians.

There are now only 44 training hospitals. This lack of training hospitals is a real problem and has led to the enforcement of an additional year of training for interns before they can be registered professionally. The other problem is that the heavy workload of doctors is having an impact on the quality of training of interns.

There could be a way out. More training hospitals should be built and training regulations can be revisited to allow interns to seek training overseas in training posts certified by the Ministry of Higher Education. Another possible solution could be the upgrading of rural clinics into mini hospitals with qualified doctors. All these measures could help to increase the placement of trainees and doctors, but they are far from ideal.

I have always advocated a minimum wage and a bigger pie for the general workforce. Despite the size of profit generated in healthcare, the salaries of doctors in the public sector have always remained proportionately small. The Earnings before Interest, Tax, Depreciation and Amortization (EBITDA) over Revenue percentage for Malaysia’s private healthcare sector is approximately 35%, while its Wages/Revenue stands at 20%. By comparison, the benchmark in Australia, a developed country, stands at approximately 12% EBITDA/Revenue and at 45% Wages/Revenue.

Affordable Care Act and Non-Profit Hospitals

The government of South Korea has found that promoting preventive medicine is cost-effective. This has been achieved by bearing all medical costs for its citizens, as long as they undergo annual medical examinations without fail.

There are also other options that can be explored, such as social hospitals where non-profits run hospitals in government-provided buildings. New legislation can also be drafted and can be literally labelled as the “Affordable Care Act,” which will obligate the government to provide affordable healthcare. A measure to correlate insurance premium costs to income can also be introduced to ensure that every Malaysian citizen will find such health insurance affordable.

Indonesia has a Muslim reformist organisation, Muhammadiyah, which is active mainly in matters of religion and education. Some of its 5,754 schools are open to non-Muslims and its latest venture is in running non-profit medical clinics and hospitals. Today, it owns several hundred clinics and hospitals in Indonesia.

Since 19.9% of hospital admissions in Malaysia are related to pregnancy, it would be feasible to start off with the establishment of a chain of maternity and paediatric hospitals, easily accessible and affordably priced, with no frills. A chain of such hospitals in shoplots is envisaged, operated by non-profit organisations or cooperatives.

Kamataka, a state in the southwestern region of India, has led the way in introducing the Yeshasvini Health Scheme for the rural masses, providing access to quality healthcare at only 5 Rupees (RM0.30) per month. The scheme provides for free outpatient consultation and 1,700 different types of operations entirely free of cost to the patient! Within seven months of its launch, more than 5,000 farmers had various types of operations and 23,500 farmers had outpatient medical consultations.

Healthcare is a Collective Obligation

According to the ‘State of Households II Report’ by Khazanah Research Institute (KRI), a nutritionally adequate diet is beyond the reach of many Malaysians, particularly in urban areas, taking other living expenses into account. Such economic straits are bound to affect the state of healthcare, which must not be the sole responsibility of the government but the collective responsibility of every Malaysian.

The collective payment of income taxes, real property gains taxes, goods and services taxes, road taxes and others must be for the benefit of the people. Taxes collected by the government must be used for two primary social obligations – health and education. The allocation of funds for health and education will eventually bring many benefits for both the government and the people by ensuring a healthy, educated and productive population who will contribute to the nation’s economy and wellbeing.

Looking ahead, the remuneration of doctors should not be based on a fee-for-service, as it is known to encourage over-investigation and over-treatment. Income disparity between the public and private health sectors must be narrowed. The doubling of investment in the public health sector, in terms of facilities and personnel, must be accomplished in the next decade. Privatisation of healthcare must be reviewed and reduced. Universal national health insurance must be introduced and the whole philosophy of healthcare rewritten, so that healthcare becomes a non-profit social enterprise that is ingrained as a common social responsibility.

I have always been a strong proponent that the government has a responsibility and a duty to provide adequate healthcare and education, as both are basic fundamental rights necessary for an advanced society. A healthy and educated society is the backbone of any successful and enlightened country. Both are important investments to be made by any government. A completely holistic revisit of the healthcare system and a measurement of healthcare performance are pivotal and essential for our future. It is something that needs our urgent attention and commitment. Let us get our act together or we will be doomed to fail.

]]>
https://aafaizli.com/a-barometer-on-malaysias-healthcare-system-are-we-doomed-to-fail/feed/ 0
Falasi Realiti Ekonomi Malaysia dan Pekerja Asing https://aafaizli.com/falasi-realiti-ekonomi-malaysia-dan-pekerja-asing/ https://aafaizli.com/falasi-realiti-ekonomi-malaysia-dan-pekerja-asing/#respond Sun, 29 May 2016 16:00:18 +0000 http://aafaizli.com/?p=1205 Profesor Robert Merton, salah seorang tokoh sosiologi moden berhujah “Satu definisi situasi yang palsu menimbulkan kelakuan baru yang membenarkan definisi palsu tadi menjadi kebenaran”. Kita terbiasa dengan beberapa fakta ekonomi dan telah menerimanya sebagai norma yang mungkin berbeza di tempat yang lain. Sudah tertanam dalam minda kita bahawa petani dan nelayan merupakan golongan yang akan miskin dan hanya pekerja kolar putih sahaja layak menikmati hidup yang mewah dan senang.

Mengapakah petani dan nelayan kita- golongan penting yang membekalkan sumber makanan di Malaysia, elemen paling penting dalam survival manusia – kebanyakkannya hidup dalam kemiskinan sedangkan rakan sekerja mereka di Eropah meraih pendapatan yang baik serta dapat menikmati kehidupan selesa? Terdapat satu pepatah Poland yang meluahkan hal ini: “Sekiranya petani hidup miskin maka miskinlah seluruh negara.”

Mengapakah mereka yang membekalkan barangan dan perkhidmatan tidak penting untuk survival kehidupan seperti kosmetik, barangan kemas, automotif dan lain-lain sangat kaya? Nasib sama dikongsi penoreh getah Malaysia yang kini bergantung dengan pendapatan kurang daripada RM500 sebulan walaupun hakikatnya industri getah adalah antara industri utama Malaysia.

Ketetapan ekonomi yang tidak adil ini antaranya disebabkan oleh monopoli orang tengah dalam rangkaian pembekal. Kita sewajarnya tidak boleh menerima dan berterusan menjustifikasikan pecahan ekonomi yang ketara sebagai satu norma yang diterima. Realiti ini sepatutnya tidak berlaku. Ianya boleh diubah sekiranya kita berikrar melakukan perubahan kepada perkara yang paling asas.

Jadi di mana kita patut bermula? Situasi yang paling baik ialah perubahan dasar pekerja asing dan bagaimana ia memberi kesan kepada 90% pekerja Malaysia.

Golongan Rentan dan Terpinggir Malaysia

Menurut Laporan Kajian Tenaga Buruh Malaysia 2014, dianggarkan terdapat sejuta rakyat Malaysia yang sedang bekerja di sektor tidak mahir yang terdiri daripada pencuci, pembantu, buruh, pekerja perkhidmatan dan pengutip sampah yang sedang bersaing secara langsung dengan hampir 800,000 pekerja asing sah yang bekerja dalam bidang yang sama. Terdapat juga hampir 300,000 pekerja asing di perkhidmatan dan jualan serta operator mesin dan wujud 213,000 pekerja asing yang berkhidmat dalam industri pembuatan dan industri berkaitan.

Bagaimanapun, angka ini hanyalah merujuk pekerja asing sah yang berdaftar. Menurut Menteri Sumber Manusia Datuk Seri Richard Riot, dianggarkan 6.7 juta pekerja asing (2.1 juta pekerja sah dan 4.6 juta pekerja tidak sah) bekerja dalam pelbagai sektor di Malaysia.

Bagaimana pula dengan pekerja tempatan kita? Ketika ini terdapat 11.8 juta pekerja tempatan di mana 3.3 juta sedang berkhidmat sebagai juruteknik, kerjaya berkaitan profesional, profesional dan pengurus yang memerlukan kelulusan melebihi SPM dan 8.4 juta pekerja lagi sedang berkhidmat dalam perkhidmatan yang tidak memerlukan kelulusan melebihi SPM.

Sangat tidak bertanggungjawab membiarkan 8.4 juta rakyat Malaysia yang paling rentan dan terpinggir ini bersaing secara langsung dengan 6.7 juta pekerja asing terdesak yang asalnya dari negara yang lebih miskin. Pekerja asing akan lebih berdaya saing untuk mendapat pekerjaan berbanding pekerja tempatan.

Gaji Pekerja Asing – Kehilangan Modal Negara

Menurut Nation Master- sebuah pusat rujukan internet untuk data antarabangsa, Malaysia berada di kedudukan nombor 12 di dunia apabila jumlah wang yang dibayar kepada pekerja asing diambil kira iaitu USD 6.53 bilion setahun. Secara puratanya jumlah wang yang dihantar pulang pekerja asing ke negara asal mereka ialah sekitar 40-50% daripada jumlah gaji mereka, menjadikan jumlah keseluruhan gaji yang dibayar kepada mereka ialah USD 13 billion.

Untuk setiap ringgit dalam KDNK/kapita Malaysia, 2.1% diberikan kepada pekerja asing. Dalam hal ini, kita berada di kedudukan nombor 7 dunia di belakang Switzerland, Saudi, Kuwait, Oman, Lebanon dan Luxembourgh. Negara-negara yang statusnya berbeza dengan kita. Ini pada 2009.

Kita pastinya menjangkakan usaha telahpun diambil untuk mengurangkang saiz pengaliran modal keluar ini. Malangnya, tujuh tahun selepas data itu dikeluarkan, Timbalan Menteri Kewangan, Johari Abdul Ghani dalam sesi Parlimen memaklumkan yang untuk tahun 2015 sahaja, sebanyak RM34.8 billion telah dibawa keluar oleh pekerja asing. Jumlah keseluruhan gaji boleh mencecah sehingga RM70 billion.

Bagi mendapatkan idea jumlah wang tersebut, bayangkan yang jumlah tersebut mampu membiayai pinjaman pendidikan PTPTN selama empat belas tahun atau memberikan pendidikan tinggi percuma selama empat belas tahun kepada peminjam. Ia juga hampir dua kali ganda bersamaan dengan jumlah hutang 1MDB sebanyak RM41 billion – dan jumlah ini hanya untuk tahun 2015 sahaja!

Persekutuan Majikan Malaysia (MEF) telah turut membangkitkan isu pengaliran kapital ke negara asal pekerja asing ini sebagai satu kerugian kepada ekonomi negara. Bayangkan sekiranya wang tersebut beredar dalam kalangan pekerja tempatan dan dibelanjakan dalam pasaran tempatan.

Hakikat yang paling pahit yang perlu ditelan kini ialah kebergantungan berterusan kepada pekerja asing menidakkan upah pekerja tempatan dan mengurangkan insentif untuk perniagaan untuk menjadi lebih inovatif dan produktif.

Kita perlu menyedari ke mana mahunya hala arah tuju kita dan mengambil pendirian. Adakah ini realiti yang kita rela dan sedia terima?

Mitos Tenaga Buruh Tempatan

Penyokong persekitaran industri sedia ada pantas berhujah yang tenaga buruh Malaysia ialah kelompok pemalas dan wujud logik kewangan bagi menggaji pekerja asing, dan ini juga disokong dalam konteks produktiviti. Ini satu realiti ciptaan yang khilaf dan palsu.

Adakah benar atau cumalah persepsi yang tidak tepat yang dicipta bertahun lamanya, dipandu oleh keuntungan perusahaan? Apakah sebenarnya yang dimaksudkan sebagai malas dan dengan apakah ia dibandingkan secara relatif? Adakah perbandingan ini adil? Atau yang lebih tepat sebenarnya ialah tenaga buruh asing lebih murah dan mempunyai jangkaan yang rendah tentang persekitaraan pekerjaan mereka menyebabkan tarikan untuk mengupah mereka lebih tinggi?

Mari kita uji realiti ini. Terdapat 200,000 rakyat Malaysia yang berulang alik setiap hari antara Johor Bahru dan Singapura. Mereka keluar rumah seawal jam 5 pagi dan hanya pulang lewat malam. Kebanyakkan mereka bekerja dalam sektor pembuataan dan perkhidmatan. Pada masa yang sama, 300,000 pekerja asing bekerja di sektor yang sama di Johor Bahru!

Bagaimana pula dengan pekerja di pengkalan minyak pesisir pantai dan darat yang bekerja 10 jam sehari di bawah bahang matahari? Bolehkah kita menggelarkan petani di Cameron Highlands yang memulakan kerja seawal jam 4 pagi setiap hari sebagai pemalas? Bagaimana pula dengan kelasi yang belayar di laut berbulan lamanya yang sanggup meninggalkan keluarga mereka?

Kerajaan Pulau Pinang melakukan usaha yang baik apabila menawarkan 2,500 jawatan pengutip sampah kepada rakyat Malaysia dengan gaji sebanyak RM1,300 sebulan. Mereka telah menerima 25,000 permohonan. Pendek kata, mitos rakyat Malaysia tidak mahu bekerja dalam sektor 3D- kotor, sukar dan merbahaya- adalah palsu.

Masalah sebenar negara ini bukanlah rakyat Malaysia pemalas dan tidak mahu berkerja dalam sektor 3D. Hakikat sebenar ialah mereka tidak tertarik melakukan kerja-kerja itu kerana bayaran rendah dan struktur gaji minima tidak membenarkan mereka menikmati kehidupan yang baik.

Bergerak kehadapan

Dasar kerajaan yang tegas dan kepimpinan boleh memandu dan membentuk masa depan Malaysia. Apa yang dilakukan sekarang akan memberi kesan kepada masa depan kita. Marilah bersama melakar realiti ekonomi yang baru.

BLINDSPOT sebelum ini telah mengusulkan kepada kerajaan supaya menetapkan gaji minima RM1,500 pada 2016 dan RM1,850 pada 2020 bagi mencapai nisbah 40:60 untuk gaji dan keuntungan perniagaan seperti mana yang dicadangkan oleh Menteri Dato’ Sri Abdul Wahid Omar. BLINDSPOT juga mencadangkan had dikenakan ke atas pengambilan pekerja asing dalam sektor tertentu. Kerajaan boleh membenarkan 100% untuk sektor pembantu rumah. Bagaimanapun, sewajarnya pekerja asing tidak dibenarkan dalam sektor perkhidmatan dan pembuatan, tetapkan had maksimum 30% untuk pembinaan dan 50% untuk industri perladangan/agro.

Cadangan ini bagi memastikan gaji pekerja tempatan terus meningkat dan pada masa yang sama pergantungan kepada pekerja asing, serta kehilangan kapital dan lain-lain masalah kebejatan sosial yang wujud ketika ini disebabkan oleh pekerja asing dapat dikurangkan. Kembalikan semula zaman “minah karen atau mat kilang”. Tidak boleh diterima yang rakyat Malaysia tidak boleh melakukan kerja juruwang, pelayan dan jawatan lain dalam industri perkhidmatan yang sekarang dilakukan pekerja asing. Masanya telah tiba untuk melakukan perubahan asas fungsi ekonomi di Malaysia dan kita perlu melakukannya segera.

Perusahaan di Malaysia mampu membayar upah yang lebih tinggi kepada pekerja mereka. Gorss National Income (GNI) negara menunjukkan nisbah semasa gaji kepada keuntungan perusahaan ialah 30:70. Jauh ketinggalan berbanding negara maju yang mempunyai nisbah 40:60. Kos mungkin meningkat tetapi dalam jangka masa yang panjang kita boleh membina asas ekonomi yang lebih kukuh dan mampu bersaing dalam aspek kualiti. Tambahan pula, pemindahan modal akan berkurangan.

Selain itu, ketika ini produktiviti untuk sektor pembuatan misalnya ialah 45% melebihi paras gaji, maksudnya pekerja Malaysia menerima gaji yang kurang. Bayangkan dibayar 55 ringgit sehari, sedangkan anda sepatutnya menerima upah 100 ringgit sehari.

Sekiranya kita membenarkan kepincangan situasi ini berterusan, akan muncul kesan negatif berpanjangan kepada negara. Lebih banyak pekerjaan akan diambil oleh tenaga kerja asing dan gaji pekerja tempatan kekal tidak berganjak.

Ubah Fundamental Ekonomi Negara

Bagaimanakah keadaan Malaysia dalam masa 10 tahun akan datang yang ingin kita saksiakan? Adakah kita mahukan persekitaran ekonomi di negara-negara Arab di mana pekerja asing melakukan hampir semua kerja? Atau kita mahukan persekitaran seperti Australia/ Korea Selatan di mana pekerja tempatan melakukan kerja buruh kasar sehinggalah kepada kerja profesional walaupun hakikatnya majoriti mereka mempunyai kelulusan pendidikan tinggi?

Bolehkah kita bayangkan tenaga buruh tempatan yang lebih teguh di mana pekerja-pekerja berkemahiran dan profesional meraih pendapatan yang cukup bagi membolehkan mereka hidup selesa? Atau keadaan yang lebih buruk berasaskan persekitaran semasa di mana tenaga kerja tempatan tidak mempunyai kerja dan majoriti rakyat pekerja berpendapatan rendah?

Salurkan lebih gaji kepada rakyat Malaysia. Ini akan mencetuskan kitaran ekonomi yang lebih baik kerana kuasa membeli akan meningkat, yang akan meningkatkan keuntungan perusahaan dan kutipan cukai kerajaan. Apabila kerajaan boleh mengutip lebih banyak cukai, mereka boleh membelanjakan peruntukan yang lebih banyak untuk pembangunan modal insan dan akhirnya, ekonomi akan terus berkembang. Satu kitaran ekonomi yang memberi keuntungan buat semua!

Semua perkara di atas mungkin nampak sukar untuk digapai tetapi perubahan secara gradual dengan perancangan yang baik boleh menjadikan ia satu kenyataan. Kita perlukan penguatkuasaan, kepimpinan dan dasar yang lebih kukuh. Negara dibina oleh peluh dan air mata pekerja negara, sudah sampai masanya untuk menghargai sumbangan mereka. Kerajaan perlu secara aktif melibatkan diri dengan perusahaan dan kesatuan sekerja untuk menilai kembali dasar pekerja asing dan memberikan penyelesaian terbaik.

Marilah sama-sama berharap apabila tibanya sambutan Hari Buruh tahun depan, slogan yang berkumandang ialah Hari Selamatkan Pekerja! Selamatkan pekerja negara, kita selamatkan Malaysia.

]]>
https://aafaizli.com/falasi-realiti-ekonomi-malaysia-dan-pekerja-asing/feed/ 0
Memerangi Kejahilan dan Ketidakpedulian Demi Malaysia Makmur https://aafaizli.com/memerangi-kejahilan-dan-ketidakpedulian-demi-malaysia-makmur/ https://aafaizli.com/memerangi-kejahilan-dan-ketidakpedulian-demi-malaysia-makmur/#respond Thu, 26 May 2016 03:10:18 +0000 http://aafaizli.com/?p=1200 Lebih 200 tahun yang lalu, Napoleon Bonaparte pernah berkata, “Aku lebih gentar kepada empat surat khabar yang tidak menyukaiku daripada seribu askar (bayonet).” Napoleon Bonaparte ialah seorang maharaja dan pakar ketenteraan terhandal ketika itu. Beliau berdepan dengan pelbagai kemustahilan sepanjang operasi ketenteraannya.

Napoleon bertempur dengan 25,000 tentera Empayar Ottoman dan 6,000 tentera di Mesir malah berdepan dengan angkatan tentera Austria dan Russia di Austerlitz. Empayarnya menjarah Sepanyol, Afrika Utara sehingga ke sempadan Russia.

Walaupun dengan semua pencapaian ini, Napoleon masih gentarkan surat khabar. Mengapa? Kerana surat khabar boleh mengawal dan mempengaruhi idea, kata-kata dan perdebatan. Napoleon takutkan perpecahan dalaman. Napoleon mahu kuasa kawalan mutlak. Malah berkata, “Aku mahu mencipta sebuah badan pendidikan yang akan menentukan cara orang Perancis berfikir!”

Dan itulah yang dilakukannya, mencipta rangkaian sekolah awam dalam usahanya untuk membentuk dan menentukan bagaimana rakyat Perancis sewajarnya berfikir dan bertindak. Usaha yang dilakukan Napoleon melalui sekolah awam terbukti berkesan tetapi beliau memandang rendah dan meletakkan titik noktah kepada kreativiti dan intelektualisme manusia. Konsep yang sama kemudiannya diadaptasikan di seluruh Perancis, dan menembusi tamadun Barat sehingga ke Amerika, dan akhirnya ke seluruh dunia.

Kebebasan Bersuara Menuju Pemikiran Kritis

Adakah rakyat Malaysia juga dikawal dalam aktiviti berfikir dan bertindak? Adakah kita, selaku negara bangsa yang moderat dan progresif, memahami makna kebebasan, keadilan dan demokrasi yang sebenar?

Masyarakat perlu mula berfikir, mempersoal dan melibatkan diri, bagi memahami matlamat bidang kuasa, keputusan penghakiman atau sistem tertentu. Kita perlu mewujudkan landasan yang selamat untuk menggalakan wacana intelektual dan mengizinkan rakyat Malaysia berfikir di luar kotak, mengatasi batas makna yang diajar di sekolah, norma masyarakat dan kerajaan.

Ini mungkin kelihatan seolah-olah seperti galakan untuk menyertai aktiviti memberontak tanpa hala tuju yang mengancam keselamatan awam. Namun sebenarnya kalau mempertimbangkan soal psikologi secara songsang dan kerencaman moral tidak diniatkan yang selalunya hanya berlaku apabila rakyat ditekan dan dalam situasi inilah rakyat akan berpihak dengan pihak pembangkang, walaupun pihak pembangkang itu tidak semestinya menjunjung kebenaran. Mereka membangkang hanya kerana ditekan.

Generasi muda terutamanya, akan mudah dipengaruhi dengan pelbagai idea, tanpa mengambil kira kesahihan, hanya kerana untuk menjadikan diri mereka berlainan daripada arus perdana. Ini tidak sihat. Kita perlu membenarkan dan membebaskan wacana dan wadah intelek. Pihak terpinggir dan tertindas perlu diberikan ruang untuk berdialog dan berdebat. Idea perlu dicabar dalam ruangan awam.

Bukti sejarah menunjukkan kemerdekaan idea dan pemikiran telah berjaya mencetuskan Revolusi Industri Britain. Malaysia juga perlu meraikan “Pencerahan” lebih daripada sekadar kemakmuran luaran semata, melalui Pemikiran Kritis.

Revolusi industri dan masa gemilang penciptaan hanya boleh berlaku sekiranya manusia diberikan kebebasan berfikir. Hanya ketika itulah manusia boleh mencapai kegemilangan hinggakan langit bukan lagi batas malah bulan pun boleh diraih.

Kisah Mobiliti Sosial melalui Pendidikan

Datuk saya merupakan testimoni bagaimana pendidikan melonjakkan mobiliti sosial rentas generasi. Beliau berasal dari Telok Panglima Garang, jauh daripada kesesakan Kuala Lumpur. Di awal hidupnya, beliau pelajar terbaik di sekolahnya dan ditawarkan biasiswa oleh Resident British ketika itu.

Beliau menyempurnakan pengajiannya di Victoria Institution, bekerja sebagai wartawan dengan akhbar Majlis. Ketika saya kecil, saya masih mengingati bagaimana beliau menekankan peri pentingnya pendidikan dan kesedaran sebagai kunci penggerak tamadun kemanusiaan yang hebat. Beliau bekerja keras bagi memastikan semua anak-anak serta cucu-cucunya berjaya menyempurnakan pendidikan tinggi. Saya masih ingat kata-katanya yang beliau tidak ada penyesalan lain kerana semua cucu-cucunya memperolehi pendidikan yang baik.

Banyak yang telah ditulis bagaimana Malaysia sewajarnya bebas daripada perangkap dan cengkaman pendapatan sederhana. Kita sudah terperangkap di dalamnya sejak 1996. Satu-satunya cara untuk bergerak ke depan ialah melalui pendidikan. Sejarah Negara Dunia Pertama berulang kali, membuktikan bagaimana betapa kuatnya kuasa pendidikan yang menjadi asas ketamadunan serta mampu meningkatkan kualiti kehidupan masyarakat.

Menghargai Atok

Apabila saya memulakan perjalanan ijazah kedoktoran, adalah menjadi harapan untuk saya membentuk kesedaran dan menyumbang kepada masyarakat melalui tesis dan rencana. Kelompok rencana yang diterbitkan sewaktu penyelidikan merupakan sebahagian daripada naskah yang berjudul “Rich Malaysia, Poor Malaysians” dan “Malaysia Kaya, Rakyat Miskin”.

Naskah ini menggambarkan pemerhatian operasi harian Petronas kepada orang awam, selaku “cash cow” terbesar negara dan sumbangannya kepada pertumbuhan Malaysia. Saya kemudiannya juga menulis tentang realiti sosio ekonomi Malaysia, terutama sekali dalam soal Pendidikan dan Kesukarelawan. Saya cuba menterjemahkan faedah yang diperolehi daripada pendidikan; bahaya perangkap pendapatan sederhana; kesenjangan pendapatan yang semakin meluas serta kebejatan sosial yang semakin memburuk.

Paling mustahak, saya cuba menekankan bagaimana sebuah sistem pendidikan yang menyeluruh mampu memberi manfaat kepada keadaan sosio ekonomi yang lebih menyeluruh, yang pada masa sama akan menghapuskan kemiskinan dan meningkatkan kesejahteraan negara bangsa. Hujah-hujah itu akhirnya dirumuskan kepada keperluan mendesak kepada pembuat dasar supaya memperkenalkan sasaran “Seorang Graduan, Sebuah Isirumah”.

Perlu diakui, saya menyentuh pelbagai isu. Tetapi secara keseluruhannya, pendidikan ialah salah satu, tidakpun yang satu-satunya, penyelesaian terpenting bagi kebanyakan masalah yang dihadapi kita pada masa kini. Perjuangan saya bukan memerangi ribuan askar. Perjuangan saya ialah penentangan kepada kelompangan pendidikan dan ketandusan kesedaran. Saya sepenuh raga percaya dan yakin yang hanya melalui pendidikan Malaysia akan makmur. Saya sepenuhnya percaya yang pendidikan ialah penyelesaian, kalau tidak kepada semua masalah, sekurang-kurangnya kepada banyak khilaf sosio ekonomi negara ini. Pendidikan sejati mengajar kita berfikir, bukan patuh buta.

Membentuk Kesedaran Bersama

Seperti debu yang tidak dipedulikan, begitulah kalau bersendirian dalam perjuangan- seperti saya dengan idea-idea ini. Bagaimanapun, debu sekecil ini boleh mencetuskan ribut sekiranya lebih ramai berpakat membentuk usaha bersama demi rakyat Malaysia.

Sekiranya kita membenarkan pemikiran untuk disemai, ia akan berubah menjadi dividen untuk negara bangsa kita yang kecil dan merdeka ini, tetapi masih lagi bergelut untuk memahami makna sebenar pertumbuhan, kemodenan dan pembangunan manusia. Sekiranya kita terus menghalang dan gagal menggalakkan pemikiran, rakyat Malaysia akan ditinggalkan berpecah belah dalam pergelutan sukar mencari makna dalam kebanjiran pengaruh global.

Pemikiran bukan hanya mencetuskan revolusi dan pergerakan anti-pemerintahan, tetapi juga membentuk dunia akademik, masyarakat dan mempengaruhi kepimpinan, perangkaan dasar, dan akhirnya kehidupan sejahtera manusia umum.

Selaku negara sedang membangun, Malaysia sedang mendepani halangan terakhir dan tersukar untuk mencapai kekayaan dan kemakmuran; yakni pembentukan masyarakat berasaskan ilmu pengetahuan, dipandu oleh para intelek dan pemikir. Baca, faham, fikir dan bertindak!

Mari semai budaya membaca dan pemikiran kritis dalam kalangan rakyat Malaysia, menggalakkan kecintaan ilmu, cukup peduli untuk melonjakkan status sosio-ekonomi dan bergerak maju kepada Malaysia yang lebih makmur.

]]>
https://aafaizli.com/memerangi-kejahilan-dan-ketidakpedulian-demi-malaysia-makmur/feed/ 0
The Fallacy of Malaysia’s Economic Realities and the Foreign Workers https://aafaizli.com/the-fallacy-of-malaysias-economic-realities-and-the-foreign-workers/ https://aafaizli.com/the-fallacy-of-malaysias-economic-realities-and-the-foreign-workers/#respond Mon, 16 May 2016 01:00:07 +0000 http://aafaizli.com/?p=1193 Professor Robert Merton, one of the founding fathers of modern-day sociology argued that “a false definition of the situation evokes a new behaviour which makes the original false conception come true”. We are accustomed to several economic facts that we accept as the norm, although it might be different elsewhere. It is embedded in our mind that farmers and fishermen would be poor and only white collar workers are entitled to life of luxury.

Why is it that our local farmers and fishermen – providers of food that is essential to our survival – mostly live in poverty while their counterparts in Europe earn a decent wage and live a better life? There’s a Polish proverb that expresses this: “If the farmer is poor then so is the whole country.”

So, why is that the providers of non-essential goods and services such as cosmetics, jewellery, automotibiles and so on, are super rich? Things are equally bad for our rubber tappers, some of whom survive on less than RM500 a month, even though rubber is one of Malaysia’s prime industries.

This unjust economic setup is mainly due to the middleman’s monopoly of the supply chain. We cannot accept and continue to justify the stark economic divide as the norm. These realities should not be the case. It is something that can be changed if we pledge to make fundamental changes.

So where do we start? A good place would be on the policy on foreign workers and how it affect 90% of Malaysian workers.

Malaysia’s most vulnerable group

According to the Labour Force Survey Report, Malaysia, 2014, an approximately one million Malaysians work in elementary occupations as cleaners, helpers, labourers, service workers and refuse workers – competing directly with close to 800,000 legal foreign workers with the same job scope. There are also 300,000 foreign workers in service and sales, and who work as machine operators. Another 213,000 foreign workers in craft and related trade.

However, note that these numbers only refer to the legal, registered foreign workers. According to Human Resources Minister Datuk Seri Richard Riot, there are an estimated 6.7 million foreign workers (2.1 million legal plus 4.6 million illegals) in all sectors of the country.

What about our local workers? At the moment there are 11.8 million of them, 3.3 million of whom are in professional trades – as technicians, associate professionals, professionals and managers – that require more than Sijil Pelajaran Malaysia (SPM) qualification. That leaves 8.4 million workers in trades that require only SPM and below.

It is irresponsible to let 8.4 million most vulnerable Malaysians compete directly with more than 6.7 million desperate foreign workers from poorer countries. Foreign workers have more to lose, and everything to gain, compared to our local workers if they are unable to secure a job.

Salaries paid to foreign workers – Capital repatriation

According to Nation Master (2009) – the internet’s one stop centre for international statistics – Malaysia ranks No 12 in the world in the amount paid to foreign workers – USD 6.53 billion a year. On average the amount of money foreign workers sent home is around 40-50%, which makes the total salaries paid to them is approximately USD13 billion.

For every dollar in Malaysia’s GDP/capita, 2.1% goes to foreign workers. Here, we rank No 7 in the world behind Switzerland, Saudi, Kuwait, Oman, Lebanon and Luxembourg which we are in a different league. This was in 2009.

We would expect measures had been implemented to reduce the size of our capital repatriation. Unfortunately, seven years later, the Deputy Finance Minister, Johari Abdul Ghani in a Parliamentary sitting informed that for the year 2015 alone, a total of RM34.8 billion was repatriated by the foreign workers. Total salaries paid would be close to RM70 billion.

For an idea of how big that sum is, the amount would be sufficient to pay up to fourteen years’ worth of PTPTN loan disbursement or provide fourteen years Free Higher Education to the borrowers. It is also close to twice the amount of the 1MDB loan episode of RM41 billion – that is just for 2015 alone!

The Malaysian Employer’s Federation (MEF) has highlighted that the capital repatriated back to the foreign workers’ country of origin is a loss of economic gain to the country. Imagine if the money is being circulated in our local workers’ pockets and circulating here instead.

The hard fact is that the continuous reliance on foreign workers depresses local wages and reduces the incentives for businesses to become more innovative and productive.

We need to know where we want to go from here. Is this a reality we are willing to accept?

Myth of the local workforce

Defenders of the current business climate would be quick to argue that Malaysian local workforce are lazy and it makes financial sense to the bottom line to hire foreign workers, in terms of productivity. This is a false and misconstrued reality.

Is this true or is it a misleading perception built for years, driven by the profit motive? What does lazy mean and how do we gauge it? Are we comparing apples with apples? Is it acceptable to say that foreign workers are cheaper and have lower expectation on working condition and this make them more attractive for hire?

Let us test this reality. There are 200,000 Malaysians who commute daily between Johor Baru and Singapore. They leave home as early as 5.00 am and only to come back at night. They work mostly in the manufacturing and service sectors. At the same time, 300,000 foreign workers work in Johor Baru, surprisingly in the same sectors!

What about the onshore and offshore local welder, fitters, riggers and helpers who work 10 hours a day under the hot sun? Can we call the Cameron Highlands farmers who start their day as early as 4.00 am lazy? What about our sailors that sail the seas for months without seeing their families?

The Penang government did great job by offering 2,500 positions just for Malaysians (to collect refuse) with a monthly wage of RM1300. They received 25,000 applications, which debunked the perception that Malaysians are unable to work in 3D – dirty, difficult and dangerous jobs.

The real problem here is not that Malaysians are lazy and will not tolerate 3D jobs. Rather, the problem is they are demotivated because of the low pay and the minimum wage structure, which does not allow them to afford a decent standard of living.

Strong Government Policies – A Game Changer

Strong government policies and leadership can navigate and shape where Malaysia would be in the years ahead. What is set in place now will affect our future. Let us draw up a new economic reality.

Economic think tank BLINDSPOT had previously proposed for the government to set a minimum wage of RM1,500 for 2016 and raise this to RM1,850 by 2020 to achieve the 40:60 ratio for wages to business profits as proposed by Minister Dato’ Sri Abdul Wahid Omar. BLINDSPOT also proposed to limit the use of foreign workers in certain industries. Government may allow 100% foreign workers for genuine domestic maids. However, there should be zero foreign workers in the service and manufacturing, a maximum of 30% in construction and 50% in the agro based/ plantation industry.

These proposals are to ensure that the salaries of locals are increased while dependencies on foreign workers is gradually decreased, together with capital repatriation and other social woes associated with it. Bring back the days of “minah karen or mat kilang”, when it was acceptable for Malaysians to be cashiers and waiters, and let locals fill these services jobs now being done by foreign workers. The time has come to make a fundamental change as to how economy works in Malaysia and we must do it now.

Malaysian corporations can afford to pay their workers more. The national gross national income (GNI) indicates a 30:70 ratio for wages to business profits. This is far behind more developed economies’ at 60:40 ratio. The cost might increase but in the long run, we will be building a stronger economic foundation and will be able to compete on quality. Plus, capital repatriation will be reduced.

At the moment, productivity in manufacturing, for example, is 45% above salaries, which means our workers are significantly underpaid. Imagine being paid RM55 a day, when you should be making RM100!

If we allow this discrepancy to continue, there will be negative, long-term repercussions for the country. More jobs will be taken over by the foreigners and the salaries of locals will remain stagnant.

Change Malaysia’s Economy Fundamentally

Where do we want to see Malaysia in the next 10 years? Do we want an economic setup like in the Arab countries, where the foreign workers do most of the work? Or do we want to be like Australia / South Korea, where the locals do everything, from strenuous physical labour to professional services despite the fact that most of them have tertiary education?

Can we dream of a strong local workforce where both our skilled and professional workers are locals who earn high wages that are sufficient for them to live comfortably? Or a see a worsening of the current situation with many locals unable to find jobs and the majority of them earning low incomes?

Put more money into Malaysian pockets. This will spark a virtuous economic cycle as buying power will increase, which will in turn increase business profits and tax collection. When the government collects more taxes, it can spend more on human capital and, in the end, the economy will grow further. Virtuous economic cycle!

This might seem difficult to achieve but with the right planning, we can make this happen together. It is all about enforcement, leadership and strong policies. The nation was built on the sweat and tears of our workers, and it is time we acknowledged their contributions. The government needs to engage actively with corporations and unions to reconsider its policy on foreign workers policies and come up with the best solution.

Let’s hope that when we celebrate Labour Day next year, the slogan that we hear will be “Save Worker’s Day!” Save our workers and we save Malaysia.

*A version of this article first appeared in The Edge on the 14th May 2016

]]>
https://aafaizli.com/the-fallacy-of-malaysias-economic-realities-and-the-foreign-workers/feed/ 0
Battling Apathy and Ignorance for a Prosperous Malaysia https://aafaizli.com/battling-apathy-and-ignorance-for-a-prosperous-malaysia/ https://aafaizli.com/battling-apathy-and-ignorance-for-a-prosperous-malaysia/#respond Wed, 11 May 2016 01:27:22 +0000 http://aafaizli.com/?p=1190 Slightly over 200 years ago, Napoleon Bonaparte said, “I fear four hostile newspapers than a thousand bayonets.” Napoleon Bonaparte was an emperor and a military genius of his time. He faced impossible odds during his military conquests. He had fought 25,000 Ottomans with 6,000 French troops in Egypt and had also confronted the combined Armies of Austria and Russia in Austerlitz. His empire stretched from Spain, Northern Africa to the borders of Russia.

Yet, despite all that, he feared editors. Why? Because editors can control and influence ideas, words and debates. He feared domestic dissent. He wants full control. He even said that, “I want to create an educational body that will steer the way the French people think!”

Napoleon went on to establish public schools in an effort to further craft and dictate how the French would think and act. What Napoleon did through public schools is effective but he undermined and put a stop to human creativity and intellectualism. The same concept was later adopted by the French, as far west as the Americans, and eventually by the whole world

Freedom of Expression Towards Critical Thinking

Are Malaysians being dictated and controlled on how to think and act too? Do we, as a moderate and progressive nation, understand the meaning of freedom, justice and democracy?

I believe we need to think, question and engage first, in order to understand the purpose of certain jurisdictions, rulings or systems. Safe platforms that encourage intellectual discourse and allow Malaysians to think out of the box, beyond definitions from schools, societal norms and the Government, should be put in place.

On the surface, this may seem like encouragement to partake in unnecessary rebellious activities threatening public safety. But consider the reverse psychology and unintended moral hazard that prevails; it is often when oppressed that people side with the opposite, even when the opposing side may not be the truth or most ideal.

The younger generation especially, will easily be influenced by any idea, regardless of its validity, purely because it is against the mainstream. This is not healthy. We need to liberalize intellectual discussions and arguments. The marginalized and the oppressed should be given room for dialogue and debate. Ideas should be contested in the public sphere.

Evidence has shown that liberalizing ideas and thoughts sparked Britain’s Industrial Revolution. Malaysia too should embrace “Enlightenment” beyond superficial prosperity, through Critical Thinking.

The industrial revolution and the great age of invention could only have happened when people were given the freedom to think for themselves. Then only can human achieve the impossible where even the sky was no limit and even the moon was within reach.

A Story of Social Mobility through Education

My grandfather was a testimony to how Education can uplift generational social mobility. He hailed from Telok Panglima Garang, located far from the bustling city of Kuala Lumpur. In his formative years, he did best in his school and was offered a scholarship by the British Resident at that time. He completed his study then with the Victoria Institution, and became a journalist working with the newspaper Majlis.

Growing up, I always remember how he emphasised education and awareness as key towards great human civilisation. He worked hard and made sure all his children and by extent, his grandchildren managed to complete tertiary education. I remember how he told me he had no regrets as all his grandchildren are well educated.

Many have written on how Malaysia should escape the clutch and trap of the middle income. We have been stuck as a Middle Income nation since 1996. The only way forward is through Education. History of First World nations have time and time again, shown us how powerful the power of education is in founding civilizations and uplifting societies’ quality of life.

Honouring Atok

When I embarked on my doctorate journey, it was my hope that I could create awareness and contribute to society through my thesis and articles. The first piece of article produced during research became part of a book entitled “Rich Malaysia, Poor Malaysians”.

The book provided the public with insight into the day-to-day operations of Petronas being the country’s largest cash cow and how Petronas contributed to Malaysia’s growth. I then continued to write on socio-economic realities of Malaysia, particularly Education and Volunteering. I tried to spell out benefits accrued from education; dangers of the middle income trap; widening income inequality and the ensuing social upheaval. Most importantly, wanted to stress how an inclusive educational system helps in bringing about inclusive socio economic results, thereby helping to alleviate poverty and increase the nation’s well-being. The argument is finalized with the call for policy makers to adopt a “One Graduate One Household” target.

Admittedly, I touched on a multitude of areas. But in sum, education is one of, if not the only, most important solution to all the problems that we are facing today. My war will not be against a thousand bayonets. My war will be against the lack of education and awareness. I strongly believe that only through education that Malaysia will prosper. I strongly believe that education is an enabler to solving if not all, most of our socio-economic woes in the country. True education teaches us to think, not to blindly obey.

Creating Awareness Together

One can only do so much; even seemingly an inconspicuous speck of dust – yet here I am, with my ideas. However, this speck will only gather steam if many individuals group a collective effort for all Malaysians.

If we allow thinking to flourish, it will turn into dividends for our small sovereign nation, still grappling to understand the true meaning of growth, modernity and human development. If we keep suppressing and fail to encourage thought, Malaysians will be left divided and haphazardly finding meaning amidst global external influences.

Thoughts have not only fuelled revolutions and counter-establishment movements, but have also shaped academia, society and influenced leadership, policy-making, and ultimately mankind’s general livelihood.

As a developing nation, Malaysia is approaching the last but toughest hurdle in achieving wealth and prosperity; that is a knowledge-based society, driven by intellectuals and thinkers. Read, understand, think and take action!

Let’s inculcate reading and critical thinking culture among Malaysians, promote a love for knowledge, care enough to uplift our socio-economic status and strive for a better prosperous Malaysia.

]]>
https://aafaizli.com/battling-apathy-and-ignorance-for-a-prosperous-malaysia/feed/ 0
My Oil and Gas Adventure – Resource Magazine https://aafaizli.com/my-oil-and-gas-adventure-resource-magazine/ https://aafaizli.com/my-oil-and-gas-adventure-resource-magazine/#respond Thu, 31 Mar 2016 17:30:26 +0000 http://aafaizli.com/?p=1209 RESOURCE Magazine April 2016-page-098RESOURCE Magazine April 2016-page-099RESOURCE Magazine April 2016-page-100
My Oil and Gas Adventure

Hard work and skills are crucial to a career from the first interview through to senior management. But a passion for people at work and in our society puts magic into one’s life.

By Anas Alam Faizli

I still remember getting the shock of my life when I arrived at Asia’s southernmost tip, or as some will argue, second southernmost tip. The place looked barren and when I saw a bauxite site, it struck me that this was exactly what I learnt back in geography class – there’s plenty of bauxite in Teluk Ramunia but it is still nothing compared to what we are seeing now in Kuantan!

I had no idea what I was going into. A quick Altavista (there was no Google back then) search had given me just the information that the company is in the business of jacket fabrication. Jacket fabrication? I was pretty sure the company wasn’t doing a clothing line.

At the time, I was in my final semester at Universiti Teknologi Malaysia for my Bachelor’s degree. At the beginning of that semester, I had started looking for a job. I started early because I was worried I would be unemployed after graduation. During semester breaks and sometimes even when uni was in session, I worked part time with various employers hoping to lessen the burden on my parents. Being the eldest of 10 children, that would be the least I could do.

The interview went well and I got the job as a management trainee with Sime Sembcorp Engineering, a leading fabricator of offshore platforms.

Taking the job shocked many of my friends considering I did my internship with IBM and everybody thought I was going to be a computer whiz. At 19, I participated in an open source exhibition and hung out with IT savvy professionals. No one expected me to be in Oil and Gas. I guess I didn’t want to end up servicing computers and wanted to be in a more niche industry.

So after my final exam, I started my first job in the Oil and Gas industry. I spent two long years on an extremely steep learning curve in various disciplines from engineering, planning, safety, heavy lifting, construction and most importantly, project management.

I would say that one of the most challenging tasks of the job was supervising colleagues who had more than 15 years of experience in the field. I was fresh out of college and it was probably the first time I saw the worth of a degree. Suffice to say, I was not the most popular bloke in Teluk Rumania.

There were monthly expeditions to Batam, Indonesia to expedite delivery of plates and tubular; and a trip to Germany, Amsterdam and France to expedite structural steel and electrical cables for a project we were tasked with.

I was also fortunate to be entrusted by my colleagues as a tuition teacher to their little ones – teaching Maths, Science and English in the small village of Teluk Ramunia after office hours.

Time flies. On 10 August 2004, I saw the biggest pair of dark brown eyes looking back at me. I smiled as I recited the Azan in my daughter’s ears. An hour later, Petronas Carigali called me for an interview.

I was met with a killer question during the interview: “You don’t have six years of experience and you’re not an engineer. You don’t qualify. Did you falsify your resume?”

I was about to walk out. Apparently the manpower agency included all my experience even after SPM when I was writing a weekly column for the Malay Mail and doing the website for Hijau Inovasi. They even listed out all my part-time jobs in university.

Nonetheless, I wanted to prove my worth and assail all doubts. I got the job as a Senior Project Controller through contractual employment. Immediately after singing Leaving On A Jet Plane on my HSE day, I was hitting the road again. Thank you, Sime Sembcorp. PETRONAS here I come!

The rest is history. I now belong in oil and gas.

I spent two years with Carigali doing Conceptual and Front End Engineering Design including Fabrication for the Abu Cluster project before joining Talisman Malaysia. Talisman made me an offer I couldn’t refuse. An overseas assignment – a whole new world of experience.

I picked up Vietnamese, learnt real people management skills and did my best for two years in Vung Tau, Vietnam. The Vietnamese are different – they have strong character and don’t easily admit their weaknesses.

After completing my stint in Vietnam, I spent another two years working offshore for Installation, Hook-Up and Commissioning in Malaysia-Vietnam borders.

The years offshore were tough – I worked hard in the day and studied at night for my Master’s degree in project management.

Back to shore, I was sent to Kemaman as Talisman’s sole company representative to oversee three fabrication yards, one in KSB, one in Teluk Kemang and the third, a yard belonging to EPIC. Here, I strengthened my management and supervision skills. I believe in building a strong relationship with the team. Team building is crucial in executing any plan.

By New Year’s Eve in 2011, I was finally called back to the KL office for project development coordination work.

Now, it is interaction between the sub-surface, drilling and the operations and intensive meets with the senior management and also the Calgary office. I have now completed my upstream oil and gas cycle, covering all its phases.

Four years in opportunity evaluation, project planning and development activities while completing my doctorate part-time. A doctorate in business administration would be crucial to enter the corporate world. I needed a formal education to force myself to learn business and economy.

The years as a tuition teacher providing free education in Teluk Ramunia led me to lead an education volunteer organisation called Teach For The Needs (TFTN) in 2013. At its peak, there were 1,500 volunteers serving 20 orphanages. My corporate experience was fully utilised to help structure the organisation and its day to day operations. The leadership baton has been handed to younger leaders and it is now a well-known name in the civil society organisations.

Together with other concerned citizens, I had also co-founded an economic think tank called BLINDSPOT. One can say the term signifies the many things we missed in the quest for economic success. We raised issues of Inequality and how we can improve to reduce the gap for a better Malaysia.

Despite my punishing work schedule, I had wanted to write my thoughts on Malaysia and this I did through my book Rich Malaysia, Poor Malaysians published by Gerakbudaya in 2014.

I spent 10 good years – mostly under the blazing sun, and then some, with Talisman.

Now, I’m with Eversendai in a senior management role in charge of Business Development and Special Projects including an Oil and Gas setup. Eversendai is a true Malaysian success story. The founder is a living inspiration.

Here, a new world awaits, where the organisation is a world leading heavy steel specialist and is in the construction of high-rise buildings, infrastructure and power plants. The PETRONAS Twin Towers and the Burj Khalifa are among its list of accomplishments.

It feels like a long, tumultuous and fruitful journey. I am fortunate to have made it this far and I hope to carve out more illustrious years ahead. Yet, despite all the “achievements”, I strongly believe that you have to give back to society and that one can contribute in many ways.

Recently, the Malaysian Government through the Ministry of Human Resource appointed me as an Oil and Gas Industry Expert. I hope to contribute so much more to, and through, the industry.

 

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

Anas Alam Faizli, 35, is a General Manager at Eversendai Corporation Berhad. When he’s not working, he spends his time with his adorable and beautiful daughter.

 

 

]]>
https://aafaizli.com/my-oil-and-gas-adventure-resource-magazine/feed/ 0